ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΚΑ

Democracy not found

2011-06-29T19:34:00.001+03:00

έτσι αναπνέει η δημοκρατία σήμερα

this is how democracy is breathing nowadays

c est ainsi que la democratie respire a nos jours

Απορίες

2011-05-30T14:00:00.004+03:00

Γιατί ακόμη και τώρα κανένα κόμμα δεν κάνει λόγο για την εκκλησιαστική περιουσία;

Γιατί κανένας δεν προτείνει σχετικό δημοψήφισμα;

Ποιος πολίτης θα έλεγε σήμερα όχι στη βαριά φορολόγηση ή ακόμα και στη δήμευση της περιουσίας αυτού του κολοσσού;

Στο τέλος, με τις ιδιωτικοποιήσεις, μ' αυτό το όσο-όσο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που είναι στα σκαριά, το μόνο που θα παραμείνει ελληνικό είναι ναοί, μοναστήρια, πετραχήλια και χρυσοί σταυροί.

Πίσω μου σ' έχω διάολε με τα ράσα

H μπάλα δεν υπάρχει

2011-05-26T12:55:00.002+03:00

Αν όλα αυτά συνέβαιναν σε κάποιο παιχνίδι και όχι πάνω στην καμπούρα μας,

θα ήταν για γέλια, για πολλά γέλια.

Ο Γιωργάκης έχει φάει δεκαπέντε γκολ πριν το ημίχρονο κι ακόμη τρέχει να ισοφαρίσει.

Δεν είναι όμως μπάλα αυτό που κλωτσάει

Κλωτσάει ό,τι έχει απομείνει όρθιο και ό,τι θα μπορούσε να σταθεί όρθιο

σ αυτό το κράτος που πια δεν είναι κράτος.

Κλωτσάει την αυτονομία και την εθνική του κυριαρχία

Κλωτσάει την όποια αξία έχει ο καθένας μας,

αφήνοντας μοναδικό υπόλειμμα και στίγμα

την παραμόρφωση της ελληνικότητας από τα ακροδεξιά σκουπίδια.

Κλωτσάει το μυαλό και το στομάχι μου

Το μυαλό και το στομάχι των φίλων μου

Τα γηρατειά του πατέρα μου.

Μπάλα δεν υπάρχει σ αυτό το γήπεδο.

Η μπάλα είμαστε εμείς.

Μακάρι να τέλειωνε εδώ αλλά όχι.

Όταν θα φάει ο Γιώργος την κλωτσιά που θα τον ξαποστείλει

μαζί με τα παρατρεχάμενα τσιράκια του,

τι θα έρθει;
H εντροπία δεν αναστρέφεται

ούτε η φυγόκεντρος ξαφνικά αδρανεί

και οι από μηχανής θεοί είναι σαν τους αγιοβασίληδες των παιδικών μας χρόνων

ευπρόσδεκτοι πάντα και αναγκαίοι όπως οι μύθοι.

Ανύπαρκτοι όμως στη σφαίρα του πραγματικού

Ισχυροί μόνο στη σφαίρα του ευκταίου.
Aνάμεσα στις σφαίρες του ευκταίου και του πραγματικού

σφαίρες σφυρίζουν, παίζουνε μαχαιρώματα

βόμβες τυφλές εκρήγνυνται

Η μπάλα δεν υπάρχει

Περί καλών προθέσεων

2011-03-09T14:28:00.000+02:00

Ένα έντομο με διαφανή ατροφικά φτερά κάθησε στο πιάτο μου λίγο πριν σερβίρω. Άνοιξα χωρίς δεύτερη σκέψη την πόρτα και το άφησα στο φυσικό του περιβάλλον. Έπλυνα το πιάτο και το γέμισα φαί. Έκατσα να φάω. Με την πρώτη μπουκιά κατάλαβα την ανοησία μου. Δεν το έστελνα στη σωτηρία του, αλλά σε βέβαιο θάνατο από την παγωνιά. Καλύτερα μάλλον να το σκότωνα μια κι έξω.

ό,τι έχετε ευχαρίστηση

2011-02-25T12:34:00.000+02:00

Για να ζεσταθεί λίγο ο χώρος πριν επιστρέψω,
Αγαπημένος και πάντα επίκαιρος Μούτσης

ο κόου, ο καϊξής και η γιαγιά μου

2010-12-03T16:07:00.002+02:00

Συνεχίζοντας την ανάγνωση του Κόου, βρισκόμαστε για λίγο στο σπίτι μιας γριάς η οποία περιγράφει την αγγλία που αγάπησε
μια αγγλία που δεν υπάρχει πια.
Δε μιλάει με πίκρα, ούτε με νοσταλγία. Μιλάει με θυμό.

Η γριά είναι τελικά μετανάστης.

Όχι στον χώρο. Γεωγραφικά παραμένει στον ίδιο τόπο.

Χρονικά όμως ναι. Κατοικεί σ' ένα σύμπαν ξένο, με συνήθειες διαφορετικές, άλλους ρυθμούς, άλλες προτεραιότητες.

Βλέποντας αυτό το βίντεο του Καϊξή, σκέφτομαι πως μοιάζει να μας χωρίζουν χιλιετηρίδες από εκείνη την εποχή

είναι όμως δίπλα μας, τόσο κοντά μας

όσο και η γιαγιά μου εδώ πλάϊ μου που την έζησε

Δύο πράξεις και ένας επίλογος

2010-11-27T15:40:00.001+02:00

Η άφιξη
(15-11)

Kαι ταξιδεύεις κυριακή μ' ένα καράβι αυγουστιάτικο φορτωμένο ετεροδημότες.
Και δεν υπάρχει χώρος πουθενά να πέσει ένα μολύβι καν
Και δεν υπάρχει ήχος φυσικός που να μην τον απορροφά
αυτός ο αφόρητος θόρυβος,
το ασταμάτητο βουητό των ανθρώπων
και συνειδητοποιείς πως
σε δώδεκα ώρες ταξίδι, τα πιο κοντινά σου πλάσματα
αυτά που περισσότερο αισθάνεσαι να επικοινωνείς
είναι δυο σκύλοι και δυο παιδιά.
Τους σκύλους τους αγαπάς
για τα παιδιά λυπάσαι

Και ταξιδεύεις κυριακή μ ένα καράβι αυγουστιάτικο φορτωμένο ετεροδημότες

ένας άντρας γύρω στα πενήντα πέντε κάθεται δίπλα σου

επιμένει να σου αναπτύξει τη θεωρία του για τον κόσμο

που είναι και η μόνη σωστή

μια γυναίκα σου μιλάει για τις αγωνίες της,

θέλει να πάει το παιδί της στον ψυχίατρο

γιατί ερωτεύτηκε και κλαίει

παρατηρείς, ακούς, συμπονάς

μ ένα ποτήρι βότκα

που διαρκώς ανανεώνεται.

Σκέφτεσαι πως το κουτσό ήταν καλύτερη παρέα

-ναι το σκέφτεσαι- πιο πραγματική πιο ζεστή παρέα, αλλά

δεν μπορείς να ξαναπιάσεις τώρα το κουτσό

στον κουτσαμένο κόσμο κούτσαινε
-ή κολύμπα

Ο ταξιτζής μιλάει για την όμορφη πόλη μας

για τους προγόνους μας που ήταν σοφοί και την επέλεξαν

δεν αντέχεις και του τη λες αυθόρμητα

αυτός βουβαίνεται

μετά το ρίχνει στον πληθυντικό ευγένειας

Η ζέστη αφύσικη

Η παραμονή
(16-27/11)

κατεβαίνεις πεζή στο γραφείο
αμούστακα κακομούτσουνα
με μπράτσα πιστόλια και γκλοπ
ποζάρουν σε κάθε γωνία
το επάγγελμα ανθεί σε εποχές κρίσης
τριγύρω οι δίες, χουλιγκάνοι που εκτοξεύουν
καυσαέριο, θόρυβο και αντριλίκι
έχεις να τους συναντήσεις από την 5η του μάη
όταν καβαλώντας κομβόι τον πεζόδρομο της μεθώνης
χίμηξαν ανεξέλεγκτοι στην πλατεία και την κάναν γυαλιά καρφιά
Η μνήμη επανέρχεται στο ακέραιο
αδυνατείς να την εξαερώσεις

η μυθολογία γύρω από τον θεό
ο θεός, ο βολικός, ο κατ' εικόνα του ανθρώπου
διαβάζεις τον κάιν του σαραμάγκου
"...Στην επιστροφή, συμπτωματικά, σταμάτησαν για μια στιγμή στο δρόμο όπου ο αβραάμ είχε μιλήσει με τον κύριο, και τότε ο Κάιν είπε, Έχω μια σκέψη που δεν με αφήνει σε ησυχία, Ποια σκέψη, ρώτησε ο αβραάμ, Σκέφτομαι πως υπήρχαν αθώοι στα σόδομα και στις άλλες πόλεις που κάηκαν, Αν υπήρχαν, ο κύριος θα είχε τηρήσει την υπόσχεση που μου έδωσε να τους σώσει τη ζωή, Τα παιδιά, είπε ο κάιν, τα παιδιά πρέπει να ήταν αθώα, Θεέ μου, μουρμούρισε ο αβραάμ και η φωνή του ήταν σαν βογκητό, Ναι, θεός δικός σου είναι, δικός τους όμως δεν είναι."

Λεωφορείο για την τρίπολη
αέρας καθαρός βουνίσιος
ιτιές, πολλές ιτιές
χαμηλά κυρίως κτίρια
σκεπές με κεραμίδια
μυρωδιά παντού από ξύλο που καίγεται
εδώ δεν έχει δίες
άφησαν φαίνεται οι θεοί
τα βουνά στην ησυχία τους

επιστρέφεις στην πρωτεύουσα δευτέρα πρωί
πηγαίνεις απευθείας από το κτελ στο γραφείο
μπορεί σε δυο μήνες να μην έχεις δουλειά
το ξέρεις εδώ και καιρό
οι συζητήσεις ακόμα αόριστες γενικές
κορδέλες οι λέξεις που φτιασιδώνουν την αβεβαιότητα
χάσκει ανοιχτό το στόμα του άγχους
χορεύεις γύρω του χωρίς να πέφτεις μέσα
ως πότε;

Ζέστη αφύσικη που εξακολουθεί

Τα καράβια εδώ και πέντε μέρες απεργούν
βρίσκεσαι αποκλεισμένη στο λεκανοπέδιο
σκουπιδιάρα έχει τρεις μέρες να περάσει
από τη γειτονιά που σε φιλοξενεί
σκύλοι και άνθρωποι συνωστίζονται γύρω από τους κάδους
Κυρίως τη νύχτα
τη νύχτα τα σκουπίδια γίνονται

ο δημόσιος μπουφές.

κι ενώ σκαλίζουν κάδους διπλανούς

πιο διπλανούς από το διπλανό διαμέρισμα

είναι αποκλεισμένοι, όπως όλοι μας,

σε μια ιδιωτικότητα συμπαγή

αφόρητη,

απροσπέλαστη όμως

ρητή και αναντίρρητη όσο και η πείνα

"the terrible privacy of maxwell sim",

γυροφέρνει στο κεφάλι σου ο τίτλος του Κόου

ανοίγεις το βιβλίο και βυθίζεσαι

αντιστέκεσαι στον ύπνο ώσπου

οι λέξεις αποστάζουν μέσα στο όνειρο

Επίλογος

Αύριο φεύγεις

πρωί στις επτάμιση

οι γεύσεις όλες ανακατώνονται στο στόμα σου

κλίμακες ετερόκλιτων συναισθημάτων

τίποτα δεν θα αλλάξει προς το "καλύτερο" ή το "χειρότερο"

μονάχα που θα ξεπλυθείς στη θάλασσα

cause, (cummings)

For whatever we lose (like a you or a me)

it' s always ourselves we find in the sea

Ο ωκεανός και η σταγόνα

2010-11-07T14:38:00.002+02:00

Το σκίτσο είναι του Βαγγέλη Χερουβείμ και δημοσιεύτηκε στη Γαλέρα τον Ιούλιο του '09

Mε αφορμή την ανάρτηση της Οu Ming για το τσιγάρο.
Ξεκίνησα να γράφω ένα σχόλιο στο μπλογκ της αλλά μου βγήκε σεντόνι και το έφερα εδώ.

Κάθε φορά που ανεβαίνω στην αθήνα αρρωσταίνω. Ο φάρυγγας μου ξεραίνεται. Περνώντας οι μέρες, όλη η αναπνευστική οδός γίνεται τραχιά λες και κάτι την ξύνει ασταμάτητα και την πληγώνει. Τα πνευμόνια μου καίνε. Η αναπνοή, παύει να είναι βαθιά, γίνεται κοφτή και ρηχή προσπαθώντας να εισπνεύσει όσο το δυνατόν λιγότερο δηλητήριο. Κουράζομαι πολύ εύκολα, νομίζω πως φταίει ο θόρυβος, η ασχήμια, η έλλειψη ορίζοντα, αλλά κυρίως η κακή ποιότητα του αέρα, η έλλειψη οξυγόνου. Όταν φτάνω επιτέλους ξανά πίσω στο νησί, το πρώτο πράγμα που νοιώθω είναι η ανακούφιση της βαθιάς ανάσας.

Η πρωτεύουσα βλάπτει πολύ πιο σοβαρά την υγεία από ότι ο καπνός. Κι ας μην υπάρχει καμία ταμπέλα που να προειδοποιεί σχετικά.
Το να βγάζεις ένα παιδί σε καροτσάκι βόλτα στην αλεξάνδρας, την κηφισίας, κοκ είναι σαφώς πιο επιβλαβές για την υγεία του από το τσιγάρο. Δεν είναι τυχαίο πως τα κρούσματα άσθματος σε παιδιά σχολικής ηλικίας έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία χρόνια.
Ο κόσμος καίγεται κι εμείς πιπιλάμε την καραμέλα που σερβίρουν οι ασφαλιστικές εταιρείες για να μην πληρώνουν αποζημιώσεις στους συγγενείς αποθανόντων από καρκίνο του πνεύμονα.
Δεν τα λέω αυτά ως υπέρμαχος του καπνίσματος. Θεωρώ όμως πως το κάπνισμα δεν είναι μείζον πρόβλημα και είναι γελοίο να γίνεται αιτία διχασμού μεταξύ ανθρώπων που επί της ουσίας έχουν να αντιμετωπίσουν πολύ σοβαρότητα προβλήματα σε σχέση με την ποιότητα ζωής τους.
Παρατηρώ πως είναι εξαιρετικά συχνό φαινόμενο το να εστιάζουμε σε μία λεπτομέρεια, να τη μεγεθύνουμε και να την κάνουμε θέμα γηπέδου και πόλωσης. Το αποτέλεσμα είναι πως η ευρεία όραση εξασθενεί υπέρ του σημείου εστίασης, τα πράγματα γίνονται θολά και παραμένουν ασύνδετα μεταξύ τους. Τολμώ να πω πως ενδέχεται, αυτό να οφείλεται στην έλλειψη ορίζοντα. Όπου και να κοιτάξεις σ αυτήν την πόλη, τα μάτια σου σκοντάφτουν πάνω σε τοίχους από μπετόν, πάνω σε ασχήμια. Η περιφερειακή όραση έχει αδρανήσει. Το να χάνεις την περιφερειακή όραση είναι σοβαρό πρόβλημα, χάνεις ουσιαστική πληροφορία από το άμεσο περιβάλλον σου, αποκτάς δηλαδή παρωπίδες. -Όχι, αυτό που λέω δεν είναι υπερβολή. Οι παρωπίδες σε εμποδίζουν να κοιτάς γύρω. Το ίδιο κάνει και η απώλεια της περιφερειακής όρασης.
Θα μπορούσα να πω πολύ περισσότερα, αλλά φοβάμαι πως έπειτα θα μπλέξουμε με επιχειρήματα που αποπροσανατολίζουν και αποδυναμώνουν την ουσία. Και η ουσία είναι αυτή:
Η ποιότητα της καθημερινής ζωής, κινώντας από τις πιο βασικές ανάγκες όπως το να αναπνέεις καθαρό αέρα, είναι κάκιστη. Και το τσιγάρο, δεν είναι παρά μια σταγόνα σ' έναν πολύ βρώμικο ωκεανό. Είναι παράλογο να ξεχνάμε τον ωκεανό και, εστιάζοντας εντελώς μυωπικά, να πολωνόμαστε για μια σταγόνα.

Υ.Γ. Όχι, δεν τις ξέχασα τις εκλογές..

Ο χαμογελαστός με το μαχαίρι κάτω από την κάπα

2010-11-04T13:56:00.003+02:00

Ο Coleridge παρατηρεί ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται αριστοτελικοί ή πλατωνικοί. Οι δεύτεροι θεωρούν ότι οι ομοταξίες, οι τάξεις και τα γένη είναι πραγματικότητες ˙ οι πρώτοι ότι είναι γενικεύσεις ˙ γι αυτούς, η γλώσσα δεν είναι παρά ένα προσεγγιστικό παιχνίδι συμβόλων ˙ για τους άλλους είναι ένας χάρτης του σύμπαντος. Ο πλατωνικός γνωρίζει πως το σύμπαν είναι κατά κάποιο τρόπο ένα κλειστό σύστημα, μια τάξη ˙ όμως, για τον αριστοτελικό, η τάξη αυτή μπορεί να είναι ένα σφάλμα ή μια ψευδαίσθηση, που οφείλεται στην ελλειπή μας γνώση. Παρόντες σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη, σε όλες τις εποχές, οι δύο αθάνατοι ανταγωνιστές άλλαζαν γλώσσα και όνομα ˙ από τη μια, ο Παρμενίδης, ο Πλάτων, ο Σπινόζα, ο Francis Bradley ˙από την άλλη, ο Ηράκλειτος, ο Αριστοτέλης, ο Locke, ο Hume, o Willam James. Στις επίμοχθες σχολές του Μεσαίωνα, όλοι επικαλούνται τον Αριστοτέλη, όμως μόνο οι νομιναλιστές είναι Αριστοτέλης ˙ οι ρεαλιστές είναι Πλάτων. Ο George Henry Lewes εξέφρασε την άποψη ότι η μοναδική μεσαιωνική διαμάχη που έχει κάποια φιλοσοφική αξία είναι η μεταξύ νομιναλισμού και ρεαλισμού
...
Μπορούμε να πούμε ότι το πρωταρχικό για τον ρεαλισμό ήταν οι καθολικές έννοιες (εμείς θα τις λέγαμε αφηρημένες ˙ο Πλάτων θα' λεγε ιδέες, μορφές) και για τον νομιναλισμό, τα άτομα. Η Ιστορία της Φιλοσοφίας δεν είναι ένα άχρηστο μουσείο περισπασμών και λεκτικών παιχνιδιών ˙κατά πάσα πιθανότητα, οι δύο αυτές θέσεις ανταποκρίνονται στους δύο μόνο τρόπους αίσθησης της πραγματικότητας. Γράφει ο Maurice de Wulf: " Ο άκρατος ρεαλισμός δέχτηκε τις πρώτες συμφύσεις. Ο χρονικογράφος Heriman (11 αιώνας) αποκαλεί antiqui doctores όσους διδάσκουν τη διαλεκτική in re.˙ o Aβελάρδος αναφέρεται σ' αυτήν ως antiqua doctrina, και ως τα τέλη του 12ου αιώνα, οι αντίπαλοι της ονομάζονται moderni". Mια θέση, που σήμερα μας φαίνεται αδιανόητη, τον 9ο αιώνα εθεωρείτο προφανής, και, μάλιστα ίσχυσε ως τον 14 αιώνα. Ο νομιναλισμός, πάλαι ποτέ νεωτερισμός ελάχιστων ανθρώπων, σήμερα αγκαλιάζει όλον τον κόσμο ˙ η νίκη του είναι τόσο ευρεία και τόσο ολοκληρωτική, ώστε το όνομά του είναι πια άχρηστο. Κανείς δε δηλώνει νομιναλιστής, γιατί είναι αδύνατο να' ναι κάτι άλλο. Ας προσπαθήσουμε πάντως να καταλάβουμε τους ανθρώπους του Μεσαίωνα, για τους οποίους το ουσιώδες, δεν ήταν ο άνθρωπος αλλά η ανθρωπότητα, δεν ήταν τα άτομα, αλλά το είδος, όχι τα είδη, αλλά το γένος, όχι τα γένη, αλλά ο Θεός. Απ' αυτές τις έννοιες ανεφύη κατά τη γνώμη μου, η αλληγορική λογοτεχνία: μύθος των αφηρημένων ιδεών, όπως το μυθιστόρημα είναι μύθος των ατόμων. Οι αφηρημένες έννοιες προσωποποιούνται˙ γι' αυτό και κάθε αλληγορία έχει κάτι μυθιστορηματικό.
Το πέρασμα από την αλληγορία στο μυθιστόρημα, από τα είδη στα άτομα, απ' τον ρεαλισμό στον νομιναλισμό, κράτησε κάμποσους αιώνες, θ' αποτολμήσω όμως μια ιδεώδη ημερομηνία: εκείνη τη μέρα του 1382, που ο Geoffry Chauser, χωρίς να ξέρει ίσως πως ήταν νομιναλιστής, θέλησε να μεταφράσει στα αγγλικά τον στίχο του Βοκάκιου E con gli occulti ferri i Tradimenti ("Kαι οι Προδοσίες με τα κρυφά σιδερικά τους") και το απέδωσε έτσι: The smyler with the knife under the clock ("Ο χαμογελαστός με το μαχαίρι κάτω από την κάπα").

Χόρχε Λούις Μπόρχες, Από τις αλληγορίες στα μυθιστορήματα
που περιλαμβάνεται στις Διερευνήσεις
εκδ. Ύψιλον

Υ.Γ. Μακριά, μέσα στα απώτατα βάθη του Αμνού, ο πόλεμος συνεχίζεται.
Οδυσσέας Ελύτης

Sin palabras

2010-10-30T01:52:00.001+03:00

το λίγο, το αρκετό, το παν

2010-10-10T17:10:00.000+03:00

και τραγούδησα

το τραγούδι του 'Απειρου μέσα

σ' ένα σφραγισμένο πηγάδι.

Ας σκορπίσει η φύση πάνω στο πυρωμένο κρανίο μου

τον ήλιο της, τη βροχή της,

τον άνεμο που αγγίζει τα μαλλιά μου

και τα υπόλοιπα καλώς να έρθουν, σαν είναι η ώρα τους

αρκεί στο μεταξύ τον λίγο χρόνο που διαθέτουμε

να τον έχουμε ζήσει

-κομμάτι του κειμένου, είναι παραφθορά του Πεσσόα-

είχα ξεχάσει να πω..

2010-09-20T14:29:00.000+03:00

διακοπές..

σήμερα ξύπνησα

εδώ

Προφήτης Ηλίας

Αμοργός

Πάντα

heat hot

2010-09-01T01:01:00.002+03:00

Kelly Reichardt

2010-08-26T17:02:00.014+03:00

Ο ανεξάρτητος αμερικάνικος κινηματογράφος ξεπήδησε ως μια αυθόρμητη απάντηση στις mainstream πανάκριβες παραγωγές κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα. Στα πρώτα του βήματα έδωσε μερικές πολύ δυνατές ταινίες. Καπελώθηκε όμως γρήγορα όταν κάποιοι μυρίστηκαν λεφτά στον χώρο και επένδυσαν σ' αυτόν κόβοντάς του στην ουσία την ορμή και μετατρέποντάς τον σιγά αλλά σταθερά σε κάτι λιγότερο πρωτότυπο.

Το κίνημα έπαψε να είναι ανεξάρτητο. Κάτω από τη σημαία του εναλλακτικού δημιουργήθηκε ένα νέο μοντέλο παραγωγής φθηνότερων ταινιών. Μια καινούργια μικρή βιομηχανία άρχισε να ανθίζει εις βάρος της ποιότητας που έπεσε κατακόρυφα. Το αρχικό κέφι στις περισσότερες περιπτώσεις χάθηκε. Το μεράκι, η τρέλλα ή το προσωπικό χνάρι, που ήταν κύρια συστατικά σ αυτές τις ταινίες, μπήκαν σε δεύτερη μοίρα, στιλιζαρίστηκαν και διαβρώθηκαν.

-Πολλά λέω. . ας μπω στο θέμα. .

Οι ταινίες της Kelly Reichardt γυρνάνε τον ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο στην πηγή του. Του ξαναδίνουν τη σημασία που έχασε. Είναι εύγλωττες χωρίς να γίνονται φωνακλάδικες. Είναι ιδιαίτερες χωρίς να διεκδικούν το καπέλο καμίας ιδιαιτερότητας. Είναι βαθειά πολιτικές χωρίς να σηκώνουνε παντιέρα και βαθειά ανθρώπινες χωρίς να γίνονται μελό.

Ακολουθεί το τρέιλερ της τελευταίας της ταινίας

Wendy and Lucy

και της αμέσως προηγούμενης

Old joy

Στο κενό ανάμεσα

2010-08-15T14:46:00.005+03:00

I grow old... I grow old...

I shall wear the bottoms of my trousers rolled.

T.S. Elliot, The Love Song of J. Alfred Prufrock

Ελάτε τώρα, να σας μετρήσω, του είπε ο αστυνομικός αφού είχε συμπληρώσει όλα τα άλλα στοιχεία του, πάνω στο καινούργιο δελτίο ταυτότητας.

"Μα το ύψος μου αναφέρεται στην παλιά μου ταυτότητα", αντέδρασε αυτός, "είμαι ένα και εβδομήντα πέντε".

Ο αστυνομικός χαμογέλασε ειρωνικά. "Τότε, ήσασταν είκοσι χρονών, τώρα εξήντα πέντε. Ας κάνουμε μιαν επαλήθευση".

Αν και δεν καταλάβαινε τι νόημα είχε αυτή η επαλήθευση, ανέβηκε στο ειδικό βάθρο, ίσιωσε, σε στάση προσοχής, το κορμί του και ο αστυνομικός κατέβασε, ως το γυμνό κρανίο του, την κρύα μεταλλική μπάρα. "Ένα και εβδομήντα δύο", του ανακοίνωσε, με το ίδιο χαμόγελο.

Ένιωσε να του κόβονται τα πόδια. "Μα πώς είναι δυνατόν΄" αναφώνησε. "Τι έγιναν αυτά τα τρία εκατοστά; Ποιος μου τα πήρε;"

"Ο χρόνος, ξέρετε...", αποκρίθηκε ο αστυνομικός, και το χαμόγελό του είχε τώρα μια χροιά συμπόνιας, "... ο χρόνος ροκανίζει τους σπονδύλους. Όσο μεγαλώνει κανείς, τόσο χαμηλώνει".

Στο άκουσμα αυτών των λόγων, άστραψε κάτι ξαφνικά μες στο μυαλό του κι είδε τον εαυτό του ως μπονσάι και τον χρόνο, διεστραμμένο Γιαπωνέζο κηπουρό, να τον μικραίνει και να τον μικραίνει...

"Α, πως γερνάω... πώς γερνάω.../ Το πανταλόνι με μπατζάκια γυρισμένα θα φοράω", μουρμούρισε, συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά, την τραγικότητα αυτών των στίχων που, άλλοτε, του φαίνονταν απλώς αστείοι.

"Τι είπατε;" ρώτησε ο αστυνομικός.

"Μπα, τίποτε... Θυμήθηκα μονάχα κείνη τη ρήση των αρχαίων ημών προγόνων: Ον οι θεοί φιλούσι, αποθνήσκει νέος... και ένα εβδομήντα πέντε".

Ο αστυνομικός γέλασε. Αυτός όχι.

Αργύρης Χιόνης

Το Μπονσάι

Από τη συλλογή Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες, εκδ. Κίχλη.

Το παραπάνω απόσπασμα το απόλαυσα πίνοντας έναν γρήγορο καφέ ανάμεσα σε δυο δουλειές. Μέρες τώρα με γυρόφερνε ο Έλιοτ και είπα μόλις επιστρέψω σπίτι να ανοίξω το βιβλίο σε μια τυχαία σελίδα. Ταυτόχρονα, σε κάποιο άλλο σημείο του μυαλού μου χτυπούσε ένα καμπανάκι για κάτι άλλο, κάτι για κόκαλα και γηρατειά που είχα μάλλον πρόσφατα διαβάσει. Αλλά πού; ποιανού; -Δεν θυμήθηκα. Επέστρεψα στη δουλειά και μετά στο σπίτι. Άνοιξα τον Ελιοτ σε τυχαία σελίδα. Διάβασα:

..At the still point of the turning world. Neither flesh, nor fleshless;

Neither from, nor towards; at the still point, there the dance is,

But neither arrest, nor movement. And do not call it fixity,

Where past and future are gathered. Neither movement from nor towards,

Neither ascent nor decline. Except for the point, the still point,

There would be no dance, and there is only the dance.

I can only say, there we have been: but I cannot say where.

And I cannot say, how long, for that is to place it in time...

-Απόσπασμα από το Burnt Norton, Τέσσερα Κουαρτέτα-.

Έκλεισα τον Έλιοτ. Έστριψα τσιγάρο. Κάπνισα κοιτώντας σε πρώτο πλάνο μια νεαρή ελιά και πίσω το βουνό ν αχνίζει από τη ζέστη.

Το άλλο που με γυρόφερνε νωρίτερα, αδύνατο να το θυμηθώ. Συνέχισα να καπνίζω. Σκέφτηκα πως μέσα στο νου πρέπει να υπάρχουν απότομες βυθομερτικές αλλαγές. Όπως στη θάλασσα. Για να ψαρέψεις μπαλάδες πηγαίνεις εκεί που αλλάζει ξαφνικά το βάθος κατά 10-15 μέτρα. Στο κενό ανάμεσα στον έναν και τον άλλον πάτο, κυνηγάνε οι μπαλάδες την τροφή τους. Κάπου σ΄ένα τέτοιο κενό, κολυμπούσε το χνάρι που έψαχνα.

Έσβησα το τσιγάρο. Τάισα τις γάτες. Έκανα μια γύρα στη μπλογκόσφαιρα. Έπεσα πάνω σ΄αυτήν την πολύ συγκινητική, για μένα, ανάρτηση του Σαραντάκου: Λαπαθιώτης-Καραγάτσης, η δεύτερη "συνάντηση" .

Kι εκεί, λες και είχε μπει το σωστό δόλωμα στο αγκίστρι, θυμήθηκα αυτό που μου ξέφευγε.

Συνέβη το εξής: Το βιβλίο που αιωρούνταν στο κενό, ήταν τα Διαλαθόντα της Ντίνας Καραβίτη. Διαβάζοντας την ανάρτηση του Σαραντάκου, θυμήθηκα το ποίημα που έχει γράψει για τον Λαπαθιώτη και από κει συνειδητοποίησα πως νωρίτερα δεν αναζητούσα παρά αυτό το βιβλίο.

Άναψα κι άλλο τσιγάρο. Οι γάτες είχαν φάει και ήταν απορροφημένες με την καθαριότητα.

Άνοιξα τα Διαλαθόντα κι έψαξα αυτά που ήθελα

Αναφορά στον ποητή

Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Το σπίτι σας, αγαπητέ

τα σφράγισε

τα ξύλινα ματόκλαδα.

Όπως κι εσείς

το φως

δεν θέλει πια να βλέπει.

"Είχα παιδί μονάκριβο", μου είπε.

"Το πόνεσα

το κοίμησα

με όνειρα το τάισα

και ίσκιους.

Σαν ποιητή

ναρκομανή και πένητα

τον έζησα.

Αυτόχειρα

σαν σήμερα τον έθαψα..."

Κι ενώ το σπίτι-μνήμα σας

στη μνήμη σας ορκίστηκε

σιγά σιγά να λιώνει

ο παιδικός σας σύντροφος

ο έμπιστος ο φίλος

που όταν σας έχασε έλεγε

χειμώνιασε η ζωή μου

ο κήπος σας

σας λέω μετά λύπης μου

ότι κι αυτός σας πρόδωσε.

Ανθίζει πάλι φέτος.

και..

Καθ΄οδόν

Νοσταλγούν

τα κόκαλα

τη γη τους.

Γι' αυτό και οι γέροι

περπατούν σκυφτοί.

-Ντίνα Καραβίτη, Διαλαθόντα, εκδ. Κέδρος-

Aπορροφήθηκα. Συνέχισα να διαβάσω ως το σούρουπο. Άφησα τις γάτες να κοιμούνται, την πόρτα ορθάνοιχτη και τα παράθυρα -μπας και μπει λίγος αέρας- και βγήκα για περίπατο

απαντώντας σε μια επείγουσα ανάγκη να εισπνεύσω το βαθύ άρωμα ώριμης συκιάς

Ο τελευταίος σπόνδυλος, ο κολοβός

2010-08-04T01:12:00.003+03:00

Ήθελα νά χω ουρά. μακριά, μεγάλη.
να αναπαύεται πάνω στον ώμο μου όταν αγναντεύω.
να με προδίδει όταν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου.
ν' αποκαλύπτει την επιθυμία μου ως και την τελευταία της πτυχή.

Ήθελα να χω ουρά.
με τον παλμό της να διαλύει τις συμβάσεις

Ταξιδεύοντας με τους αιθίοπες

2010-07-31T15:43:00.000+03:00

Tesfa Maryan Kidane

Mulatu Astatke

Aster Aweke

αεροστατικά διλήμματα

2010-07-24T13:44:00.001+03:00

Μια γιγάντια, αόρατη γροθιά βάρεσε στο αερόστατο δύο αλλεπάλληλα χτυπήματα, ένα δύο, το δεύτερο πιο άγριο από το πρώτο (...). Στο διάστημα της σιωπής που ακολούθησε τη σαστιμάρα μας, πριν προλάβουν να ξαναρχίσουν οι φωνές, ήρθε η δεύτερη μπουνιά, χτυπώντας το μπαλόνι προς τα πάνω και προς τα δυτικά. Ξαφνικά πατούσαμε στον αέρα κι όλο μας το βάρος είχε συγκεντρωθεί στη λαβή των σφιγμένων μας γροθιών.

Αυτές οι δύο στιγμές μας στο κενό πιάνουν τόσο χώρο στη μνήμη μου, όσο θα' πιανε κι ένα πολυήμερο ταξίδι σε κάποιο ανεξερεύνητο ποτάμι. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να κρατηθώ γερά, για να χρησιμέψω σαν αντίβαρο στη δύναμη του αερόστατου. Το παιδί δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτα και, από στιγμή σε στιγμή, θα το έπαιρνε ο άνεμος. Δυο μίλια δυτικά υπήρχαν ηλεκτρικά καλώδια υψηλής τάσης. Ένα παιδί μονάχο του, που είχε ανάγκη βοήθειας. Ήταν καθήκον μου να κρατηθώ και νόμιζα πως το ίδιο θα κάναμε όλοι.

Σχεδόν ταυτόχρονα με την επιθυμία μου να γαντζωθώ από το σχοινί για να σώσω το αγόρι -δεν είχε μεσολαβήσει καλά καλά ένας καρδιακός παλμός- ήλθαν στο νου μου άλλες σκέψεις, που περιείχαν φόβο και αστραπιαίους, περίπλοκους υπολογισμούς. Ανεβαίναμε και το έδαφος απομακρυνόταν, καθώς το μπαλόνι σπρωχνόταν προς τα δυτικά. Ήξερα ότι έπρεπε να τυλίξω τα πόδια μου γύρω από το σχοινί. Μα η άκρη του έφτανε μόλις στη μέση μου και τα δάχτυλά μου δεν άντεχαν πια να γραπώνουν. Τα πόδια μου χτυπούσαν στον άδειο αέρα. Κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου που περνούσε, η απόστασή μας από τη γη μεγάλωνε και σε λίγο το να τα παρατήσω θ΄αποβούσε αδύνατο ή μοιραίο. Σε σύγκριση με μένα, ο Χάρι έμοιαζε ασφαλής, κουλουριασμένος μέσα στο καλάθι του. Ήταν πολύ πιθανό το αερόστατο να προσγειωνόταν ομαλά στους πρόποδες του λόφου. Το ότι εξακολουθούσα να κρατιέμαι εκεί, ίσως να μην οφειλόταν σε ένστικτο, μα σε κεκτημένη ταχύτητα και αδυναμία γρήγορης προσαρμογής.

Όμως να και πάλι, σε λιγότερο από ένα λουσμένο στην αδρεναλίνη καρδιοχτύπι αργότερα, μια άλλη μεταβλητή προστέθηκε στην εξίσωση: κάποιος άφησε το σχοινί του και το μπαλόνι, με τους κρεμασμένους επάνω του, εκτινάχτηκε αρκετά μέτρα ψηλότερα.

Δε γνωρίζω ούτε έμαθα ποτέ ποιος άφησε πρώτος το σχοινί του. Δεν είμαι πρόθυμος να δεχτώ ότι ήμουν εγώ. Το ίδιο όμως ισχυρίζονται και οι άλλοι -κανείς δεν παραδέχεται ότι άφησε πρώτος το δικό του σχοινί. Το σίγουρο είναι ότι αν δεν είχε σπάσει το κοινό μας μέτωπο, το συνολικό μας βάρος θα είχε προσγειώσει τι αερόστατο λίγο πιο κάτω στην πλαγιά μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, καθώς εξασθενούσε η ριπή του ανέμου. Αλλά όπως είπα δεν υπήρχε συγκροτημένη ομάδα ούτε συγκεκριμένο σχέδιο και δεν παραβιάστηκε καμία συμφωνία. Κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να μιλάμε για αποτυχία. Να θεωρήσουμε άραγε σωστό ότι ο καθένας φρόντισε για την πάρτη του; Έμεινε σε όλους μας τελικά, η ικανοποίηση ότι διαλέξαμε τη μόνη λογική λύση; Όχι, δεν είχαμε ούτε αυτήν την παρηγοριά, γιατί μέσα στη φύση του ανθρώπου υπάρχει γραμμένο ένα βαθύτερο, αρχέγονο και αυτόματο συμβόλαιο. Η συνεργασία αυτή απότελεί τη βάση των πρώτων κυνηγετικών μας επιτυχιών, τη δύναμη πίσω από την εξέλιξη της ανθρώπινης γλώσσας, την κόλλα της κοινωνικής μας συνοχής. Η δυστυχία που νιώσαμε με το θλιβερό επίλογο αυτής της ιστορίας ήταν η απόδειξη ότι είχαμε αποτύχει απέναντι στους εαυτούς μας. Αλλά η εγκατάλειψη υπήρχε κι αυτή στη φύση μας. Στις καρδιές μας είναι γραμμένος και ο εγωισμός. Αυτή είναι η σύγκρουση που αντιμετωπίζουμε ως θηλαστικά -τι να δώσεις στους άλλους και τι να κρατήσεις για τον εαυτό σου. Το να πατάμε σ΄αυτή τη διαχωριστική γραμμή, να ελέγχουμε τη συμπεριφόρα των άλλων και να ελεγχόμαστε απ' αυτούς, είναι εκείνο που ονομάζουμε ηθική. Κρεμασμένοι λίγα μέτρα πάνω από την κοφτή πλαγιά των λόφων Τσίλτερν, η ομάδα μας αντιμετώπισε το αρχέγονο, άλυτο ηθικό δίλημμα: εμείς ή εγώ;

Κάποιος είπε εγώ κι ύστερα δεν υπήρχε τίποτα να κερδηθεί λέγοντας εμείς.

Απόσπασμα από το Έμμονη Αγάπη

του Ιαν Μακ Γιουαν,

εκδ. Νεφέλη

το μεγάλο γαμώ το

2010-07-19T00:47:00.001+03:00

Η πρώτη μου επαφή με την Σ.Τ. ήταν το 92-93 (;) όταν πρωτοείχε εκδοθεί το εναέριο τρένο στο Στίλγουελ. Στην εικοσάχρονη που ήμουν τότε είχε αρέσει πολύ. Στην πορεία διάβασα μερικά βιβλία της ακόμη. Δεν ήταν κακά.
Κάποιες μεταφράσεις της.. η σχέση της με τον κινηματογράφο..
η εντύπωση που είχα ήταν γενικά θετική.
Δεν παρακολουθώ life style έντυπα, όπως επίσης δεν βλέπω τηλεόραση.
Η επιλογή μου έχει τα υπέρ και τα κατά της.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, άργησα να καταλάβω το είδος της πορείας που ακολούθησε η εν λόγω κυρία.
Διαβάζοντας το -ας πούμε- άρθρο της
θεώρησα όπως γράφω και στο προηγούμενο ποστ, ότι αυτογελοιοποιείται.
Για πολλούς ήταν από όσο καταλαβαίνω κάτι αναμενόμενο.
Για μένα, που στο μεταξύ δεν είχα παρακολουθήσει την εξέλιξή της, ήταν -πώς να το πω;-
μέσα σε ένα στιγμιότυπο ο ορισμός του υπερφίαλου.

Αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα.
Η επί της ουσίας συζήτηση ξεκινά αλλού:

Αυτή η life style αριστερά, έχει το βήμα και τα μέσα να φτιάχνει από το μπάχαλο
ένα ακόμα μεγαλύτερο μπάχαλο αντί να ξεκαθαρίζει τα πράγματα.
Αυτή η ανακατωσούρα στη σκέψη και την πράξη επιβραβεύεται σαν άλλη ΜΚΟ που το μόνο που κάνει είναι να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κατεστημένου εξαερώνοντας μέρος των εντάσεων του.
Αυτό το γαμημένο εγκατεστημένο σκηνικό του οποίου η Σ.Τ. δεν είναι παρά μία εκπρόσωπος ανάμεσα σε πολλούς, πάρα πολλούς, άλλους
αποκτά όσο πάει όλο και μεγαλύτερο βάρος
όλο και μεγαλύτερο όγκο.
Εκεί , εκεί είναι το μεγάλο γαμώ το.

Τι μας λες ρε Σώτη;

2010-07-17T12:41:00.001+03:00

"Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητη «δημοκρατική αριστερά»: υπήρξε η ΕΔΑ η οποία αποτελούσε, εκ των πραγμάτων, όμηρο του παράνομου ΚΚΕ·"
Έτσι ξεκινάει το χειμαρρώδες παραλήρημα της κυρίας Τριανταφύλλου, η οποία στο όνομα της αριστεράς και της ανανέωσης μας σερβίρει ακατάπαυστα τη μία κοτσάνα μετά την άλλη.
Αν κάποιος περιμένει διαβάζοντας την παραπάνω δήλωση πως ακολουθεί κάποια τοποθέτηση της εν λόγω κυρίας, σχετικά με την ομηρία της ΕΔΑ, απατάται. Πρόκειται για θέσφατο. Το είπε η Σώτη στο Athens Voice. Με έναν αφορισμό παραμορφώνει την ιστορία και την πορεία ενός χώρου που παρέμεινε πολιτικά ενεργός για περισσότερο από μία εικοσαετία (και εξαιρώ την επταετία), χωρίς ούτε μία παραπομπή που να στηρίζει την άποψή της.
Και αφού κατόπιν μας βεβαιώσει σε δύο γραμμές ότι ο Σύριζα απλώς στερείται νοήματος, μας εξηγεί πως..
Το μη-ευρωπαϊκό ΚΚΕ («εξωτερικού») απέκτησε και διατηρεί ακόμα μεγαλύτερη δύναμη από την εκλογική του: η ηθική, ο εσωτερικός πολιτισμός του, η ρητορική του αντιστοιχούν στην ελληνοθωμανική καθυστέρηση. Και εξαιτίας αυτής της καθυστέρησης εκφράζει τη συστηματικά απλοϊκή του γνώμη «στον δρόμο».
Η ελληνοθωμανική καθυστέρηση λοιπόν φταίει και όποιος δεν το γνώριζε, τώρα το έμαθε και μπορεί να ρίχνει πού και πού κανένα γαμοσταυρίδι στους τούρκους για την ευθύνη που έχουν σχετικά με το μη-ευρωπαϊκό ΚΚΕ ("εξωτερικού")
Επίσης μαθαίνουμε πως το ΚΚΕ -εσωτερικού- απέτυχε
τόσο επειδή το ΚΚΕ -γενικώς- ζει κάτω από συνθήκες απόλυτης μυθολογίας
όσο και για πολλούς άλλους πολιτικούς και πολιτισμικούς λόγους.
Εξαιρετικά ενδιαφέρον!
-Κυρία-κυρία, σε ποιο κεφάλαιο θα μάθουμε για τους λοιπούς λόγους;
Είναι στην ύλη των εξετάσεων; Γιατί δυσκολεύομαι πολύ καλέ κυρία να απομνημονεύω.

Κι αφού εμπεδώσαμε τα παραπάνω μπορούμε τώρα περάσουμε στο δεύτερο μέρος
Τι πρέπει να γίνει αν θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη και χώρος για ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, «επαναστατικά» μεταρρυθμιστικό κόμμα:
Εδώ η κυρία Τριανταφύλλου γράφει έκθεση μαθήτριας λυκείου που προετοιμάζεται για πανελλαδικές
Αραδιάζει μια σειρά από μέτρα που πρέπει να παρθούν, από τον διαχωρισμό εκκλησίας κράτους μέχρι την άρση της μονιμοποίησης και την ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας. Μας λέει επίσης πως πρέπει να επέλθει τροποποίηση του μητρικού-πατρικού ρόλου του κράτους και φυσικά..περιβαντολλογική προστασία και μεταναστευτική πολιτική
Δεν υπάρχει καμία προτεραιότητα, όλα ατάκτως ερριμμένα, όλα στο ίδιο τσουβάλι, όλα ταυτόχρονα, μία λέξη για το καθένα είναι αρκετή. Ανάμεσα στα άλλα, υπάρχει και αυτό το ακατανόητο: «εθνική» ανεξαρτησία στο πλαίσιο της ΕΕ (προς το παρόν...)
Δηλαδή;;;
Αφού λοιπόν μας αναφέρει επιγραμματικά το τι πρέπει να γίνει χωρίς βεβαίως να μας πει ούτε λέξη για το πώς μπορούν να επιτευχθούν όλα αυτά τα κάτι που πρέπει να γίνουν
αρχίζει, κοινότοπα, αλαζονικά και ανέξοδα να μας κουνάει το δάχτυλο,
η Σώτη, του Athens Voice και του Lifo:
Η «νέα» αριστερά, θα χρειαστεί σαφές, ριζοσπαστικό πρόγραμμα που ίσως δυσαρεστήσει και σοκάρει τους καλοπερασάκηδες, τους θρησκομανείς, τους λεβεντοπατριώτες, τους φραπεδόβιους αεριτζήδες, τους γλεντζέδες των σκυλάδικων, τους τεμπελοφοιτητές, τους κουκουλοφόρους, τους αναρχοφασίστες, τους χούλιγκανς των γηπέδων κι όσες γυναίκες είναι ενθουσιωδώς παραδομένες σε ανδρική τυραννία· κοντολογίς, όποιον χαρακτηρίζεται, αυθαιρέτως, «μέσος Έλληνας» συγκεντρώνοντας πλήθος από αντικρουόμενες ιδιότητες..
Περνάτε δεύτερη εφηβία κυρία μου ή μήπως είναι επί σκοπού αυτό το "δίκιο που σας πνίγει" ; Και εξηγήστε μας παρακαλώ, από ποιον χαρακτηρίζεται αυθαιρέτως κάποιος "μέσος Έλληνας" γιατί είναι απολύτως ασαφές.

Δεν υποστηρίζω το αλάθητο καμίας αριστεράς.
και φυσικά έχει ο καθένας το δικαίωμα να παίρνει θέση επί παντός επιστητού, αρκεί αυτά που υποστηρίζει να μπορεί επίσης να τα στηρίξει με επιχειρήματα και όχι με κραυγές, αφορισμούς και υπεραπλουστεύσεις.
Αλλιώς γελοιοποιείται, τόσο με την προχειρότητα, όσο και με το θράσος να στριμώξει το πολυδιάστατο πρίσμα της ιστορίας σε δυο-τρία κλισέ του συρμού.
Αν το εν λόγω κείμενο ήταν έκθεση μαθήτριας λυκείου, θα μου άρεσε, θα το θεωρούσα ελπιδοφόρο.
Είναι ωραίο οι έφηβοι να γενικεύουν, είναι φυσικό να τα βάζουν με τα πάντα, είναι αναμενόμενο να ισοπεδώνουν, να εξομοιώνουν, να μπερδεύουν. Αυτός είναι ο τρόπος να γεννηθεί η προσωπική αντίληψη του καθενός.
Μία συγγραφέας όμως που από ένα free press έντυπο, μας βομβαρδίζει ανελέητα με γενικολογίες και κλισέ πασπαλισμένα με μπόλικη υπεροψία, πάει πολύ.

ολόκληρο το άρθρο θα το βρείτε εδώ:
http://tvxs.gr/news/έγραψαν-είπαν/για-την-«ανανεωτική»-δημοκρατική-αριστερά-της-σώτης-τριανταφύλλου

υ.γ. και θα το πω για να μη σκάσω, εκείνα τα έρμα τα εισαγωγικά στο "μανιφέστο", να θεωρήσω πως είναι απλώς αποτέλεσμα προχειρότητας και όχι αυτοϋπονόμευση, έτσι;

Ευτράπελα

2010-07-15T11:43:00.009+03:00

Η κότα έκανε λοιπόν το αυγό
-ή αβγό, γιατί το άρθρο μοιάζει να πάσχει από πολύ σοβαρό διχασμό σχετικά με την ορθογραφία-
πάντως το αυγό δεν έκανε την κότα.
Σε αυτό κατέληξαν μετά από πολυέξοδες μελέτες οι επιστήμονες των Πανεπιστημίων Σέφιλντ και Γουόρικ.
Θα παρακαλούσα θερμά να κάνουμε έρανο, να δώσουμε το κατιτίς μας και εμείς ώστε να ξεκινήσουν άμεσα οι μελέτες που θα φέρουν μια σαφή και τελεσίδικη απάντηση στο άλλο μεγάλο ερώτημα:
Είναι το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο;
και φυσικά στο to be or not to be

dobedobedobedo
κάτω απ' το μπα
κάτω απ' το μπου
κάτω απ΄το δέντρο του μπαμπού

Αγαπητέ τουρίστα

2010-07-13T15:16:00.006+03:00

Καλοκαίρι. Οι περισσότεροι έχετε αρχίσει να ονειρεύεστε κάποια ΄γιοπελαγίτικη παραλία. Μετράτε τις μέρες ανάποδα, κανονίζετε εισιτήρια, αναρωτιέστε αν θα βρείτε τα πράγματα όπως τα αφήσατε πριν έντεκα μήνες ή αν θα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο, αν θα είναι εκεί ο τάδε ή ο δείνα που δεν τον είδατε από πρόπερσι, αν η κερά-Πλητώ, ζει ακόμα ή πέθανε.

Άλλοι αναζητάτε στον χάρτη προς τα πού θα ροβολήσετε εφέτος.

Πολλοί, αισθάνεστε αναπόσπαστο κομμάτι του τόπου που επισκέπτεστε.. "εγώ έρχομαι από το....κάθε καλοκαίρι", "θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε τοο...ααχ" και διάφορα άλλα τέτοια

γραφικά, κουραστικά και επαναλαμβανόμενα.

Έπειτα οι μέρες κυλάνε ανάποδα.

Τρέχει ο Ιούλιος, τρέχει ο Αύγουστος.

Κάθε μέρα μετά τον -ευλογημένο γι αυτό- δεκαπενταύγουστο

μαζεύει καραβιές-καραβιές τόσους κι άλλους τόσους κι άλλους τόσους,

ως που κάποια στιγμή το νησί ανασαίνει, αποκαλύπτεται, ξαναζεί στο ρυθμό του.

Μένουμε πάλι μόνοι.

Να καθαρίσουμε τα σκουπίδια που μείναν πίσω.

Να τρέξουμε για τα χειμερινά δρομολόγια των καραβιών που είναι σχεδόν ανύπαρκτα.

Να δούμε τι θα κάνουμε για πόσιμο νερό που το πληρώνουμε χρυσό,

για τις αφαλατώσεις που οι νόμοι και των δύο κυβερνήσεων έχουν μπλοκάρει.

Να δούμε τι θα κάνουμε με τις αποχετεύσεις, τους ΧΥΤΑ και τις χωματερές.

Τι θα κάνουμε για τους γιατρούς που δεν έχουμε παρά μόνο ως τουρίστες σε εξεζητημένα δωμάτια πολυτελείας ή κατά τη διάρκεια συνεδρίων με θέα το αιγαίο και θέμα αδιάφορο.

Ναι, δεν με πειράζει που φεύγετε

γιατί οι περισσότεροι είστε απλώς τουρίστες, τίποτε παραπάνω.

Τουρίστες που ονειρεύονται πως είναι κάτι διαφορετικό.

Τουρίστες με ψευδαισθήσεις αγάπης για τον τόπο που επισκέπτονται.

Κι όπως κάθε τουρίστας, αφήνετε πίσω τα λεφτά των διακοπών σας,

τα σκουπίδια σας και τις στέρνες στεγνές.

Παίρνετε μαζί τις αναμνήσεις σας.

Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά, ε;

Γιατί έχουμε μάθει να λειτουργούμε λες και όλος κόσμος είναι η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη.

Γιατί δέκα άνθρωποι με όρεξη και μεράκι σε κάθε νησί, θα μπορούσαν να κάνουν θαύματα, αντί να προσπαθούν με νύχια και με δόντια για πράγματα που δεν καταφέρνουν σε μεγαλύτερους τόπους.
Γιατί βλέπω την πλειοψηφία των καθηγητών και των δασκάλων, να μην ασχολούνται με τα παιδιά, αλλά με τα μόρια που θα τους δώσουν εξιτήριο λες και βρέθηκαν στο καθαρτήριο.

Γιατί δεν έχουμε παιδίατρο.

Γιατί τελικά αυτή η Γη ξεπουλιέται σε εκείνους που έχουν λεφτά να την αγοράσουν και δεν υπάρχει πραγματικό δυναμικό να αντισταθεί κι όταν μεθαύριο θα γίνει σαν τα μούτρα μας, θα "λυπόμαστε" και θα μιλάμε για ευθύνες, λες και δεν είναι επίσης δική μας ευθύνη αυτή η εγκατάλειψη.

Είστε όλοι αλλού. Στις πρωτεύουσες, τις συν πρωτεύουσες, τα εξωτερικά
.

Γι΄αυτό μιλάω

hay milonga de amor

2010-07-05T15:34:00.000+03:00

break the border lines

2010-06-11T12:28:00.003+03:00

Με αφορμή τον Ιούδα του Aερόστατου, αναδημοσιεύω την ανάρτηση που έκλεινε τον κύκλο του 2008

Carlos Bolado - B.Z. Goldberg (2001)

-----------------------------------------------------------------
Ψαλμός

Ω, τα με ρωγμές διαφυγής σύνορα των κρατών που έγιναν από
ανθρώπους!
Πόσα ταξιδεύοντα σύννεφα να πέρασαν ατιμωρητί,
πόση άμμος της ερήμου μετατοπίζεται από τη μια χώρα στην άλλη,
πόσα λιθάρια βουνών κατρακυλούν μέσα σε ξένο έδαφος με άλματα
προκλητικά!

Είναι ανάγκη ν' αναφέρω κάθε πουλί που πετάει μπροστά από τις
παραμεθόριες περιοχές
ή κατεβαίνει και κάθεται πάνω στο οδόφραγμα στη μεθόριο;
Ένας ταπεινός κοκκινολαίμης -ακίνητος, η ουρά του παραμένει στο
εξωτερικό, ενώ το ράμφος του στην πατρίδα του..

Απόσπασμα από το ποίημα Ψαλμός,
της Wislawa Szymborska
Επιλεγμένα Ποιήματα
μετάφραση Άλκης Τσελέντης
εκδ. Δωδώνη

Στα μάτια ακόμη σύννεφο

2010-06-09T02:56:00.005+03:00

Εξαιρετικά εύστοχο δυστυχώς

και έρχονται χαπάκια μουντιάλ για να κοιμόμαστε καλύτερα τα βράδυα

Μπινελίκια σε δεκαπεντασύλλαβο

2010-05-21T14:55:00.005+03:00

Ωϊμέ! τα κρουαζιερόπλοια, ζημιά μεγάλη τά βρε,

έρμε τουρίστα δεν θα ιδείς τις ομορφιές μας, μαύρε

Σε σταματούνε άξεστοι, προδότες, μπαχαλάκια

και δε σ αφήνουνε να πας στην Πλάκα για σουβλάκια

Κι αφού δε σου πιτρέψανε να βγεις απ΄το παπόρι

άσε δυο λόγια να σου πω για το δικό μας ζόρι

βουλή, παπάδες, μ.μ.ε., μας βάλανε στην πρίζα

πως φταίμ εμείς οι άχρηστοι για τη δική τους μίζα

κι οι ευρωπαίοι εταίροι μας που μας πουλάν φρεγάτες

στις τράπεζες, στο σύστημα, κάνουν μονάχα πλάτες

νομίζουν είμαστε αριθμοί σε λίστες και κιτάπια

κόβουν του νέου τη μπουκιά, του γέροντα τα χάπια

κι ο Γαπ, ο μέγας και τρανός, πολιτικός μ΄αρχίδια

θέλει να πάμε όλοι μας και να πουλάμε μύδια

μύδια, γαρίδες κι αχινιούς, ταβέρνα-παραλία

(κι όποιος ζητήσει ένσημα, βγαίνει στην ανεργία)

γιατί για το γιωργάκη μας που ναι αμερικανάκι

είναι πολύ σημαντικό να φας εσύ σουβλάκι

κι εμείς για να πληρώνονται του ΔουΝουΤου οι φόροι

θέλει να γίνουμε όλοι μας βαστάζοι κι αχθοφόροι

κι έχει το θράσος να μας πει ο άθλιος προδότης:

"δεν έστησες τον κώλο σου; δεν είσαι πατριώτης"

Γι αυτό τουρίστα αγαπητέ που πήγες κρουαζιέρα

βίρα τις άγκυρες ευθύς και σήκωσε παντιέρα

υ.γ. Ρε δε μας χέζει κι ο καιρός; Είναι στραβή του η ρώτα

Ηλεκτρολόγα θα γενώ, να σας αλλάζω φώτα

Η άλλη όψη της παντοδυναμίας

2010-04-21T15:33:00.008+03:00

Το 1881 αρχίζει να λειτουργεί η πρώτη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ Λονδίνου και Πόρτσμουθ. Από εκεί και πέρα η εξάπλωση του ηλεκτρισμού είναι ραγδαία. Στην Ελλάδα το ηλεκτρικό φτάνει το 1889. Ο κόσμος μέσα σε μερικά χρόνια μεταμορφώνεται. Ο ηλεκτρισμός ανοίγει το δρόμο σε μια νέα εποχή. Πράγματα που ως τότε ήταν ανέφικτα και πέρα από κάθε τολμηρή φαντασία, περνούν αρχικά στη σφαίρα του δυνατού και καταλήγουν μια γενιά αργότερα να θεωρούνται δεδομένα. Ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει διαστάσεις. Αρχίζει να μικραίνει. Μικραίνει όλο και περισσότερο ώσπου καταλήγει να γίνει ένα μεγάλο χωριό.
Κάποτε ένα ταξίδι στο δρόμο του πιπεριού, του μεταξιού, των μπαχαρικών, διαρκούσε ως μισή ζωή και γέμιζε καθοδόν με ιστορίες. Σήμερα διαρκεί όσο μια πτήση ή όσο κάνει ένα πλοίο φορτηγό να μεταφέρει τα προϊόντα που πολύ φθηνά παρασκευάστηκαν στα εργοστάσια των "υπό ανάπτυξη" χωρών.
Ποτέ ο άνθρωπος δεν αισθάνθηκε τόσο δυνατός. Το αστείο είναι πως πότε άλλοτε δεν υπήρξε τόσο αδύναμος. Η εξάρτησή μας από την τεχνολογία έχει οδηγήσει σε δύο τινά:
Πρώτο και τραγελαφικό, το σύστημα του μεγάλου χωριού που κατασκευάσαμε είναι τόσο στενά αλληλοεξαρτώμενο από τα δεδομένα του, που αρκεί ένα ηφαίστειο να εκτοξεύει σκόνη στην Ισλανδία για να περιμένει άταφος ο πολωνός πρωθυπουργός!

Μια πεταλούδα πέταξε, πετάει.., ανοιγοκλείνει τα φτερά της μπρος στα μάτια μας
μα εμάς τα μάτια μας είναι στραμμένα αλλού, τυφλά σχεδόν αφού ξεχάσαν να εστιάζουν.

Το δεύτερο είναι η κατάσταση απόλυτης αδυναμίας να επιβιώσουμε χωρίς την τεχνολογία αφού ποτέ δεν μάθαμε πώς.
Φανταστείτε ένα ξαφνικό δεκαπενθήμερο μπλακ άουτ παγκοσμίως.
Τα κρέατα, τα ψάρια, τα τρόφιμα, σαπίζουν σε άχρηστα ψυγεία,
οι γεννήτριες των νοσοκομείων σταματούν σιγά-σιγά να λειτουργούν,
παγώνουν οι τηλεπικοινωνίες κάθε είδους,
οι παγκόσμιες αγορές δεν συναλλάσσονται,
αν δεν έχεις μετρητά την έβαψες, κανένα ΑΤΜ δεν θα σου δώσει φράγκο και η τράπεζα δεν είναι ον λάιν για να τσεκάρει τον λογαριασμό σου,
αν είναι χειμώνας το δαγκώνεις δίχως θέρμανση,
πλένεσαι με κρύο νερό και τουρτουρίζεις ή τα παρατάς και δεν πλένεσαι καθόλου,
το σπίτι γίνεται ανυπόφορο, υπολογιστής γιοκ, τηλεόραση γιοκ, τζάκι γιοκ για να πεις δυο ιστορίες πλάι στις φλόγες του,
τα κεριά και οι λάμπες πετρελαίου εξαφανίζονται από τα σουπερ μάρκετ, μαγειρεύεις σε γκαζάκι ως να εξαντληθούν τα γκαζάκια από τα ράφια, μετά το ρίχνεις στις κονσέρβες και τα πατατάκια, ως να εξαντληθούν τα πατατάκια, μετά να κάνεις τί; να ψάχνεις μέσα στο μπετόν για ρίζες;
τρομάζεις μπρος στην έλλειψη πληροφορίας, νομίζεις πως ξαφνικά σε ξέκοψαν από το λώρο που σε έτρεφε,
βρίσκεσαι σε έναν κόσμο ξένο, εχθρικό, χωρίς κανένα όπλο για να επιβιώσεις ίσα επειδή έμεινες λίγες μέρες δίχως ρεύμα. Ανήμπορος να αντιμετωπίσεις αυτό που κάθε άνθρωπος θεωρούσε δεδομένο ως τις αρχές του 20 0υ αιώνα..

Μια πεταλούδα πέταξε, πετάει.. ανοιγοκλείνει τα φτερά της μπρος στα μάτια μας..

Υπέρ κύστεως και παρτίδος

2010-04-17T12:55:00.004+03:00

Παιδίον Δόξης Λαμπρό

Το παιχνίδι αγρίεψε απότομα

κι αυτός κατουριόταν από ώρα

κρατιότανε όμως

τη μια

του ερχόταν καλό χαρτί

μην αλλάξει το γούρι

την άλλη

τα νεύρα πολλά στο τραπέζι

μην προκαλέσει

σκάσαν και δυο μυστήριοι

κολλητοί του καφετζή

κοιτούσαν καχύποπτα

ξανά κρατιόταν

Περνούσε η ώρα

πολλά τα λεφτά

μεγάλη η αγωνία

πολύ και το σφίξιμο

χλόμιασε ξαφνικά

το στήθος του μάγκωσε

αδύνατο ν' ανασάνει

κάνει να σηκωθεί

πάρ' τον κάτω

και γύρω του λίμνη

το κατουρλιό

ήρθε ασθενοφόρο

τον πήραν

μα δεν τον προλάβανε

Όπως θα έλεγε ο παλιός χρονικογράφος:

"Ενδόξως αποθανών

υπέρ κύστεως και παρτίδος"

Αλέκος Βασιλάτος,

από τη συλλογή Ή μήπως όχι;

εκδ. Φαρφουλάς

Το ποίημα είναι από την ενότητα

Αλήθειες και ψέματα

Aίμα

Στάζουν οι νύχτες

στάζει ο νόμος

η ημέρα κοχλάζει

για το αίμα η λατρεία

για το αίμα η άρνηση

για το χυμένο αίμα

Προς τι

τα έκπληκτα βλέμματα

μπροστά στο φονικό

η αποστροφή

μπροστά

στα αδελφοκτόνα χέρια!

Στον αιώνα

-λησμονήσατε;

είμαστε όλοι Ατρείδες

Από την ενότητα

Τυφλός Τραγουδιστής

της ίδιας συλλογής

Το ακαριαίο της λήθης

Αν ξεχαστήκαν

δεν φταίνε οι λέξεις

αν φωτιστήκαν

κι έπειτα νύχτα

δεν φταίνε οι ριπές

οι εκρήξεις

μα εάν αθέατοι

ιερουργούν

και είναι η μορφή τους

διάσπαρτα μόρια μετάλλου

σε σχήμα πτήσης

συνθέτουν σώμα

αιθέρια γραφή

που αρμόζει

σ' αυτό το είδος μνήμης

των ξεχασμένων

Ποτέ δεν υπήρξε

λάθος αγάπη ούτε

λάθος νεκρός

Από την ενότητα

Υστερόγραφο

Διάλεξα τρία ποιήματα, επειδή τόσο το ύφος όσο και η μορφή αλλάζουν σημαντικά από ενότητα σε ενότητα.

Ο Αλέκος Βασιλάτος γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε και ασχολείται με τη μουσική, κυρίως ως συνθέτης και κοντραμπασίστας. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή

« Ένα τραγούδι για όσους θυμούνται – Ο χορευτής» (εκδ. Λιβάνη, 1999).

Η παρουσίαση του Αλέκου Βασιλάτου θα ήταν λειψή, θαρρώ, χωρίς μουσικό σκέλος.

Το βίντεο που ακολουθεί είναι από αυτοσχέδια σύμπραξη μουσικών στο πλαίσιο της πρώτης συνάντησης ανεξάρτητων θεατρικών ομάδων.

2010-03-30T10:15:00.005+03:00

Η ζωή μας είναι πάνω-κάτω η Πατησίων, έλεγε η Γώγου κι έμοιαζε εφιάλτης.

Όμως κανένας μαύρος στίχος δεν αντανακλά το μέγεθος της παράνοιας του σήμερα.

Τι να γράψεις σ' αυτές τις εποχές;
Κοντεύει μέσα μου να εκραγεί η σιωπή, μα είναι διάτρητες οι λέξεις.

Δεν ξέρω σε ποιους ταιριάζει καλύτερα το μοιρολόϊ, σ' αυτούς που φύγαν ή σ' εμάς,

πάνω-κάτω, πάνω-κάτω η Πατησίων

Βία Βάι
ΟΥΚ
πάνω-κάτω
πάνω-κάτω η Πατησίων

Τρίχες κατσαρές

2010-03-23T16:03:00.006+02:00

"Σύμφωνα με την Wall Street Journal, μόνο το 2008, η παγκόσμια βιομηχανία της αποτρίχωσης κέρδισε 1,8 δισεκατομμύρια δολάρια".

1,8 δισεκατομμύρια δολάρια κέρδος από τις τρίχες. Όχι της κεφαλής, αυτές υπολογίζονται χωριστά. Σαμπουάν για την πιτυρίδα, για την τριχόπτωση, μαλακτικές κρέμες, λάδια ενδυνάμωσης, λακ, αφροί, κεριά, κομμωτήρια, βαφές, περμανάντ, αποσγουρώσεις, περούκες, μπλα-μπλα.

1,8 δισεκατομμύρια ευρώ για να ξεριζώσεις, συνήθως οδυνηρά, ένα κομμάτι του εαυτού σου. Και σαν τζάνκι να συνεχίσεις να το ξεριζώνεις επειδή επιμένει να ξαναφυτρώνει.

Παραθέτω:

Η ισοπέδωση, που μας εξομοιώνει αλλά και μας σαγηνεύει, δεν μπορεί να μετρηθεί. Δεν υπάρχει υπολογιστής ικανός να καταγράψει τα καθημερινά εγκλήματα που διαπράττει η βιομηχανία της μαζικής κουλτούρας κατά της διαφορετικότητας των ανθρώπων και του δικαιώματός τους σε μια ταυτότητα. Κι' όμως, τα καταστρεπτικά επιτεύγματά της είναι οφθαλμοφανή. Ο χρόνος σιγά σιγά αδειάζει, η ιστορία χάνεται και ο χώρος δεν αναγνωρίζει πια την εκπληκτική ποικιλία των περιοχών του...

...κοιταζόμαστε όλοι υποχρεωτικά σε έναν και μοναδικό καθρέφτη, ο οποίος αντανακλά τις αξίες της κουλτούρας της κατανάλωσης...

...στο βασίλειο της επίδειξης οφείλουμε όλοι να επιβιβαστούμε στο κρουαζιερόπλοιο της κατανάλωσης, που σκίζει τα ταραγμένα νερά της αγοράς. Η πλειοψηφία των επιβατών είναι καταδικασμένη να ναυαγήσει, αλλά τα ναύλα όσων μπορέσουν να ταξιδέψουν θα τα πληρώσουμε όλοι με το εξωτερικό χρέος.

Απόσπασμα από το Ένας Κόσμος Ανάποδα του Εντουάρντο Γκαλεάνο (εκδ. Πιρόγα)

1,8 δισεκατομμύρια δολάρια για τρίχες.

Mόνο επτά από τα 181 μέλη του ΔΝΤ έχουν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν μεγαλύτερο από το ετήσιο κέρδος της βιομηχανία αποτρίχωσης.

Τρίχες δηλαδή. Τρίχες κατσαρές χρυσάφι.

Huxley versus Orwell

2010-03-19T12:26:00.020+02:00

Άλλο σχετικό βιβλίο με τα δύο παραπάνω. ο Αναρχικός των δύο κόσμων (The dispossessed), της Ούρσουλα Λεγκέν (εκδ Parsec).

Συνομιλία με την πέτρα

2010-03-15T19:38:00.007+02:00

Wisława Szymborska, 1923

Χτυπώ την πόρτα της πέτρας

"Είμαι εγώ, άσε με να μπω μέσα.

Θέλω να εισδύσω στο εσωτερικό σου

να κοιτάξω τριγύρω

να σε αναπνεύσω σαν τον αέρα".

"Φύγε -είπε η πέτρα-

είμαι ερμητικά κλειστή.

Ακόμα κι αν με θρυμματίσεις σε κομμάτια

θα είμαι ερμητικά κλειστή.

Ακόμα κι αν μας τρίψεις σε άμμο

δεν θα σε αφήσουμε να μπεις μέσα".

Χτυπώ την πόρτα της πέτρας.

"Είμαι μόνον εγώ, άσε με να μπω μέσα.

Έχω έρθει από καθαρή περιέργεια.

Γι' αυτή τη ζωή είναι η μοναδική ευκαιρία.

Επιθυμώ να σεργιανίσω στο παλάτι σου,

ύστερα να επισκεφτώ το φύλλο και τη σταγόνα του νερού.

Δε μου μένει πολύς καιρός.

Είμαι θνητός και για τούτο θά' πρεπε να συγκινηθείς".

"Είμαι από πέτρα" λέει η πέτρα,

"και γι' αυτό πρέπει να διατηρήσω την αυστηρότητα.

Φύγε απ' εδώ.

Δεν έχω μυική κατασκευή για να γελάσω".

Χτυπώ την πόρτα της πέτρας.

"Είμαι μόνον εγώ, άσε με να μπω μέσα.

Μαθαίνω ότι έχεις εντός σου μεγάλες άδειες αίθουσες

που ποτέ δεν τις είδαν, μάταια όμορφες,

σιωπηλές, δίχως απόηχο βημάτων.

Μα την αλήθεια, ούτε κι εσύ τις ξέρεις καλά".

"Μεγάλες και άδειες, είναι αληθινό", λέει η πέτρα,

"όμως δεν υπάρχει χώρος.

Όμορφες, πιθανόν, αλλά όχι για το γούστο

των δικών σου φτωχών κριτηρίων.

Μπορείς να καταφέρεις να με γνωρίσεις, αλλά δεν θα με γνωρίσεις

ποτέ απ' άκρη σ' άκρη.

Όλη μου η επιφάνεια είναι γυρισμένη προς εσένα,

'Ολο μου το εσωτερικό είναι γυρισμένο αλλού".

Χτυπώ την πόρτα της πέτρας.

"Είμαι μόνον εγώ, άσε με να μπω μέσα.

Δεν ψάχνω σε σένα καταφύγιο για αιωνιότητα.

Δεν είμαι δυστυχισμένος.

Δεν είμαι άστεγος.

Ο κόσμος μου αξίζει να γυρίσω πίσω.

Θα μπω και θα βγω με άδεια χέρια.

Και για να κάνω αισθητή την παρουσία μου

θα προφέρω μόνο λέξεις και τίποτ' άλλο

που να μην εγγυάται εμπιστοσύνη".

"Δεν θα μπεις μέσα" λέει η πέτρα.

"Σου λείπει η αίσθηση της συμμετοχής.

Καμιά αίσθηση δεν καταφέρνει να την αντικαταστήσει.

Ακόμη και η πιο οξεία όραση το να γίνεις και να βλέπεις τα πάντα

δεν θα σ΄εξυπηρετήσει χωρίς την αίσθηση της συμμετοχής.

Δεν θα μπεις μέσα, πιάνεις πολύ λίγο το νόημά της,

πολύ λίγο την αρχή της, πολύ λίγο την φαντασία".

Χτυπώ την πόρτα της πέτρας.

"Είμαι μόνον εγώ, άσε με να μπω.

Δεν έχω στη διάθεσή μου δυο χιλιάδες αιώνες

γι' αυτό άσε με να μπω στο σπίτι σου".

"Αν δε με πιστεύεις" λέει η πέτρα,

¨ρώτησε το φύλλο, θα σου πει το ίδιο.

Ρώτησε μια σταγόνα νερού, θα πει αυτό που είπε το φύλλο.

Τελικά ρώτησε μια τρίχα απ' το κεφάλι σου.

Ξεσπάω σε γέλιο, ναι, σε γέλιο, τρανταχτό γέλιο,

μόνο που δεν ξέρω να γελάω".

Χτυπώ την πόρτα της πέτρας.

"Είμαι μόνον εγώ, άσε με να μπω μέσα".

"Δεν έχω πόρτα" λέει η πέτρα.

Wislawa Szymporska

Eπιλεγμένα ποιήματα

Μετάφραση Άλκη Τσελέντη

Εκδ. Δωδώνη.

Ομολογώ πως τo συγκεκριμένο ποιήμα θα προτιμούσα να το δω να κρέμεται στο τσαρδί του locus solus, σε δική του μετάφραση.

Γυναίκες

2010-03-08T20:44:00.024+02:00

Α ρε PIGS,

2010-03-05T14:21:00.008+02:00

σκεφτείτε πού κάνετε focus!
Κάποιοι μαινόμενοι στο όριο της γελοιότητας, κάποιοι υποστηρίζοντας ένα κείμενο πριν καλά-καλά το διαβάσουν και αρκετοί -ευτυχώς- με χιούμορ.
Οι συνδηλώσεις του "τίτλου τιμής" που επίσημα αποδίδεται σε όλα τα κράτη-μέλη της Μεσογείου -όχι από φυλλάδες και δημοσιογράφους- αλλά από αυτούς που κρατούν τα ηνία και παίρνουν τις αποφάσεις,
δεν είδα να απασχολούν κανέναν.
Oύτε οι πατριωτικές κορόνες, ούτε και το αυτομαστίγωμα οδηγούν κάπου. Το όλο ζήτημα δεν αφορά μόνο το δημοσιονομικό μας έλλειμμα, την κατασπατάληση της δημόσιας περιουσίας και τη φοροδιαφυγή. Αφορά κυρίως τον τρόπο που το χρηματοπιστωτικό σύστημα, βλογάει τα γένια του. Και όπως πολύ ωραία το έθεσε σε ένα του σχόλιο ο Έλικας : "Δεν φταίει καν το ότι είναι καπιταλισμός. Έχουμε να κάνουμε με τον ψυχοπαθή δίδυμο αδελφό του."

Υ.Γ. Πάντως εμείς, ως σημείο G του PIGS, μια χαρά τα πάμε! Τόσο που ασχολούμαστε με το μουνί της Τζούλιας, πού θα πάει, θα το βρούμε το ρημάδι!

*Portugal, Italy, Greece, Spain

Χτυπώ την πόρτα της πέτρας

2010-03-02T12:27:00.019+02:00

Mέσα στη δίνη του ανέμελου εκτροχιασμού μας, οι λέξεις και οι έννοιες χάνουν τη σημασία τους, μετατρέπονται σε αφηρημένα σχήματα, σε φούσκες γεμάτες με θόρυβο και αποσπασματικές εντυπώσεις.
Τι είναι πολιτισμός; Πώς ορίζεται σήμερα; Ποια είναι τα κριτήρια ώστε να θεωρείται ένα κράτος πολιτισμένο;
Ας αρχίσουμε ανάποδα. Ξέρουμε, είμαστε βέβαιοι, εμείς οι σύγχρονοι δυτικοί πως πολιτισμό έχουμε μόνο εμείς. Τους άλλους πρέπει να τους εκπολιτίσουμε, που μ' άλλα λόγια σημαίνει να τους κάνουμε σαν τα μούτρα μας.
Πολλά εκατομμύρια Ευρωπαίοι, ανάμεσα σ αυτούς και οι μισοί τουλάχιστον Έλληνες, κατοικούν

σε γειτονιές σαν κι αυτήν

ή στοιβαγμένοι σε κτήρια-γκέτο σαν αυτό.

(Το συγκεκριμένο βρίσκεται σε προάστιο του Παρισιού).
Αυτά δεν τα θυμόμαστε, τα αποβάλλουμε. Παρίσι, είναι το κέντρο, η Νοtre Dame, o Πύργος του Άιφελ, η Μονμάρτη. Σίγουρα και όσοι κάνουν τον τροχό να γυρίζει ζουν κάπου εκεί κοντά. Δεν παριστάνουν κάθε πρωϊ τις σαρδέλες στα RER για να διανύσουν την απόσταση που θα τους πάει στο μεροκάμματο. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για όλες τις μεγαλουπόλεις της πολιτισμένης Ευρώπης.
Και βέβαια, όπως από το Παρίσι θυμόμαστε μόνο το κέντρο, έτσι από το Ιράν, θυμόμαστε μόνο την Τεχεράνη,
όμως

υπάρχει και αυτό το χωριό

υπάρχουν σπίτια που το περσικό χαλί δεν είναι μόστρα που αγοράζεται με εκατομμύρια για να φιγουράρει στα σαλόνια των λίγων

αλλά αναγκαιότητα στο πλαίσιο της καθημερινής ζωής

οι κότες κυκλοφορούν ελεύθερες και ζουν περισσότερο από 80 μέρες που είναι το όριο μετατροπής ένα κοτόπουλου γεμάτου ορμόνες σε "βιολογικό" κοτόπουλο γεμάτο ορμόνες.

Οι σκάλες είναι σμιλεμένες πάνω στο βράχο, όχι κυλιόμενες αφού δε βιάζεται κανείς να φτάσει πιο γρήγορα - άραγε πού;-

Ούτε καίγονται δάση για να φυτρώσουν στη θέση τους πολυτελή σπίτια από μπετόν.

Πολιτισμός δεν είναι οι ψόφιες πέτρες που γίναν κούφιο σύμβολο,
πολιτισμός δεν είναι η ακρόπολη, δεν είναι το άγαλμα της ελευθερίας
Πολιτισμός, είναι η πέτρα που εξακολουθεί να σμιλεύεται
μαζί με τον άνθρωπο που κρατάει τη σμίλη.
Ό, τι παραμένει ζωντανό και παλλόμενο
ό,τι μέσα στην αλλαγή εξακολουθεί.

O τίτλος είναι στίχος από το ποίημα της Βισουάβα Σιμπόρσκα, συνομιλία με την πέτρα. Θα το κρεμάσω σε επόμενη ανάρτηση.

Συνδέσεις

2010-02-25T12:51:00.003+02:00

Σχέσεις στοργής
Πορδές στον ύπνο

αλλά στον ξύπνιο υπερωρεί λογοκρισία

Το παραπάνω αποτελεί άρρητη συνέχεια παλαιότερης ανάρτησης με τίτλο η Ώρα.

Ή μάλλον ένα παιχνίδι μαζί της. Κρατώντας το ίδιο αντικείμενο, την πορδή και εστιάζοντας διαφορετικά: Την πρώτη φορά σε μακροσκοπικό επίπεδο, τη δεύτερη σε καθημερινό.

Δεν είχα σκοπό να κρεμάσω την Ώρα ξανά.

Το αποφάσισα μετά το σχόλιο του Γουφοτσίν-σαν.

Όποτε ιδού:

Η μοναξιά ακούμπησε το θεό

ο θεός έκλασε το σύμπαν

το σύμπαν έκλασε τον άνθρωπο

ο άνθρωπος έκλασε τις θεωρίες

οι θεωρίες δεν κατάφεραν να κλάσουν το θάνατο:

νά σου ο πολιτισμός!

Παντού χορεύει ο άνεμος σου λέω

2010-02-18T18:21:00.001+02:00

να ένα απ΄τα βήματά του

Νιος, Αγία Θεοδότη, τη Δευτέρα

Γαλέρα - Φρεγάτα 0-6, σημειώσατε 2

2010-02-11T15:19:00.001+02:00

Κυρίες, κύριοι,

αφήστε τώρα αμέσως τη γκρίνια, κόψτε πάραυτα τα κλαψουρίσματα και ανασκουμπωθείτε.

Έχουμε όλοι χρέος να βοηθήσουμε την καλή μας την κυβέρνηση που στην ειλικρινή και φιλότιμη προσπάθειά της να εξυγιάνει δημοσιονομικά εμάς τους ρεμπεσκέδες, αγόρασε έξι ωραίες φρεγάτες από τους Φράγκους.

Στο εξής το γνωστό νησιώτικο άσμα:

θα πάρω μια ψαρόβαρκα, το μωρό μου, θα πάρω μια ψαρόβαρκα, θα πάω να βγώ στην Πάρο και τα λοιπά, θεωρείται παρωχημένο.

Στην Πάρο, από δω και μπρος θα πηγαίνουμε με φρεγάτα, τέρμα και τελείωσε.

Και χωρίς μωρό, γιατί τα μωρά έχουν έξοδα κι εμείς πρέπει να κάνουμε οικονομία. Οφείλουμε να προσφέρουμε τον οβολό μας για την επόμενη φρεγάτα. Η εξυγίανση απαιτεί θυσίες.

Κύριες, κύριοι, θέτε δε θέτε θα θυσιαστείτε.

Επίσης, στο εξής απαγορεύεται αυστηρά σε οποιαδήποτε ψαροπούλα να ξεκινάει απ το γιαλό.

Δεν είναι πράγματα αυτά! Ζούμε στην εποχή της πράσινης ανάπτυξης ή όχι ;

Οι ψαροπούλες που βγάζουν σφουγγάρια θα φορολογούνται εξτρά γιατί χαλάνε την ισορροπία του βυθού.

Αν δε υποπέσει στην κυβερνητική αντίληψη πως εκτός από σφουγγάρια, αλίευτηκαν και τίποτε μαργαριτάρια, θα ακολουθεί άμεση δήμευση της περιουσίας του δράστη υπέρ της πατρίδος.

Λοιπόν, αν δε σας αρέσει να τραβάτε ασταμάτητα κουπί σ' αυτή τη Γαλέρα, τρέχτε να προλάβετε κανα περαστικό Πειρατικό όσο είναι ακόμα καιρός γιατί όπου νά' ναι θα ανοίξουν πυρ να τα βουλιάξουν οι φρεγάτες .

η εκδίκηση του πίθηκα

2010-02-09T14:35:00.016+02:00

Μετά από εξετάσεις DNA
διαπιστώθηκε χωρίς καμία αμφιβολία ότι

οι εθνικιστές είναι όντως απευθείας απόγονοι
των Αρχαίων

πιθήκων

Οι εν λόγω απόγονοι επιτέθηκαν χτες στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
Προφανώς, εν βρασμώ του περήφανου "ελληνικού" τους αίματος, χαμπάρι δεν πήρανε οι τιμημένοι τη σημαντική νίκη που σημείωσαν σε κοινοβουλευτικό επίπεδο -αφού το αρχικό σχέδιο νόμου για την ιθαγένεια, υπέστη τόσες τροποποιήσεις πριν τελικά κατατεθεί στη βουλή που ζήτημα είναι αν τη ρημάδα θα την πάρουν μια φούχτα άνθρωποι (κι αυτό, εφόσον πληρώσουν 100 ευρώ για την αίτηση που έτσι ανάγεται σε παράβολο για τις εξετάσεις ελληνικότητας!)

Τους ωραίους, περίφημους απόγονους των Αρχαίων αυτών πιθήκων μας παρουσιάζει γλαφυρά η Ακανόνιστη, στην τελευταία της ανάρτηση.

Με τις υγείες σας.

Ο Σπορέας των Άστρων

2010-02-06T12:11:00.006+02:00

Σε τούτον το μεσαίωνα,

κρατήστε ζωντανά τα παραμύθια

Το άγαλμα, βρίσκεται στο Kaunas της Λιθουανίας.

Βρήκα τις φωτογραφίες σήμερα το πρωϊ στο ηλεκτρονικό μου κουτί. Νατάσα, ευχαριστώ

Φορολογείστε την εκκλησία

2010-02-04T13:01:00.014+02:00

Φορολογείστε τις καταθέσεις τους,
τα ακίνητά τους,
τα σκήπτρα και τους χρυσούς σταυρούς τους,
τα μοναστήρια τους,
τις "θαυματουργές" εικόνες,
την ξέχειλη τσέπη του αδηφάγου ράσου τους.

Υπογράφουμε εδώ:

http://www.petitiononline.com/taxchu/petition.html

Φτάνει πια!

Nina and the wind

2010-02-01T10:21:00.007+02:00

Πηγαίνοντας σήμερα στη δουλειά ένα ουράνιο τόξο μισό χαμένο μέσα στα σύννεφα
Στο βάθος οι ανεμόμυλοι
Μπήκα στο γραφείο την ώρα που χτυπούσε το τηλέφωνο
Με ρώτησε τι αποφάσισα Του είπα πως δεν θα επιστρέψω
Επιτόκιο στα δικά μου ομόλογα είναι οι αποφάσεις μου και μόνο
Αυτές θα έχω να ξεχρεώσω Κοιτώντας ορίζοντα και όχι μπετόν
Τουλάχιστον γι' αυτό το χρέος την ευθύνη την έχω αποκλειστικά εγώ
Δεν το φεσώθηκα από τις επιλογές και την ανικανότητα άλλων

Καλό μήνα

Όψεις ρεαλισμού

2010-01-24T23:09:00.007+02:00

Πρέπει, λέει, να επιστρέψω στην Αθήνα. Δε γίνεται πια να δουλεύω από το νησί. Ζήτημα ρεαλισμού, λέει. Οι ανάγκες της δουλειάς που αυξάνονται, τα οικονομικά που δεν επιτρέπουν δεύτερο άτομο..,

Χα!

Σιγά και μην επιστρέψω σ΄έναν τόπο, που ακόμη και τα καρυδότσουφλα πρέπει να τα πετάω στα σκουπίδια γιατί δεν υπάρχει γύρω Γη να τα ανακυκλώσει.

Ζήτημα ρεαλισμού, λέω, σ' αυτήν την παράνοια δεν επιστρέφω.

Ζήτημα ρεαλισμού, λέει, η οικονομική κρίση, πού θα βρεις, τι θα κάνεις, πώς θα ζήσεις;

Ζήτημα ρεαλισμού, λέω, όσο πιο πολύ πιστεύεις στην κρίση, τόσο εκείνη θρέφεται και αποκτά διαστάσεις. Δεν επιστρέφω

Ζήτημα ρεαλισμού, λέει, μην ξοδεύεις μάταια τη δύναμή σου σε χίμαιρες.

Ζήτημα ρεαλισμού, λέω, δεν θα με φιμώσει ο φόβος, δεν θα χάσω τη φωνή,

Ό,τι μπορώ να φανταστώ δεν πάει χαμένο,

είναι ο δρόμος που ανοίγω περπατώντας.

Γαμούμε εν ειρήνη ;

2009-12-24T12:40:00.003+02:00

nicanor parra, 1914

Aς υποθέσουμε πως είναι τέλειος άνθρωπος

ας υποθέσουμε ότι σταυρώθηκε
ας υποθέσουμε ακόμη κι' ότι αναστήθηκε
-αδιάφορα μου είναι όλ' αυτά-
εκείνο που θα ήθελα εγώ να ξεκαθαριστεί
είναι τι έγινε η βούρτσα των δοντιών
πρέπει απαραιτήτως να τη βρούμε.

Supongamos que es hombre perfecto

supongamos que fue crucificado
supongamos incluso que se levantoo de la tumba
-todo eso me tiene sin cuidado-
lo que yo deseria aclarar
es el enigma del cepillo de dientes
hay que hacerlo aparecer como sea

Agnus dei

Xωμάτινος ορίζοντας

χωμάτινα άστρα

Δάκρυα και λυγμοί πνιγμένοι
Στόμα που φτύνει χώμα

δόντια μαλακά

Κορμί που δεν είναι παρά ένα σακί χώμα
Χώμα με χώμα-χώμα με σκουλήκια.

Ψυχή αθάνατη-πνεύμα χωμάτινο.

Αμνέ του θεού που ξεπλένεις τις αμαρτίες του κόσμου
Πες μου πόσα μήλα υπάρχουν στον γήινο παράδεισο.

Αμνέ του θεού που ξεπλένεις τις αμαρτίες του κόσμου
Κάνε μου τη χάρη να μου πεις την ώρα.

Αμνέ του θεού που ξεπλένεις τις αμαρτίες του κόσμο
Δωσ' μου το μαλλί σου να φτιάξω ένα πουλόβερ.

Αμνέ του θεού που ξεπλένεις τις αμαρτίες του κόσμου
Άσε μας να γαμούμε εν ειρήνη:
Μη χώνεις τη μύτη σου σ' αυτή την ιερή υπόθεση.

Agnus Dei

Horizonte de tierra

astros de tierra

Lagrimas y sollozos reprimidos
Boca que no escupe tierra

dientes blancos

Cuerpo que no es mas que un saco de tierra
Tierra con tierra-tierra con lombrices.

Alma immortal espiritu de tierra.

Cordero de dios que lavas los pecados del mundo
Dime cuantas manzanas hay en el paraìso terrenal.

Cordero de dios que lavas los pecados del mundo
Hazme el favor de decirme la hora.

Cordero de dios que lavas los pecados del mundo
Dame tu lana para hacerme un sweater

Cordero de dios que lavas los pecados del mundo
Dejanos fornicar tranquilamente:
No te inmiscuyas en ese momento sagrado.

Nicanor Parra
Ποιήματα επείγουσας ανάγκης
Μετάφραση Αργύρης Χιόνης
εκδ. Γαβριηλίδη

Καλές γιορτές!

Τέτοια η δικαιοσύνη μας

2009-12-18T09:58:00.006+02:00

Με αφορμή την αθώωση τριών από τους κατηγορούμενους για τον φόνο του 17χρονου Αλβανού Έντισον Γιαχάι από το εφετείο Χανίων
και την "επέτειο" της επίθεσης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα που πλησιάζει.

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το άρθρο Μεταναστευτική εργασία και η οικονομία του ρατσισμού της Ιωάννας Λαλιώτου που περιλαμβάνεται στο: Επισφαλής εργασία, "γυναικεία εργασία", παρέμβαση με αφορμή την Κωνσταντίνα Κούνεβα, εκδ. Νεφέλη, Ιστορείν.

Η ιστορία του παρόντος

Ζούμε σήμερα στην Ελλάδα μια περίοδο τρομακτικής έξαρσης ακραιφνών μορφών ρατσισμού. Οι αιτίες αυτής της έξαρσης μπορούν και πρέπει να εξηγηθούν με κοινωνικούς και πολιτικούς και με όχι με ουσιοκρατικούς και μοιρολατρικούς όρους. Το ερώτημα δεν είναι αν οι Έλληνες είναι, ήταν και θα είναι ρατσιστές, αλλά μάλλον ποιες είναι οι συνθήκες που επιτρέπουν την εκδήλωση του ρατσισμού και της βίας. Η σημερινή μορφοποίηση της ρατσιστικής αντίληψης για τον κόσμο πραγματοποιήθηκε σταδιακά από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και μετά, και σε συνάρτηση πάντα αφενός με τη μαζική μετακίνηση ξένων μεταναστών στον ελληνικό χώρο και αφετέρου με τις σύγχρονες διακυμάνσεις του ελληνικού εθνικισμού. Οι τελευταίες εκφράστηκαν στο πλαίσιο τόσο της πτώσης των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια όσο και της ανάπτυξης του πολιτικού εγχειρήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Μακεδονικό, πόλεμοι στη Γιουγκοσλαβία και "ταυτότητες" αποτελούν ενδεικτικές πολιτικές συγκυρίες που διαμόρφωσαν το κλίμα μέσα στο οποίο εμπεδώθηκε η σχέση μεταξύ εθνικισμού και ρατσισμού στην Ελλάδα. Ποια είναι όμως η κληρονομιά που μας άφησε η προηγούμενη δεκαετία εθνικιστικών εξάρσεων στην Ελλάδα; Η εμπέδωση των σκληρών στοιχείων του εθνικιστικού φαντασιακού πραγματοποιήθηκε αφενός μέσω της στόχευσής του ενάντια στους μετανάστες και αφετέρου μέσω της διάχυσής του στα πλατιά λαϊκά στρώματα και στις νεαρότερες ηλικίες, ανεξάρτητα από πολιτικούς και κομματικούς προσανατολισμούς. Αριστεροί, Δεξιοί και όλοι οι ενδιάμεσοι αποκτήσαμε -με τις πολλαπλές σημασίες του όρου- τον "Αλβανό", τη "Ρωσίδα" και τη "Βουλγάρα" "μας".
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της διαδικασίας ήταν η σταδιακή φυσικοποίηση του ρατσισμού. Συνηθίσαμε να αποδεχόμαστε ως απολύτως δικαιολογημένες και αυτονόητες τις κοινωνικές διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων με βάση την ελληνικότητά τους ή μη και την εφαρμογή ιεραρχικών κριτηρίων στις καθημερινές πρακτικές με βάση την εθνικότητα, τόσο στο επίπεδο της επίσημης πολιτικής όσο και σε εκείνο των κοινωνικών δράσεων, των διαπροσωπικών σχέσεων και των επαγγελματικών διακανονισμών. Παράλληλα με την εξοικείωσή μας με την παρουσία ξένων ανάμεσά μας, φαίνεται ότι γρήγορα αποδεχθήκαμε ως "φυσιολογική" τη ρατσιστική θεώρηση του κόσμου γύρω μας. Έτσι, οι πρακτικές και οι πολιτικές των διακρίσεων φυσικοποιήθηκαν και διαχύθηκαν σε ποικίλους κοινωνικούς χώρους...
...Κατά τη διάρκειεα της περιόδου οικονομικής ανάπτυξης των προηγούμενων χρόνων, ελάχιστες προσπάθειες καταβλήθηκαν για να ενταχθούν οι μετανάστες ισότιμα στην ελληνική κοινωνία. Το ζήτημα της ένταξης των μεταναστών στο εργατικό δυναμικό της χώρας θα διαμόρφωνε από μόνο του τις διαφοροποιημένες αναγκαίες προϋποθέσεις για την κοινωνική ενσωμάτωση. Η αντίληψη αυτή στηρίχτηκε βέβαια στην υπόρρητη συναίνεση με την ιδέα ότι η ελληνική κοινωνία του μέλλοντος θα χαρακτηριστεί από μια ολοένα και αυστηρότερη ταξική διαστρωμάτωση: οι εργάτες τις οικοδομής θα ενσωματωθούν ως εργάτες, οι καθαρίστριες ως καθαρίστριες, οι πόρνες ως πόρνες, οι εργάτες στον αγροτικό τομέα ως τέτοιοι και οι μικροπωλητές ως μικροπωλητές. Συγκεκριμένα επαγγέλματα πολύ γρήγορα ταυτίστηκαν στο ελληνικό φαντασιακό με συγκεκριμένες εθνικότητες μεταναστών και το αντίστροφο: με βάση την εθνικότητα συνηθίσαμε να ταυτίζουμε τους ανθρώπους με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ή συμπεριφορές που απορρέουν κυρίως από το είδος της απασχόλησής τους. Με δεδομένες μάλιστα τις σκληρές αντιστάσεις της ελληνικής πολιτείας αλλά και της κοινής γνώμης σε κάθε πρόταση νομιμοποίησης και ισότιμης αντιμετώπισης των παιδιών των μεταναστών ή υποστήριξης της μεταναστευτικής οικογένειας, η ελληνική κοινωνία εμπέδωσε μια στατική και βαθιά ρατσιστική αντίληψη για ό,τι μη-ελληνικό και όποιον μη-Έλληνα ζει και κινείται στην ελληνική επικράτεια. Θεωρήθηκε, δηλαδή, κάπως αυτονόητο ότι ο γιος ή ή κόρη του αλβανού εργάτη ή της καθαρίστριας θα ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία ως μετανάστες εργάτες ή καθαρίστριες.
Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας και ιδωμένοι από την ελληνική ιθαγενή σκοπιά, ο μετανάστης, η μετανάστρια και οι μεταναστευτικές κοινότητες γενικότερα απώλεσαν ένα σημαντικό κομμάτι της υποκειμενικότητάς τους, πραγμοποιήθηκαν και συχνά αντιμετωπίστηκαν είτε ως υπο-κατηγορία του ανθρώπινου είτε ως μη-ανθρώπινο. Κατά την περίοδο της οικονομικής ανάπτυξης και του υποτιθέμενου εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, το μη-ελληνικό στοιχείο απο-ανθρωποποιήθηκε σταδιακά αλλά και συστηματικά.

Παράλληλοι κόσμοι: η κρίση και η βία

Αυτή η διαδικασία απο-ανθρωποποίησης του μετανάστη ως κοινωνικού υποκειμένου δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες για το ξέσπασμα των κρουσμάτων ωμής βίας, των οποίων μάρτυρες γινόμαστε σήμερα ολοένα και συχνότερα. Οι συνθήκες της κρίσης έχουν βέβαια παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτή την κλιμάκωση: κακοποίηση μεταναστών στα χέρια της αστυνομίας, επιθέσεις νεαρών σε πακιστανούς μετανάστες τις πρώτες πρωϊνές ώρες στην Αθήνα και σε άλλα αστικά κέντρα, κακοποίηση εργατών σε αγροτικές περιοχές, ενδοσχολική βία με θύματα μετανάστες δεύτερης γενιάς κτλ. Σε πολλές περιπτώσεις οι εκδηλώσεις βίας ήρθαν ως απάντηση σε κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις δικαιωμάτων από την πλευρά των μεταναστών. Κάθε μορφή διεκδίκησης δικαιωμάτων έρχεται βέβαια σε ευθεία αντιπαράθεση με τις προσπάθειες απο-ανθρωποποίησης και διάβρωσης της υποκειμενικότητας του μετανάστη. Η διεκδίκηση της υποκειμενικότητας προκαλεί τη βία είτε οργανωμένα, είτε "αυθόρμητα".
Οι συνθήκες της παρούσας οικονομικής κρίσης δεν μπορεί παρά να επιδεινώσουν αυτή την κατάσταση. Τα παραδείγματα από άλλες χώρες είναι ήδη πολλά. Κατά την προηγούμενη περίοδο της οικονομικής ευχέρειας συνηθίσαμε να αγνοούμε το γεγονός ότι ένα μεγάλλο κομμάτι της οικονομικής ανάπτυξης βασίστηκε στην εργασία μη-Ελλήνων εργαζομένων. Συνηθίσαμε, μάλιστα, να παραβλέπουμε ότι η "βελτίωση" των συνθηκών ζωής μεγάλων μεσοαστικών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την παροχή υπηρεσιών από την πλευρά των μεταναστών .... Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 ως και τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 2000 φάνηκε να διαχέεται η αίσθηση ότι η ζωή των ελλήνων υπηκόων της επικράτειας "εκσυγχρονίζεται" στη βάση, όμως, εργασιών που προέρχονταν από μιαν αρχικά σχεδόν αόρατη για την κοινή γνώμη πηγή παροχής υπηρεσιών χαμηλού κόστους.
Αυτή η πηγή παροχής υπηρεσιών παρέμεινε για αρκετό διάστημα αόρατη χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε βλέπαμε, δεν ακούγαμε και δεν συνδιαλλασσόμασταν με τους μετανάστες στο χώρο εργασίας μας, στη γειτονιά, στα χωράφια και στα σπίτια μας. Η αποσιώπηση όμως της συμμετοχής των μεταναστών στην έστω επιφανειακή, πρόσκαιρη και τελικά ψευδή ανάπτυξη της Ελλάδας συνίσταται στον αποκλεισμό τους από κάθε είδους επίσημης ή ανεπίσημης αναπαράστασης, συμβολικής ανάδειξης και πολιτισμικής προβολής του σύγχρονου συλλογικού μας "εμείς"¨. Έλειψαν οι θετικές αναπαραστάσεις μεταναστών. Έλειψαν, επίσης, οι πολιτισμικές αναφορές που θα συνέδεαν τους μετανάστες με τα αφηγήματα της προόδου και του εκσυγχρονισμού, που έτειναν να καταστούν ηγεμονικά στη συνείδηση των ελλήνων υπηκόων την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. Ενδεικτικό αυτού του συστηματικού συμβολικού αποκλεισμού των μεταναστών είναι το γεγονός ότι κάποιες από τις ισχυρότερες συγκρούσεις που εκδηλώθηκαν σε εκείνη την περίοδο γύρω από τα μεταναστευτικά ζητήματα αφορούσαν το ρόλο και τους όρους συμμετοχής αριστούχων μη-ελλήνων μαθητών στις σχολικές παρελάσεις. Οι μετανάστες, η εργασία τους και η προσφορά τους έπρεπε να παραμείνει αόρατη στο πλαίσιο της αναδυόμενης εικόνας της ελληνικής καταξίωσης της περιόδου.
Βέβαια, κάθε κοινωνία σε κάθε ιστορική περίοδο διαθέτει τα "αόρατα" μέλη της. Οι ονομασίες είναι πολλές και ποικίλλουν. Σε κάθε δεδομένη ιστορική στιγμή ομάδες του πληθυσμού απουσιάζουν από τα κυρίαρχα αφηγήματα αυτοπροσδιορισμού των κοινωνιών. Ή συμπεριλαμβάνονται σε αυτά με τόσο στρεβλό ή παραμορφωτικό τρόπο, ώστε η εικόνα τους να αποτελεί την άρνηση της υποκειμενικότητάς τους. Ποια είναι όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που πήρε αυτή η διαδικασία στην Ελλάδα κατά την τελευταία εικοσαετία; Οι εμπειρίες της καθημερινής ζωής καταδεικνύουν ότι ένα μεγάλο τμήμα των εργασιών που περιλαμβάνουν χειρωνακτική εργασία έχουν αναληφθεί σε μεγάλο βαθμό από μετανάστες. Η εθνοτική και διεθνική κατανομή της εργασίας φαίνεται να έχει επιφέρει βαθύ ρήγμα στον κοινωνικό ιστό της χώρας. Όπως εύκολα θα μπορούσε κανείς να μαντέψει, η εξέλιξη αυτή συνδιάστηκε με άλλες ευρύτερες ανακατατάξεις στον τρόπο ζωής και ιδιαίτερα στη διαμόρφωση του εργασιακού τοπίου στην Ελλάδα από το 1990 και μετά. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτών των ανακατατάξεων ήταν και η εκρηκτική μεγέθυνση του εργασιακού πεδίου που συνδέεται με τις λεγόμενες αναπαραγωγικές διαδικασίες. Λειτουργίες και δραστηριότητες που, για τα ευρέα τουλάχιστον κοινωνικά στρώματα, παρέμεναν αρμοδιότητα του νοικοκυριού. Αναφέρομαι σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό τις πρακτικές της φροντίδας αλλά και στις οικονομικές δραστηριότητες που παλαιότερα λάμβαναν χώρα στο εσωτερικό των παραδοσιακών επιχειρήσεων ή των ιδιωτικών νοικοκυριών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο καθαρισμός, η φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων, το μαγείρεμα και η διατροφή κτλ. Οι αναπαραγωγικές διαδικασίες αλλά και χειρωνακτικές εργασίες εν γένει πέρασαν σταδιακά στην αρμοδιότητα του ξένου εργατικού δυναμικού. Ταυτόχρονα, τόσο οι εργασίες αυτές όσο και οι άνθρωποι που τις ανέλαβαν, εξοβελίστηκαν από το εθνικό φαντασιακό της προόδου της σύγχρονης Ελλάδας.
Η ιστορία της Κούνεβα είναι εμβληματική, γιατί σε μεγάλο βαθμό συνοψίζει αλλά και αντιπαρατίθεται με όλα σχεδόν τα χαρακτηριστικά και τις τάσεις αυτών των διαδικασιών μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας. Νέα, μορφωμένη, ικανή και διεκδικητική, η Κούνεβα εργάστηκε στον τομέα της καθαριότητας, έναν κατεξοχήν χώρο όπου η μεταναστευτική εργασία καθίσταται αόρατη. Επιλέγοντας τη συνδικαλιστική δράση, αντέταξε τις πρακτικές της συλλογικής διεκδίκησης στις εμπεδωμένες δυναμικές απο-ανθρωποποίησης του μετανάστη και της θέσης του στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Με μια έννοια, η δράση, οι επιλογές και η καθημερινή ζωή της Κούνεβα παραβίασαν όλους τους άτυπους "κανόνες" που διέπουν τις σχέσεις Ελλήνων και μη-Ελλήνων που διαβιούν στην Ελλάδα σήμερα: διεκδίκηση δικαιωμάτων, συλλογική δράση, επίκληση των αρχών της ισότητας και της νομιμότητας στις εργασιακές σχέσεις, ανάδειξη και προβολή των συνθηκών εκμετάλλευσης.
Η επίθεση ενάντια στην Κούνεβα αποτέλεσε μια απόδειξη της αυστηρότητας και της αμείλικτης βιαιότητας με την οποία περιφρουρούνται και επιβάλλονται οι κανόνες των εργασιακών και κοινωνικών σχέσεων στην Ελλάδα του 21ου αιώνα. Η Κούνεβα δεν χτυπήθηκε επειδή ήταν μετανάστρια, γυναίκα, καθαρίστρια. Χτυπήθηκε λόγω του τρόπου με τον οποίο επέλεξε να συμπεριφερθεί ως μετανάστρια, γυναίκα, καθαρίστρια. Η διεκδίκηση δικαιωμάτων, η ανάδειξη των συνθηκών εργασίας και εμετάλλευσης και η κινητοποίηση αποτέλεσαν παραβίαση της άτυπης συμφωνίας σιωπής, στην οποία η ελληνική κοινωνία φαίνεται να είχε συναινέσει τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Οι επιλογές της Κούνεβα και οι πράξεις της ήταν αντίρροπες προς τη γενικευμένη δυναμική εξοβελισμού των μεταναστών από το συλλογικό φαντασιακό της προόδου.
Στόχος της επίθεσης ήταν βέβαια η τιμωρία, η εξόντωση αλλά και ο παραδειγματισμός. Η επιμελής προσπάθεια που κατέβαλαν οι θύτες για να καταστρέψουν το πρόσωπο και το στόμα της Κούνεβα δεν μπορεί παρά να είναι και συμβολική της πρόθεσης των ηθικών αυτουργών να την επαναφέρουν στην ορθή τάξη των πραγμάτων: χωρίς αναγνωρίσιμο πρόσωπο και χωρίς φωνή. Στο συμβολικό επίπεδο, η πράξη τους είχε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Η ιστορία της Κούνεβα έφερε σε δημόσια θέα τα προβλήματα για τα οποία εκείνη αγωνίζεται, και κυρίως έσπασε τη συναινετική σιωπή. Το κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε, εξέφρασε την ανάγκη αρκετών από εμάς να σταθούμε απείθαρχοι μπροστά στο σιωπητήριο. Εναπόκειται στην πολιτική βούληση όλων μας να εργαστούμε με στόχο τη ριζική απονομιμοποίηση των πρακτικών, των συναινέσεων και των αντιλήψεων που επέτρεψαν την πραγματοποίηση του εφιάλτη, την απόπειρα φυσικής εξόντωσης μιας γυναίκας που διεκδικεί την τήρηση του νόμου και την ισοπολιτεία στην Ελλάδα του 21ου αιώνα. Η ανοχή στον ρατσισμό και η σιωπηλή συναίνεση με τις πρακτικές και τις πολιτικές των διακρίσεων πρέπει να λήξει εδώ.

Διαβάστε επίσης το εξαιρετικό άρθρο του Κωστή Παπαϊωάννου: όλα μπερδεύονται γλυκά

εστιάσεις και αποπροσανατολισμοί

2009-12-10T13:43:00.001+02:00

Γι αυτό το ρημαδοεμβόλιο κατά της γρίπης, έχουν γραφτεί, συζητηθεί, διατυπωθεί, μύριες γνώμες, απόψεις και θεωρίες
Ως και σενάρια συνωμοσίας και καταστροφής.
Μήνες τώρα, ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε σε μέιλ που κυκλοφορούν σωρηδόν γιατί να το κάνουμε, γιατί να μην το κάνουμε, τι μας απειλεί, ποιος κερδίζει, ποιος χάνει, τι κακό θα μας βρει.
Προσωπικά δεν θα το κάνω, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Θέλω να εστιάσω σε κάτι άλλο που, κατά τη γνώμη μου, είναι πραγματικά σημαντικό και για το οποίο δεν έχει, από όσο ξέρω, ειπωθεί κάτι.
Παρατηρώ τα εξής :
Οι γιατροί είναι διχασμένοι,
διαφορετικές χώρες ακολουθούν διαφορετικές πολιτικές,
δεν υπάρχει πουθενά βεβαιότητα, εικασίες μόνο και σενάρια,
πρέπει λοιπόν ο καθένας να πάρει μια απόφαση για τον εαυτό του σχετικά με την υγεία του, γνωρίζοντας πως ενδέχεται να μην έχει δίκιο.
Ο κόσμος έχει χωριστεί σε στρατόπεδα υπέρ και κατά.
Σε στρατόπεδα πίστης και όχι γνώσης
για ένα θέμα τόσο ζωτικό όσο η υγεία.

Ποιες είναι οι αιτίες που μας οδήγησαν σ' αυτό το σημείο;
Θα εστιάσω μόνο σε μία που θεωρώ πως περνάει απαρατήρητη, είναι όμως δείκτης περισσότερο καθοριστικός από όλες τις δημοσκοπήσεις μαζί :
Είναι πολλοί αυτοί που, αδιάφορο αν το ομολογούν ή όχι ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό τους, έχουν πλέον μέσα τους ριζωμένη τη βεβαιότητα πως οι ιθύνοντες είναι μπροστά στο κέρδος ικανοί για όλα. Και μπορεί να μη θέλουν να το παραδεχτούν αλλά αισθάνονται πως δεν μετράνε, πως είναι αναλώσιμοι.
Αυτή η ανομολόγητη εσωτερική βεβαιότητα, κάνει τους ανθρώπους δεκτικούς ακόμα και στα πιο παράλογα τρομοσενάρια, πόσο μάλλον σε σενάρια άκρως πιστευτά όπως αυτό της κερδοσκοπίας των φαρμακοβιομηχανιών.
Αυτή η ανομολόγητη εσωτερική βεβαιότητα είναι τόσο ισχυρή,
είναι τόσο βαθειά η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον κάθε λογής εκπρόσωπο της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που δεν υποχωρεί, αντιστέκεται ακόμα και μπροστά στο φόβο της αρρώστιας.

της ώρας

2009-12-09T23:51:00.003+02:00

Πάταγα με τα πόδια και πάγαινα, ανάπνεα -για να μη σκάσω- αέρα. Εεε...μα βέβαια...λέω σ' ένα σκυλί, δίχως νόημα, που ανύποπτο πήγαινε με τη νουρά του στα σκέλια. Στο άκουσμα ο σκύλος ξαφνιάστηκε κι' έκαμε -σαν για να φυλαχτεί- κάποια κλίση. Το βλέμμα του, φοβισμένο, με τρύπησε. Τότε ιδόντας έναν διαβάτη που κούτσαινε, σκέφτηκα πως ένας διαβάτης κουτσαίνει. Κι' αιστάνομαν να μην έχω αντίρρηση. Σκέφτηκα πως κουτσός αυτός θ' αργήσει να φτάσει στον τάφο του... Τι μ' έγνοιαζε μένα πούσαν τα σπίτια τετράγωνα; Τ' είχα να κάμω πούταν στρόγγυλη η ημέρα; Αν έκρουα τα παλαμάκια μου τ' άκουγα, αν έπαυα να περπατάω, σταματούσα. Κι' ότι ήθελα έκανα. Μπόραγα να πάω αποδώ, μπόραγα να στρίψω αποκείθες. Και τραβάω σ' ένα ρεστοράν αντίκρυ μου. Στέκομαι εκεί στην πόρτα κυττάζοντας τι φάτσες κάνουν όταν τρώνε οι άνθρωποι. Τα πηρούνια, στο φως του ήλιου, φλεγόντουσαν, κι' οι άνθρωποι μοιάζαν σα να μάσαγαν λάμψεις. Και άκουσα ένα γκαρσόν να φωνάζει: "εντόσθια της ώρας..."
- Μα έχει -ρωτάω έναν πούβγαινε- έχει εντόσθια η ώρα; Ο άνθρωπος έστριψε βλοσυρός και με κύτταξε και μούπε να πάω
-λέει- στο διάβολο

Γιάννης Σκαρίμπας
από το σόλο του Φίγκαρω

αҗش熟ט ؤz

2009-11-19T02:11:00.005+02:00

1972, Cabaret, Bob Fosse

εμείς

2009-11-10T23:12:00.018+02:00

Νησιά Φερόε, Δανία. Ετήσια γιορτή: Τα αρσενικά του κυρίαρχου είδους ενηλικιώνονται.
Τα θηλυκά, κάπου παράπλευρα, ετοιμάζουν το νικητήριο γεύμα.

Πρόκειται για δελφίνια του -υπο εξαφάνιση είδους- καλντερόν

Εύστοχη και ρεαλιστική περιγραφή της ανθρώπινης φύσης.

Εκείνο που μου είναι ακατανόητο, περισσότερο και από τη σφαγή ακόμα, είναι η τελείως διεστραμμένη μας βεβαιότητα πως είμαστε ανώτεροι, πως έχουμε λογική και πολιτισμό,

απλώς και μόνο επειδή έχουμε λέξεις για να κραυγάζουμε μεταξύ μας το "μεγαλείο" μας.

Θαυμάστε το μεγαλείο μας!

Καμία μουσική δεν το καπελώνει
Κανένα ποίημα δεν το υπερσκελίζει
Καμιά θεωρία δεν το αναιρεί

Πλανήτης Spitsbergen

2009-11-08T13:52:00.007+02:00

To Spitsbergen ανήκει στο σύμπλεγμα των αρκτικών νησιών Svalbard της Νορβηγίας. Απέχει περίπου 1000 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική χώρα και άλλα τόσα από τον Βόρειο Πόλο.

Στις αρχές του 2006, η νορβηγική κυβέρνηση αποφάσισε να φτιάξει μία σύγχρονη κιβωτό στην οποία θα αποθήκευε δείγματα από όλες τις γνωστές ποικιλλίες σπόρων που ευδοκιμούν στη Γη. Στόχος της ήταν να προστατεύσει τους σπόρους από μια πιθανή καταστροφή του πλανήτη. Για τον σκοπό αυτόν επέλεξε το Spitsbergen.

Η κιβωτός κατασκευάστηκε σε διάστημα 12 μηνών διανοίγοντας σήραγγα μήκους 130 μέτρων μέσα σε ένα παγόβουνο. Είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε

να αντέξει ακόμη και σε πυρηνική καταστροφή
να διατηρεί τους σπόρους σε καλή κατάσταση -φυλάσσονται σε θερμοκρασία -18 βαθμών κελσίου -. Υπολογίζεται πως οι πιο ανθεκτικοί μπορούν να παραμείνουν "γόνιμοι" ως και μία χιλιετία.

Aπό την ώρα που ξεκίνησε το εγχείρημα ως τον Φεβρουάριο του 2009, με τη βοήθεια και της Global Crop Diversity Trust , έχουν μεταφερθεί στην κιβωτό περισσότεροι απο 20 εκατομμύρια σπόροι από κάθε γωνιά της Γης, το ένα τρίτο δηλαδή των ειδών που ευδοκιμούν στον πλανήτη.

Διαβάστε:

το ξεκίνημα της προσπάθειας: http://news.bbc.co.uk/2/hi/4605398.stm
η εξέλιξη και η ανταπόκριση άλλων χωρών: http://news.bbc.co.uk/2/hi/7217821.stm
σήμερα: http://news.bbc.co.uk/2/hi/sci/tech/7912543.stm

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν και πολλά που μπορούν να γίνουν για να προστατέψουμε και την πανίδα του πλανήτη από την ανθρώπινη επέλαση. Δείτε σχετικά εδώ

Πέρκα Τανζανίας

2009-11-02T13:57:00.000+02:00

ή, μια μικρή ιστορία για το πώς η πέρκα έφτασε συσκευασμένη
και φτηνή στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σας.

Κάπου στις αρχές του '60, η πέρκα βρέθηκε να κολυμπά στα ως τότε άγνωστα νερά της λίμνης Βικτώρια. Όχι, κανένας κίνδυνος δεν την παρέσυρε μακριά από τα φυσικά λιμέρια της, την έστειλε εκεί κάποιο επιστημονικό πείραμα εκτροφής.
Ξένη στα νερά της μεγαλύτερης Νοτιοαφρικανικής λίμνης και πολύ επιθετική από τη φύση της, η πέρκα εξαφάνισε μέσα σε μερικές δεκαετίες περίπου 400 είδη άλλων ψαριών που ζούσαν εκεί.
Η φυσική ισορροπία της λίμνης καταστράφηκε. Οι ψαράδες της περιοχής χάσαν τη δουλειά τους. Στο μεταξύ, η ζήτηση της πέρκας αυξήθηκε παγκοσμίως με αποτέλεσμα μεγάλες βιομηχανικές μονάδες κατεργασίας και εκμετάλευσής της να ξεφυτρώσουν -και να ριζώσουν για τα καλά- στα περίχωρα της λίμνης, ιδίως στην Τανζανία. Οι πρώην ψαράδες, γίναν εργάτες με αντάλλαγμα ένα δολλάριο την ημέρα. Το μόνο που μένει γι αυτούς από τους τόνους ψαριών που κατεργάζονται καθημερινά, είναι τα κεφάλια και τα κόκκαλα. Τα επεξεργάζονται σε χωματερές και τα μοιράζονται με τα σκουλήκια. Κατά τα άλλα, οι ίδιοι τρώνε ρύζι, όταν υπάρχει ρύζι γιατί η ανομβρία πλήττει άσχημα την περιοχή.

Πεντακόσιοι τόνοι φιλέτου πέρκας φτάνουν καθημερινά στην Ευρώπη με ειδικά ναυλωμένα αεροπλάνα. Για να μην πηγαίνουν τσάμπα τα καύσιμα του πήγαιν-έλα Ευρώπη Αφρική, κατεβαίνοντας, τα αεροπλάνα μεταφέρουν όπλα. Όπλα που ταϊζουν τους μύριους μικρούς και μεγάλους πολεμους που μαίνονται στα σπλάχνα της μαύρης ηπείρου...

Για περισσότερες λεπτομέρεις δείτε το : Ο εφιάλτης του Δαρβίνου του Hubert Sauper, βίντεο της συγκεκριμένης ταινίας υπάρχουν και στο youtube.
Επίσης διαβάστε: http://archive.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=19.03.2005,id=84795432
και http://culture.ana-mpa.gr/view2.php?id=3896
Για το φιλέτο πέρκας δεν χρειάζεται link, θα το βρείτε συσκευασμένο σε πλαστικά κουτάκια στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σας.
Καλή όρεξη σε όσους το προτιμήσουν!

Αφορμή γι αυτή την ανάρτηση στάθηκε το ότι περαστική από την Αθήνα, βρέθηκα Σάββατο μεσημέρι σε κάποιον Βασιλόπουλο του κέντρου της πόλης κι είδα τα πακετάκια πέρκας στο ψυγείο με ένδειξη: φιλέτο πέρκας, χώρα προέλευσης Τανζανία. .
Αυτός δεν ήταν ο πιο ανάλαφρος τρόπος να επιστρέψω στο διαδίκτυο μετά από τόσο καιρό, όμως μου ήταν αδύνατο να μη σχολιάσω. Κυρίως επειδή είναι πολλοί αυτοί που δε γνωρίζουν πώς έφτασε η πέρκα στο πιάτο τους και φαντάζομαι πως αν το γνώριζαν θα την απέφευγαν.

Καλώς σας βρήκα!

Επίκαιρο και διαρκές

2009-08-30T16:36:00.015+03:00

Σύμφωνα με τον ορισμό του Τριανταφυλλίδη, Επίκαιρο είναι αυτό που αφορά το παρόν, την παρούσα κατάσταση.
Σύμφωνα με τον Ταμπούκι, το Επίκαιρο είναι κάτι που διέρχεται, που είναι τώρα και δεν είναι αμέσως μετά.
Σκέφτομαι πως επίκαιρο είναι αυτό που τέμνει το «συνεχές» του χρόνου μας στιγμιαία.
Κάποιες φορές μας προκαλεί ισχυρές αντιδράσεις όμως μετά το ξεχνάμε γιατί είναι στη φύση του επίκαιρου να προσπεράσει.
Επίκαιρες είναι και οι τελευταίες πυρκαγιές.
Τέμνουν την καθημερινότητα και τη συνείδησή μας, προκαλούν τις αντιδράσεις μας.
Θα μας αποσχολήσουν ως τη ΔΕΘ. Ίσως και ως τις εκλογές. Μετά, θα ξεχαστούμε με κάποιο άλλο εξίσου σοβαρό επίκαιρο.
Όμως η καταστροφή δεν είναι επίκαιρη, ούτε και σταματάει αν στρέψουμε τα μάτια μας αλλού. Έχει διάρκεια.
Πώς γίνεται να αντιμετωπίζουμε το διαρκές με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουμε το επίκαιρο;
Γιατί αυτό κάνουμε. Αλλιώς θα παίρναμε τσάπες, βαριοπούλες και τρακτέρ και θα γκρεμίζαμε όποιο νέο αυθαίρετο έκανε να ξεμυτίσει. Αλλιώς, με κάποιον τρόπο θα επιμέναμε.
Δεν επιμένουμε πραγματικά.
Η καθημερινότητα μας παρασύρει αλλού
Αφήνουμε την καταστροφή να εγκαθίσταται μέσα στο διαρκές,
επειδή ζούμε το «παιχνίδι που μας επιβάλλει το δικό μας Επίκαιρο».*

*Η φράση στα εισαγωγικά είναι από το Forbidden Games, που περιλαμβάνεται στο: Είναι αργά, όλο και πιο αργά, του Αντόνιο Ταμπούκι.
(Εκδ. Άγρα, μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης)

κοάλα

2009-08-26T00:34:00.007+03:00

Λέξεις δεν έχω. Ούτε θα ψάξω να βρω.
Νοιώθω σαν κοάλα που του κάψανε το σπίτι.
Εύχομαι κάποια μέρα να λαμπαδιάσει αυτό που
εμείς τα δίποδα αποκαλούμε πολιτισμό.
Ίσως στα αποκαϊδια του βρει χώρο να γεννηθεί
κάτι άλλο, καλύτερο.

Βίσκοβιτς

2009-08-09T04:22:00.006+03:00

Fernando de Szyszlo

Δεν είναι και πολύ εύκολο όταν είσαι μικρόβιο. Μάλιστα, μόλις που είχα αρχίσει να συνηθίζω το όνομά μου, χωρίστηκα σε δύο μικρόβια, τον ΒΙΣΚΟ και τον ΒΙΤΣ. Φαντάσου όταν χωρίστηκα στα τέσσερα: ΒΙ, ΣΚΟ, ΒΙ, ΤΣ. Είχα γίνει κομμάτια.
[…]
Όταν άρχισαν να με αποκαλούν Β,Ι,Σ,Κ,Ο,Β,Ι,Τ,Σ, κατάλαβα πως είχε έρθει η ώρα να κάνω κάτι. Τι όμως; Κι’ ύστερα ποιος; Ήμουν μειοψηφία ακόμα και με τον ίδιο μου τον εαυτό, ο κόσμος μου έλεγε «αυτοί».
Ήταν τότε που άκουσα τη φωνή: «Β,Ι,Σ,Κ,Ο,» μου είπε, «ήρθε η ώρα να γίνεις ζώο».
«Ζώο;» Στο σημείο που βρισκόμουν θα εξέταζα οποιοδήποτε ενδεχόμενο: αυτό που για κάποιον ήταν εκφυλισμός, για κάποιον άλλον θα μπορούσε να είναι εξέλιξη.
«Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω», ομολογήσαμε.
«Από το να είμαστε εγωιστές, γεμάτοι ιδέα για τον εαυτό μας. Γραπωνόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις στο μικρό μας εγώ, δεν πρέπει να’ ναι δύσκολο».
Δοκιμάσαμε. Ό,τι είχε απομείνει από μένα μέσα στα οκτώ μικρόβια, ένιωσε ένα ανατρίχιασμα υπερηφάνειας, μια αύξηση του κολλώδους και με μια ηρωϊκή προσπάθεια συγκεντρώθηκε σε ένα πλασμώδιο. Αυτός ήταν ο πρώτος πολυκυτταρικός οργανισμός, πιστεύω, αυτό ήταν το πρώτο πραγματικό εγώ. Δηλαδή εγώ, ο Βίσκοβιτς.
«Και τώρα;» ρώτησα.
«Χμ…. τώρα θα πρέπει να μάθεις να σκοτώνεις και να καταβροχθίζεις το πλησίον σου. Έτσι όπως έχεις χοντρύνει, δεν πρέπει να υπάρχει πρόβλημα».
«Δηλαδή άλλους ζώντες οργανισμούς;»
«Ζώντες μέχρι να τους σκοτώσεις, Βίσκο. Δεν υπάρχει τίποτα το κακό σ’ αυτό: ονομάζεται ετερότροφη ζωή».
Δεν φαινόταν επικίνδυνο.
[…]
«Και τώρα;»
«Τώρα θα πρέπει να κάνεις εκείνο το… πράγμα… Να, πώς να σ’ το πω… να ενώνεσαι μ’ έναν άλλον οργανισμό και να ανασυντίθεσαι. Βρες κάποιον που να σ’ αρέσει κι αντάλλαξτε λίγο DNA».
«Μα…»
«Δεν υπάρχει τίποτα το χυδαίο σε αυτό, Βίσκο, ακολούθησε την καρδιά σου».
Φαντάστηκα ότι αναφερόταν στον ΒΙΤΣ, στα τέσσερα κύτταρα που μετατοπιζόντουσαν στο κέντρο της σαρκίνης μου. Με λίγη φαντασία θα μπορούσες να το θεωρήσεις αυτό καρδιά. Άφησα ελεύθερο το Β και κοίταξα να δω πού θα πάει. Άρχισε αμέσως να προσπαθεί να την κοπανήσει, να απομακρυνθεί με συστροφές και κάμψεις του πλάσματος. Το ακολούθησα κωπηλατώντας με τους κροσσούς μέχρι τη στιγμή που το είδα να φτάνει σε μια λευκωματινοειδή ζελατίνη αργυρόχρωμων μυκοπλασμάτων που περιβάλλονταν από μακριούς κυματωειδείς κροσσούς και πορφυρές φούντες. Σ’ εκείνο το σημείο χάθηκαν τα ίχνη του.
«Ε! Εσύ, ζελατίνη!» φώναξα. «Κάνω λάθος ή μήπως μου έχεις πάρει την καρδιά;»
«Εδώ οι καρδιές πάνε κι ‘έρχονται», γέλασε σαρκαστικά η πλανεύτρα. «Πώς ακριβώς ήταν η δική σου;»
«Ένα σφαιρικό μυκόπλασμα, μάλλον ελαστικό και ευλίγιστο, τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε την τελευταία φορά που άκουσα τους παλμούς του».
«Μπορείς να την πάρεις πίσω, να θέλεις. Θα πρέπει όμως να έρθεις εδώ να την παραλάβεις πλασμώδιο».
«Πλασμώδιο είναι ο μορφότυπος μου. Το όνομά μου είναι Βίσκοβιτς».
Την πλεύρισα προσεκτικά και κόλλησα πάνω στην κολλώδη μάζα της, μετά γύρισα προς τα μέσα το Ι, το πότισα και το άφησα να βυθιστεί στο σώμα της τύπισσας μέχρι που να βρει τον δραπέτη σύντροφό του. Με τα πολλά, στο τέλος έχασα και το Ι, που πετάχτηκε έξω και βυθίστηκε, πλάσμα και περίπλασμα μέσα στο δικό της ΟΥ.
Έτσι ανακάλυψα το σεξ. Ήμουν βέβαια λίγο αδέξιος αλλά είχα βάλει όλη μου την καρδιά. Ρώτησα τη ζελατίνα πώς της φάνηκε.
«Πώς είπες, σεξ;» ξέσπασε σε γέλια, τρέμοντας ολόκληρη.
«Σεξ το λές εσύ αυτό;» Συνέχισε να ξεκαρδίζεται στα γέλια, μετά έκανε μια σύσπαση και απομακρύνθηκε δίχως ν’ αφήσει ίχνη, αφήνοντάς με εκεί, με την καρδιά κομμάτια.
Πόσο πονούσε εκείνο το κενό, εκείνη η δίνη στο κέντρο του είναι μου. Όχι βέβαια πως το Βίσκοβιτς ήταν άσχημο όνομα, να λέμε την αλήθεια. Ήταν όμως το όνομα ενός πληγωμένου πλασμώδιου, ενός ζώου που του είχαν στερήσει το ίδιο του το εγώ. Αποφάσισα να φτιάξω ένα κλουβί από μουρεϊνη γύρω από ό,τι είχε απομείνει από κείνη την καρδιά.
«Μην το κάνεις, Βίσκο», με προειδοποίησε η φωνή.
«Πάλι εσύ!» ξέσπασα. «Μπορώ να μάθω μια και καλή ποιος διάβολος είσαι;»
«Εγώ είμαι… το Πρωταρχικό Μικρόβιο, το Πρώτο κύτταρο, απ’ όπου γεννηθήκατε όλοι εσείς, το εγώ που σας συμπεριλαμβάνει όλους. Μπορείς να με λες Βι».
«Βι;»
«Ναι, το Β του ΒΙΣΚΟ, του μυαλού σου, το Βι του ΒΙΤΣ, της καρδιάς σου, το ΒΙ του σπόρου που έσπειρες, το ΒΙ όλης της ζωής, παιδί μου».
«Για δες, για δες…» Είχε κάποια λογική αυτό που έλεγε, ίσως είχε μείνει κάτι μέσα μου απ’ αυτό το πρώτο μικρόβιο. Ίσως είχε μείνει και στους άλλους.
«Δηλαδή το πλάσμα σου βρίσκεται μέσα σε όλους, ακόμα και μέσα σ’ εκείνη τη Λιούμπα, για να πούμε και ένα όνομα».
«Ακριβώς. Και σου υπόσχομαι κάτι. Θα την ξαναβρείς, Βίσκο, θα την ξαναβρείς. Και ίσως τα πράγματα πάνε λίγο καλύτερα. Ίσως.»
«Και ίσως βρισκόσουν και μέσα στον Τζούκοτιτς, τον Πέτροβιτς και το Λόπεζ».
«Ναι! Και συνεχίζω να είμαι. Θα τους συναντήσειςκαι αυτούς ξανά, Βίσκο, έχω φαντασία εγώ, ξέρεις…»
«Θέλεις να τους εξελίξεις κι’ αυτούς;»
«Όχι «εξέλιξη». Δε μ’ αρέσει αυτή η λέξη. Αυτό που είναι διασκεδαστικό είναι να «αλλάζεις», Βίσκοβιτς.
«Μια στιγμή, με φώναξες Βίσκοβιτς, αν και ξέρεις ότι αυτό το όνομα δεν έχει πια νόημα».
«Ξέρω εγώ τι λέω. Κοίταξε μέσα στην καρδιά σου και θα δεις ότι έχω δίκιο. Άντε, λοιπόν, μη φοβάσαι. Δεν είναι εξετάσεις…»
Διπλώθηκα πάνω στον εαυτό μου, υδρόλυσα τα πολυσακχαρίδια και κρυφοκοίταξα. Όπως ήταν φυσικό, είδα μόνο το Τ και τo Σ. Με τη μόνη διαφορά πως κατά τη διάρκεια της στενής εκείνης επαφής το Β και το Ι του ΒΙΣΚΟ άρχισαν να προσεγγίζουν το ένα το άλλο. Να διπλασιάζονται, να διλοβίζονται, να συνωμοτούν και να διχοτομούνται. Λίγα λεπτά αργότερα, η αναγέννηση είχε τελειώσει κι εγώ βρέθηκα μπροστά του, στον ΒΙΤΣ.
«Μήπως είμαι εγώ;» στρίγκλισα. Ήμουνα και πάλι εγώ, το παλιό γνώριμο ζώο κι ένιωθα καλύτερα από ποτέ. Ωραία, είπα. Μια χαρά, τώρα δε με σταματάει κανείς, ήρθε η ώρα να δώσω σε όλους ένα καλό μάθημα, οικοσύστημα κλέφτη. Ξέσπασα σε γέλια και σε κλάματα, σαν παιδάκι. Ήμουνα σίγουρος πως από τα αλμυρά μου δάκρυα θα ξεκινούσε η θάλασσα, μάλιστα κύριε, και από εκεί πάλι θα ξεκινούσε η ζωή, η πραγματική ζωή…
«Μπράβο, τώρα είσαι ένα ζώο», με συνεχάρηκε η φωνή.
«Μένει όμως να μάθεις κάτι ακόμα».
«Σαν τι, δηλαδή; Τη μίτωση; Τη ζύμωση; Την οντογέννηση;»
«Το θάνατο, Βίσκο».
«Θα αστειεύεσαι!»
«Δεν είσαι πια μικρόβιο, Βίσκο. Τα ζώα πεθαίνουν».
«Μια στιγμή, φίλε, μια στιγμή… Θες να πεις ότι πρέπει να παραιτηθώ από όλα;»
«Από όλα».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Alessandro Boffa
Eίσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς
Εκδ. Αιώρα
Μετάφραση Ρούλα Στράτου.

Συμπληγάδες

2009-07-30T12:15:00.005+03:00

Από τη μία πλευρά, ο μονόλιθος της βλακείας
Από την άλλη πλευρά, ο συμπαγής βράχος της κερδοσκοπίας
Στη μέση, όλα όσα κινδυνεύουν να καταλήξουν πουρές.

Όπως και να την ονομάσεις, η "πανδημία",
έχει φέρει τα πρώτα της καταστροφικά αποτελέσματα:
οι φόροι μας, έχουν ήδη κατατεθεί στη βιομηχανία φαρμάκων.
Έρχονται τώρα και νέες ρυθμίσεις να προστεθούν στα μέτρα
"προστασίας" : τα εργασιακά δικαιώματα, ή για την ακρίβεια,
ό,τι έχει απομείνει από αυτά

Ποιος πουλί μου, θα περάσει ανάμεσα απ' τις πέτρες
χάνοντας μονάχα λίγα φτερά;
Στο περιστέρι φόρεσαν κλαδί ελιάς κι άσπιλο κρίνο,
αποβλακώθηκε
και κωπηλάτες μείναν λίγοι.

(μα ας έχουν όλα τα καράβια μας σημαία πειρατική
και πλήρωμα πολύχρωμο)

Καραβάνι

2009-07-26T13:25:00.003+03:00

ΑΜΠΝΤΟΥΛ. -Σχετικά με το καράβι που ονειρευόμουν πάντα, επιτρέψτε μου να σας πω τούτο: θα συνεχίσω να το ψάχνω, ναι, και θα προσπαθήσω να το αποκτήσω, επειδή αισθάνομαι πως είναι κάτι που το οφείλω στον εαυτό μου. Όμως, αν αυτό δεν συμβεί και δεν βρω το καράβι μου, πάλι το ίδιο μου κάνει. Έχω μάθει πλέον και έχω συνηθίσει να κερδίζω από τα απραγματοποίητα όνειρά μου ισχυρούς λόγους για να συνεχίσω να ζω. Εξάλλου, Μακρόλ, εσείς σ' αυτό είστε μαιτρ. Μα τι κάθομαι και σας λέω; Το δικό μου ιδεώδες τραμπ στήμερ είναι εξίσου φανταστικό με τα υλοτομεία σας στο Ξουραντό και τους ψαρότοπους στην Αλάσκα.
ΜΑΚΡΟΛ. -Πράγματι, έχετε δίκιο. Πιστεύω ότι τόσο εσείς όσο κι εγώ γνωρίζαμε πάντα από την αρχή ότι ήταν εντελώς άπιαστος ο στόχος που κυνηγούσαμε χωρίς να υπολογίσουμε κινδύνους ή εμπόδια. Είναι κάτι σαν κι αυτό που είπα κάποτε για τα καραβάνια. Για να δούμε αν το θυμάστε: "Ένα καραβάνι δεν συμβολίζει και ούτε ενσαρκώνει κάτι συγκεκριμένο. Το λάθος μας είναι ότι θεωρούμε πως κατευθύνεται κάπου και έρχεται από κάπου. Το καραβάνι εξαντλεί το λόγο της ύπαρξής του στη μετακίνησή του και μόνο. Αυτό το γνωρίζουν οι καμήλες και το αγνοούν οι άνθρωποι που το απαρτίζουν. Πάντα έτσι ήταν".

Αlvaro Mutis
Αμπντουλ Μπασούρ
Ο ονειρευτής των καραβιών
εκδ. Άγρα,
μετάφραση Μανώλης Παπαδολαμπάκης

ΜΠΛΕ

2009-07-20T19:36:00.005+03:00

μπαλόνια

μπουρμπουλήθρες

αερόστατα

και το κουτσό μας το ποδάρι

(To νοιώθω πάντα επίκαιρο και το αναδημοσιεύω

κοντά ένα χρόνο μετά.)

(πρώτη δημοσίευση 30/07/08)

Κάποιος Plume

2009-07-18T15:31:00.008+03:00

Henri Michaux, 1899-1984.

Un homme paisible.

Etendant les mains hors du lit, Plume fut etonné de ne pas rencontrer le mur.
“Tiens, pensa-t-il, les fourmis l’ auront mangé…” et il se rendormit.
Peu après, sa femme l’ atrapa et la secoua: “Regarde, dit-elle, fainéant! Pendant que tu était occupé à dormir, on nous a volé notre maison.” En effet, un ciel intact s’ étendait de tout côtés. “Bah, la chose est faite”, pensa-t-il.
Peu après, un bruit se fit entendre. C’ était un train qui arrivait sur eux a toute allure. “De l’ air pressé qu’ il a, pensa-t-il, il arrivera sûrement avant nous” et il se rendormit.
Ensuite, le froid le réveilla. Il était tout trempé de sang. Quelques morceaux de sa femme gisaient près de lui. “Avec le sang, pensa-t-il, surgissent toujours quantité de désagréments; si ce train pouvait n’ être pas passé, j ‘ en serais fort heureux. Mais puisqu’ il est déjà passé…” et il se rendormit.
-Voyons, disait le juge, comment expliquez-vous que votre femme se soit blessée au point qu’on l’ ait trouvée partagée en huit morceaux, sans que vous, qui étiez à côté, ayez pu faire un geste pour l’ en empêcher, sans même vous en être aperçu. Voilà le mystère. Toute l’ affaire est là-dedans.
-Sur ce chemin, je ne peux pas l’ aider, pensa Plume, et il se rendormit.
-L’ exécution aura lieu demain. Accusé, avez-vous quelque chose à ajouter?
-Excusez-moi, dit-il, je n’ai pas suivi l’ affaire. Et il se rendormit.

Ηenri Michaux,
Plume,
éd.Poésie/Gallimard.
-----------------------------------------------------------------------------
Ένας φιλήσυχος άνθρωπος

Τεντώνοντας τα χέρια έξω απ' τα σκεπάσματα, ο Plume εξεπλάγη καθότι τα μέλη του δεν βρίσκαν τον τοίχο. "Πάει καλά, σκέφτηκε, θα τον έφαγαν τα μυρμήγκια..." και ξανακοιμήθηκε.
Λίγο αργότερα, η σύζυγός του τον πιάνει και τον σκουντάει: "Κοίτα δω, βρωμοκηφήνα!", του λέει. "Όσο εσύ έπαιρνες τον υπνάκο σου, μας κλέψαν το σπίτι!". Στην πραγματικότητα, έγερνε ο ουρανός στέγη και τοιχώματα από πάνω τους και γύρω. "Ό,τι έγινε, έγινε", σκέφτηκε εκείνος.
Λίγο αργότερα, ακούστηκε ένας θόρυβος. Ένα τρένο ερχότανε καταπάνω τους με όλη του την ταχύτητα. "Έτσι που τρέχει, σκέφτηκε, θα φτάσει σίγουρα πριν από μας", και ξανακοιμήθηκε.
Εν συνεχεία ξύπνησε από το κρύο. Κολουμπούσε ολόκληρος μες στο αίμα. Δίπλα του κείτονταν τα υπολείμματα της γυναίκας του. "Το αίμα, σκέφτηκε, μόνο μπελάδες φέρνει∙ αν γινόταν να μην είχε περάσει εκείνο το τρένο, θα ήμουν ιδιαιτέρως ευτυχισμένος. Αλλά μιας και πέρασε ήδη..." και ξανακοιμήθηκε.
-Λοιπόν, είπε ο δικαστής, πως εξηγείτε το γεγονός ότι η σύζυγός σας χτυπήθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε να βρεθεί διαμελισμένη σε οχτώ κομμάτια, δίχως εσείς, που βρισκόσασταν δίπλα της, να μπορέσετε να κάνετε την παραμικρή κίνηση για να εμποδίσετε το κακό, και κυρίως δίχως καν να αντιληφθείτε το παραμικρό. Ιδού το μυστήριο. Ολόκληρη η υπόθεση συνοψίζεται σε τούτη τη λεπτομέρεια.
-Δυστυχώς, επ' αυτού δεν δύναμαι να σας βοηθήσω, σκέφτηκε ο Plume, και ξανακοιμήθηκε.
-Η εκτέλεση θα λάβει χώρα αύριο. Κατηγορούμενε, έχετε τίποτα να προσθέσετε;
-Συγχωρείστε με, είπε, δεν παρακολούθησα τη διαδικασία. Και ξανακοιμήθηκε.

H συγκεκριμένη, ανέκδοτη, μετάφραση είναι του Ζήση Αϊναλή.
Το κάποιος Plume, κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Χατζηνικολή.

UPDATE : Το διήγημα έχει γυριστεί σε ταινία μικρού μήκους.Το έμαθα με καθυστέρηση μόλις σήμερα. Μπορείτε να τη δείτε : http://www.tvxs.gr/v12836

Πώς είπατε;

2009-07-13T13:01:00.009+03:00

Σύμφωνα με τις πρόσφατες δηλώσεις Μαρκογιαννάκη, η αστυνομία έχει τον τελευταίο καιρό "Μεγάλες, σημαντικές και αρκετές επιτυχίες"

Ποιο από τα παρακάτω θεωρείτε σεις επιτυχία κύριε αναπληρωτή υπουργέ;;

Βασανισμός και ξεγύμνωμα Πακιστανών από αστυνομικούς στη Σύμη, η είδηση εδώ και εδώ
Κατεδάφιση καταυλισμού προσφύγων στην Πάτρα, η είδηση εδώ και εδώ
Eθνικιστές και αστυνομία εναντίον αντιρατσιστικής διαδήλωσης, η είδηση εδώ και εδώ
Αστυνομική πολιορκία στο παλιό Εφετείο της Σωκράτους, η είδηση εδώ και εδώ
Συμπλοκές και συλλήψεις στο Γραμματικό επειδή οι κάτοικοι εναντιώνονται στην κατασκευή ΧΥΤΑ. (συνελήφθη και ο Προέδρος της κοινότητας ο οποίος προπηλακίστηκε!) Να σημειωθεί ότι η Ε.Ε. έχει ανακοινώσει τη διακοπή της χρηματοδότησης του συγκεκριμένου έργου γιατί η κυβέρνηση απέτυχε να μειώσει τον όγκο των απορριμμάτων, όπως επιβάλει η κοινοτική νομοθεσία (Οδηγ. 1999/31/ΕΚ), η είδηση εδώ και εδώ

...Αυτά μόνο τις τελευταίες μέρες, κύριε Μαρκογιαννάκη, χωρίς να συνυπολογίσουμε τη συμμετοχή εν ενεργεία αστυνομικών σε κύκλωμα trafficking γυναικών από την Ανατολική Ευρώπη

και φυσικά χωρίς να συνυπολογίσουμε την τεράστια επιτυχία της ελληνικής αστυνομίας, να ΜΗΝ εντοπίσει τους δράστες της δολοφονικής επίθεσης εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα, με αποτέλεσμα να κλείσει ο φάκελος της υπόθεσης.
Κύριος οίδε, με πόσα παχυλά φακελάκια επιβραβεύτηκαν οι επιτυχημένοι σας αστυνομικοί για να ΜΗΝ κάνουν τη δουλειά τους.

Να τους χαίρεστε κύριε Μαρκογιαννάκη!
Πώς είπαμε ότι ονομάζεται το πολίτευμα που εκπροσωπείτε; ; ;

η σημασία μιας υπογραφής

2009-07-08T15:20:00.004+03:00

Aπό τη διεθνή αμνηστία:

...

και από το keli.gr

Η Χριστίνα Κυριμοπούλου είναι ένα εικοσάχρονο λαβωμένο παιδί του σωφρονιστικού συστήματος. Βρίσκεται στη φυλακή από τα 15 της και ο ιδρυματισμός της έχει στιγματίσει το σώμα και την ψυχή. Η Χριστίνα, φυλακίστηκε για μικροποσότητα και τα τελευταία 5 χρόνια παραπατά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο γιατί αυτοτραυματίζεται καταπίνοντας αιχμηρά αντικείμενα και χαρακώνοντας το κορμί της. Αυτές τις μέρες ήταν να περάσει την πόρτα της φυλακής για τελευταία φορά, όμως τα βάσανά της με απόφαση του Εισαγγελέα θα συνεχιστούν άγνωστο για πόσο. Το περασμένο Σαββατοκύριακο έκοψε της φλέβες της και πλήρωσε τις αυτοκαταστροφικές της τάσεις με πειθαρχική ποινή. Το Συμβούλιο της Φυλακής αποφάσισε να μην επιτρέψει την υφ’ όρων απόλυσή της και διέταξε τη μεταγωγή της σ’ άλλη φυλακή. Η απόφαση αυτή είναι εγκληματική αφού η ψυχολογία της Χριστίνας είναι κλονισμένη και η περαιτέρω φυλάκισή της αποτελεί για αυτό το κορίτσι θανατική ποινή. Το σωφρονιστικό σύστημα δεν χρειάζεται άλλα θύματα για να αποδείξουν την αποτυχία του. Το κράτος οφείλει να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στην Χριστίνα και να πάψει να την στερεί το δικαίωμα στη ζωή.

Υπογράφουμε ζητώντας την άμεση αποφυλάκισης
της κρατούμενης Χριστίνας Κυριμοπούλου

Υπογράφουμε με μειλ στο christina_kyrimopoulou@yahoo.gr
Γράφουμε όνομα, επάγγελμα, περιοχή

Τούτο μόνο

2009-07-07T11:38:00.002+03:00

Μια κοιλάδα και πιο ψηλά τα δάση στα χρώματα
του φθινοπώρου.
Ένας ταξιδιώτης φτάνει, ο χάρτης τον έφερε εδώ.
Η πιθανώς η μνήμη. Κάποτε, πριν από χρόνια, μέ-
σα στον ήλιο,
Όταν έπεφτε το πρώτο χιόνι και ταξίδευε εδώ
Ένιωσε χαρούμενος, δυνατός, δίχως λόγο,
Χαρά των ματιών. Τα πάντα ήταν ρυθμός
Από το σάλεμα των δέντρων, το πέταγμα ενός
πουλιού,
Το τραίνο στη γέφυρα, μαγεία της κίνησης.
Επιστρέφει μετά από χρόνια, τίποτα δεν απαιτεί.
Ένα μόνο θέλει, το πιο πολύτιμο πράγμα:
Να δει, καθαρά και απλά, δίχως όνομα,
Δίχως προσδοκίες, ελπίδες ή φόβους,
Στο άκρο εκεί που δεν υπάρχει εγώ ή μη-εγώ.

Τσεσλαφ Μίλος (1911-2004)
Ποιήματα
Μετάφραση, Αντώνης Μακρυδημήτρης
εκδ. Γαβριηλίδη

Ρενέ Τσαρ - Πωλ Βαλερύ, σκέψεις παράλληλες

2009-07-05T15:14:00.016+03:00

René Char, 1907-1988

Je vois l’ homme perdu de perversions
politiques, confondant action et expiation,
nommant conquête son anéantissement.

Bλέπω τον άνθρωπο να πελαγώνει μέσα
στις διαστροφές της πολιτικής. Συγχέει
πράξη με εξιλέωση και ονομάζει κατά-
κτηση τον εκμηδενισμό του.
-----------------------------------------
Viendra le temps où les nations sur la
marelle de l’ univers seront aussi étroi-
tement dépendantes les unes des autres
que les organes d’ un même corps, so-
lidaires en son économie. Le cerveau,
plein à craquer de machines, pourra-t-il
encore garantir l’ existence du mince
ruisselet de rêve et d’ évasion? L’ homme,
d’ un pas somnambule, marche vers les
mines meurtières, conduit par le chant
des inventeurs…

Θα έρθει ο καιρός που τα έθνη στο παι-
χνίδι του κόσμου θα εξαρτιώνται τόσο
στενά, το ένα από το άλλο όπως τα όργα-
να ενός σώματος, αλληλέγγυα στην οι-
κονομία του. Ο εγκέφαλος, ασφυχτικά
γεμάτος από μηχανές, θα μπορεί ακόμα
να εγγυηθεί το λεπτό ρυάκι ονείρου και
φυγής, την ύπαρξή του; Ο άνθρωπος πο-
ρεύεται με βήμα υπνοβάτη προς νάρκες
θανατηφόρες. Οι εφευρέτες τραγουδούν
και τον οδηγούν…
----------------------------------------
Nous devons surmonter notre rage et
notre dégoût, nous devons les faires
partager, afin d’ élever et d’ élargir notre
action comme notre morale.

Πρέπει να ξεπεράσουμε την οργή και την
αποστροφή μας, πρέπει να τις μοιρα-
στούμε με τους άλλους ώστε να εγείρου-
με και να διευρύνουμε την πράξη μας όπως
και το ηθικό μας.
--------------------------------------------
La lucudité est la blessure la plus rap-
prochée du soleil.

Η διαύγεια είναι η πληγή η πιο κοντινή
στον ήλιο.

------------------------------------------------------------

Ρενέ Τσαρ
"...To δέντρο είναι που βλέπει"
μετάφραση Κατερίνα Τρακάκη- Σωτήρης Γουνελας
εκδ. Αρμός.

Οι παράλληλες σκέψεις του Βαλερύ

Δίπολο

2009-07-03T10:43:00.016+03:00

Πίνα Μπάους, 1940-2009

Βουλευτής στην Πορτογαλία παραιτήθηκε γιατί παραφέρθηκε : έκανε κερατάκια(!) σε συνάδερφό του της αντιπολίτευσης την ώρα που ο τελευταίος επέκρινε την πολιτική της κυβέρνησης σχετικά με τα ορυχεία ψευδάργυρου.
Η παραίτησή του έγινε δεκτή!

Πώς είπατε;

Όχι , όχι, ούτε Παυλίδη, ούτε Παυλόπουλο τον λεν τον βουλευτή
και παραιτήθηκε από σήμερα κύριε Μανώλη, όχι από Σεπτέμβρη
και παραιτήθηκε απλώς γιατί έκανε κερατάκια κύριε Σουφλιά,
φανταστείτε δηλαδή τι θα συνέβαινε αν "τακτοποιούσε" όπως εσείς με νόμο την παρανομία
ώστε να μαζέψει φραγκάκια για ένα κράτος που θα τα φάει σε μίζες, στρατόπεδα και εξοπλισμούς.

Τι σχέση έχει η Πίνα Μπάους με όλα αυτά;
Τιμής ένεκεν η παρουσία της σ' αυτή την ανάρτηση
γιατί το πέρασμά της απ΄τον κόσμο ομόρφυνε -και ομορφαίνει- την ασχήμια

Για να μην ξεχνιόμαστε..

2009-06-30T21:54:00.017+03:00

"Ε, ρε, πουτσαρά Θεέ, τι όμορφη πλάση μας εχάρισες και πως την καταντάνε"
(Γιάννης Ρίτσος από το οι λέξεις. Εικονοστάσιο Ανώνυμων Αγίων 6).

Το μποστάνι. Χωρίς χημικά.
Νερό κοπριά και σπόροι αρκούν.

από πιο κοντά, καρπούζι τεσσάρων ημερών

το άνθος της κολοκυθιάς

το μωβ λουλούδι της μελιτζάνας.
(Σήμερα έσκασε η πρώτη αλλά δεν πρόλαβα
να τη φωτογραφήσω)

ντομάτες πράσινες και κόκκινες,
ταλαιπωρημένες από τον Μαϊστρο

φωτοσκιάσεις

Η νέα γενιά πάει σχολείο

μαθαίνει να κατουράει και να χέζει
να τρώει και να λιάζεται
Αρκεί.

DIVIDED WE FALL

2009-06-27T12:36:00.011+03:00

Xατζάρι χούντας κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας
κι εμείς ακόμα κοιμόμαστε τον ύπνο μας.
Ο Καρατζαφέρης έβαλε πλώρη να γίνει ο νέος έλληνας Μπερλουσκόνι
και φλερτάρει ανοιχτά με τον Ε.Τ.
Οι δημοσιογράφοι τι θα κάνουν τότε;
Μάλλον αυτό που κάνουν και σήμερα. Θα μουλώσουν.
Παραιτήθηκε μήπως κανείς από το Έθνος ή το Βήμα και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Όχι. Πρώτα απ΄όλα ο επιούσιος. Ο φόβος για το μεροκάμματο. Ο φόβος για την κρίση.
Ποια ελευθερία λόγου και ποια δημοσιογραφική δεοντολογία όταν καταντάς υπαλληλάκος του φόβου σου;

Πάνω στο φόβο στήσαν όλοι τους χορό και μας χορεύουν στο ταψί πριν μας βάλουν στο φούρνο των νέων φόρων με γαρνιτούρα τα άκρως αντιδημοκρατικά μέτρα που αυτές τις μέρες ψηφίζονται σωρηδόν.
Το Πασοκ, τρίβει στη γωνία τα χέρια του και περιμένει.
Ξέρει ότι πολλοί θα στραφούν προς τα εκεί για να σωθούν.
Τρομάρα τους.
Τρομάρα μας.
Θα ξηλώσει μήπως ο Γιωργάκης τις φρεσκοστημένες κάμερες; θα περάσει καινούργιο νομοσχέδιο για το μεταναστευτικό; θα βάλει χέρι στις τράπεζες, θα εναντιωθεί στο μπαμπούλα της εκκλησίας; Θα μειώσει τους άμεσους και έμμεσους φόρους; Θα φτιάξει τέλος πάντων ένα πιο ανθρώπινο κράτος;
Όχι προφανώς.

Τι περιμένουμε;

Πρόσφατα αποκτήσαμε και έναν νέο μπαμπούλα: μια σέχτα ανεγκέφαλων τραμπούκων
που μεταξύ άλλων δηλώνει πως θέλει να δει τανκς και τεθωρακισμένα στους δρόμους,
υποστηρίζει την τυφλή βία, μετατρέπεται στο δεξί χέρι του καθεστώτος..
Σφίγγει ο κλοιός.

Τι περιμένουμε;

Δεν είμαστε πολλοί, αλλά δεν είμαστε και λίγοι.
Και δε μιλάω εδώ για αριστερούς, οικολόγους, ή όποια υποομάδα
στην οποία μπορεί να θεωρεί ότι ανήκει ο καθένας από μας.
Μιλάω γι αυτούς που έχουν συνείδηση του τι συμβαίνει γύρω.
Πρέπει να παραμερίσουμε τις διαφορές και πρέπει να το κάνουμε τώρα.
Πρέπει να υπάρξει συσπείρωση, να δημιουργηθεί μια ομάδα πίεσης με όπλο τη σκέψη
και την κοινή επιθυμία για ένα πιο ανθρώπινο κράτος. Ούτε με πέτρες, ούτε με άγονες συζητήσεις πάνω στη λεπτομέρεια της λεπτομέρειας γυρνάει ο τροχός.
Βασικές ελευθερίες και δικαιώματα καταποντίζονται με ρυθμούς που προκαλούν ίλιγγο.
Δεν γίνεται να περιμένουμε άλλο
Κανείς δεν θα έρθει να μας σώσει.
Πρέπει να βρούμε τρόπους, να δράσουμε, ν΄αντισταθούμε σε αυτή τη διάλυση.

Τι περιμένουμε πια;

DIVIDED WE FALL

Μήπως να φτιάξουμε μιαν αποικία στον Άρη;

2009-06-24T12:03:00.005+03:00

Το είδα και ενθουσιάστηκα!
Τι να προσθέσω εγώ; τα λέει όλα!

Το σκίτσο είναι του Βαγγέλη Χερουβείμ και θα δημοσιευτεί στη Γαλέρα του Ιουλίου.
Βαγγέλη, ευχαριστώ για την άδεια προδημοσίευσης :)

Ο Ντόναλντ πάει διακοπές

2009-06-21T11:05:00.010+03:00

Tι συνέβη στον Ντόναλντ ενώ έκανε ήσυχα τις διακοπές του στην Ελλάδα;
Επιγραμματικά τα εξής:

Παρακολούθησε τις ευρωεκλογές σε Ελλάδα και Ευρώπη
Είδε την, εν ριπή οφθαλμού, ακροδεξιά στροφή της κυβέρνησης
Αφουγκράστηκε την αυξανόμενη ρατσιστική υστερία
Ήταν μάρτυρας επιχείρησης σκούπα-σκουπόξυλο-βρωμόξυλο
Βλέπει τον Σύριζα να τρώει τις σάρκες του..

τον έπιασε κατάθλιψη τον Ντόναλντ και είπε να την κάνει κατά Ευρώπη μεριά, όμως..

Στη Γαλλία, ψηφίζεται νομοσχέδιο για την κουκούλα
Στην Ιρλανδία, διαβάζουν σε ρουμάνους μετανάστες αποσπάσπατα του ο "αγών μου"
Στην Ιταλία, φοράν στολές που θυμίζουν την εποχή του Μπενίτο και περιπολούν
Στη Γερμανία και την Αυστρία, βάζουν φωτιές σε σπίτια μεταναστών, τους καίνε σα ποντίκια.
Στο Βέλγιο, η αστυνομία συλλαμβάνει γνωστό ποδοσφαιριστή επειδή έχει λάθος χρώμα
Στην Ολλανδία, την Ουγγαρία και την Τσεχία, πώς διάολε να πάει; Ξέρει ο Ντόναλντ να διαχωρίζει τα παιδιά ανά φυλή και ράτσα για να τα διασκεδάσει;

Ο κατάλογος μακραίνει.. Στρέφει το βλέμμα αλλού..

Στο Ιράν...
Στη Σομαλία...
Στο Αφγανιστάν...
Στο Πακιστάν...

Τι να κάνει; Τα έχασε ο καψερός και πάει για φούντο.

Δεν είναι εποχές αυτές ρε Ντόναλντ να φουντάρεις,
τώρα είναι που πρέπει να επιμείνουμε, να συνεχίσουμε
όλοι μαζί.

Μες στο καζάνι

2009-06-20T11:34:00.008+03:00

Βάσκο Πόπα, 1922-1991

Στη μέση της καρδιάς φιλύρα

Στη μέση της καρδιάς φιλύρα ανθισμένη
Κάτω από τη φιλύρα θαμμένο καζάνι
Μες στο καζάνι σύννεφα δώδεκα
Μέσα στα σύννεφα ο νέος ήλιος

Για το καζάνι κάναμε άνω κάτω την καρδιά μας
Ξεσκάψαμε δώδεκα σύννεφα
Εκείνο με τον ήλιο ξέφευγε
Από βυθό γλιστρώντας σε βυθό

Στηλώσαμε τα μάτια στον στερνό βυθό
Βαθύτερον απ' τη μονάκριβη ζωή μας
Απ' την ανασκαφή παραιτηθήκαμε

Κόψαμε τη φιλύρα για να μας ζεστάνει
Έκανε κρύο γύρω απ' την καρδιά μας

Βάσκο Πόπα
Ποιήματα
μετάφραση Έλλη Σκοπετέα
εκδ. Κέδρος.

Φεύγουμε ;

2009-06-13T12:22:00.004+03:00

Χάρολντ Πίντερ

-Παιδιά ελάτε. Γύρω γύρω μου όλοι.
Η Ηλέην σαλτάρισε σε μια καρέκλα, με τη φούστα σηκωμένη ως τη μέση της.
-Σας το είχα τάξει.
Άρχισε να βογγάει και να στριφογυρνάει στο ρυθμό της μουσικής, οι ζαρτιέρες πολύ σφιχτές. Σκύψανε όλοι ομαδικά, γρυλίσματα γύρω της, στο πάτωμα. Το δωμάτιο έγινε μουντό τώρα, κακοφωτισμένο από δύο γλόμπους του τοίχου, που έλουζαν με φως τα μπούτια της πάνω από τα σκυμμένα κεφάλια.
-Μπαλλέτο αφιερωμένο σε όλους σας, τσίριγμα η φωνή της.
-Τη γουστάρεις απ' αυτή την οπτική γωνία;
-Έλα έξω, είπε ο Πητ.
-Τώρα!
Η φούστα ανέμισε.
-Αααααααααααα!
Το φως κρουστό, καυτό, προσπαθούσε να διατρήσει τα βλέφαρα του Μαρκ. Η Ηλέην κατέβηκε από την καρέκλα. Δίπλα στον γλόμπο του τοίχου άρχισε να λικνίζεται. Έβγαλε σε αργό ρυθμό τη μπλούζα της.
-Εγώ κάνω κουμάντο στο πάρτυ.
-Την κάνεις κέφι; Θα τη γουστάριζες; ρώτησε η Σόνια.
-Τσάκωτο!
Το σουτιέν της τινάχτηκε προς το σκοτάδι.
-Χώσε με, μωράκι μου, χώσε με στην μπρούτζινη κρεβατάρα σου.

Χόρευε μονάχη της, μια στο μισόφωτο και μια στο φως της λάμπας. Γέλια κακαριστά ακούστηκαν, πνίγηκαν. Τα πόδια στο πάτωμα χτυπούσαν τον ρυθμό. Χάιδεψε τα στήθη της. Τα χέρια της γλίστρησαν κάτω, στην κυλλότα της, στα πισινά της, στριφογύριζε. Κάποιος που δεν ξεχώριζε μέσα στο μισοσκόταδο την τράβηξε πάνω του, έπεσαν κάτω. Ο Μαρκ πάτησε ένα ποτήρι που είχε πέσει απ' το μπαρ. Αρπάχτηκε από τη Σόνια. Κάθησαν. Ο καναπές έτριζε.

Δος ημίν, δος ημίν
γουρουνοπόδαρο και τζιν,
τζιν και βότκα δώσε κι άλλο
και το κρίμα μου μεγάλο,
σφάξε με, θυσίασέ με
δώσε τζιν ημίν και μέθυσέ με.

Το δωμάτιο γρύλισε, το δωμάτιο έδωσε γροθιά. Φως κλαψούρισε πάνω στα κορμιά.
-Αααααααχ, φώναξε η Ηλέην, πεθαίνω. Αααααα, φώναξε ο Μαρκ, πάψε, μονάχα ο Θεός ξέρει το πότε. Ο Μπάξτερ χτύπαγε τον τοίχο. Σφάξε με, σφάξε με, σφάξε άραξε θρηνώντας στη γωνιά μου με μεθάς με σβήνεις ξέρω πως ξέρεις πως όποιας και να' ναι τον καβαλλιέρο προστυχιές σε μένα γιατί έτσι πάρ' τα πόδια σου από πάνω μου, με μέθυσε, φουλαρισμένος να δω το μωρό μου ανασκέλωσέ με παρθενικό πραματάκι σου γουρουνοπόδαρο να κοκκινήσει ανασκέλωσέ με.
-Έξω!
Ο Μαρκ αποτίναξε τα κυματίζοντα σχήματα απ' το δωμάτιο, βγήκαν με τη Σόνια σκουντουφλώντας έξω στον διάδρομο.
-Εδώ.
Έσπρωχνε φουριόζος κάποια πόρτα, αυτοί κλεισμένοι μέσα.
-Εδώ.
Το κρεβάτι βούλιαξε. Ο Μαρκ σκαρφάλωσε.
-Τι έγινε. Γαμώτο μου.
Ο Πητ και ο Μαρκ ανασηκώθηκαν, το κεφάλι στητό, οι ματιές αντιμέτωπες.
-Μάλιστα, είπε ο Μαρκ.
-Μάλιστα.
-Πώς πάει;
-Ε, ας μην γκρινιάζουμε κιόλας.
-Κομματάκι στριμωχτά σ' αυτό εδώ το παταράκι.
-Γεγονός.
-Όχι και πρώτης κατηγορίας ιδέα, ε;
Η Σόνια αποτραβήχτηκε, προχώρησε κατά την πόρτα.
-Περίμενέ με, είπε η Μπρέντα.
Η πόρτα μισάνοιξε σαν ραγισματιά, χλωμά κεφάλια ψιθύρισαν μέσα στα σκοτεινά, το κόκκινο φως τραυμάτισε τη μαυρίλα, έκλεισε.
-Έριξες τον προσωπικό σου οβολό για τη Δημοκρατία;
-Η σημαία μας είναι μεσίστια, είπε ο Πητ. Εσένα;
-Εγώ να δεις!
-Πώς σου φαίνεται η ιδέα να βγούμε από δω μέσα.
-Έγινε, άντε να φεύγουμε.

Χάρολντ Πίντερ
Οι νάνοι
εκδ. Καστανιώτη
μετάφραση Πάυλος Μάτεσις.

Nέες φωνές fado, ana sofia varela

2009-06-09T11:41:00.004+03:00

Πορτογαλία ξανά.
Κάτι σαν παρηγοριά
από τη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα
που δεν επικράτησε η δεξιά

(cccummings ?

2009-05-31T00:46:00.007+03:00

may i feel said he

(i' ll squeal said she

just once said he)

it's fun said she

(may i touch said he

how much said she

a lot said he)

why not said she

(let's go said he

not too far said she

what' s too far said he

where you are said she)

may i stay said he

(which way said she

like this said he

if you kiss said she

may i move said he

is it love said she)

if you' re willing said he

(but you' re killing said she

but it' s life said he

but your wife said she

now said he)

ow said she

(tiptop said he

don' t stop said she

oh no said he)

go slow said she

(cccome? said he

ummm said she)

you' re divine! said he

(you are Mine said she)

1935

e.e. cummings

(1894- 1962)

άτιτλο

2009-05-27T20:32:00.006+03:00

Σάββατο ταξίδευα. Ίο-Αμοργό μέσω Νάξου.
Στ΄ανοιχτά της Ηρακλειάς, ένα κοπάδι δελφίνια έσκασε μύτη
πλάι στο Σκοπελίτη και ακολούθησε τη ρότα του για ένα περίπου πεντάλεπτο.
Κάποια στιγμή ένα δελφίνι χώρισε από τα υπόλοιπα,
πλησίασε πιο κοντά στο καράβι, κολύμπησε για λίγο
και ξαφνικά βούτηξε και χάθηκε στο βάθος.
Όταν διάβασα για το θάνατο του Δημήτρη , μου ήρθε στο νου
εκείνο το δελφίνι που ξαφνικά έφυγε.
Δεν ξέρω πως γίνεται να νοιώθεις τόση στενοχώρια
για κάποιον που γνωρίζεις μόνο μέσω της ιστοσελίδας του, όμως συμβαίνει.

Δημήτρη, αντίο

Nέες φωνές fado, Ana Moura

2009-05-20T13:34:00.002+03:00

Alfama

σκέψεις μιας κουκουνάρας

2009-05-13T15:18:00.012+03:00

παράδοξο

οι άνθρωποι
θάβουν
θάβουν
παραχώνουν ασταμάτητα
φόβους
σκέψεις
επιθυμίες
τα νεκρά κορμιά τους

τους αρέσει να θάβουν

οι άνθρωποι
κοιτάν ψηλά
πιο ψηλά
πιο ψηλά
το ύψος τους μεθά και ξεχνούν
τους αρέσει να ξεχνούν
τι θάβουν

αω

2009-05-13T01:59:00.004+03:00

Αυτό το κορίτσι, σήμερα μας άφησε

Γεια σου μωρέ Γκοχά