ζωή, σημεία στίξης

Είναι αυτή η γυναίκα

κάθε μέρα εκεί
στο νεκροταφείο
για τον γιο της

μαυροντυμένη αδύνατη
σιωπηλή παρούσα

κάθε μέρα ταΐζει τις γάτες
κάθε μέρα την περιμένουν
ενώ αυτή δεν περιμένει πια τίποτα

Κόψη αόρατου φτερού

Aποσπάσματα από το Β.Μελέτη Ψυχής

του Γιώργου Θέμελη.

.

ΙV

Ω πώς το φως μας αλλοιώνει

Από στιγμή σε στιγμή, από νύχτα σε νύχτα,

Μ' αιφνίδιους τοκετούς και με θανάτους.

.

Ως να μην έχουμε ήλιο να ζεσταθούμε.

...

.

V

Γέμισα χτύπους και τριγμούς,

Σαν κάποιος μέσα μου να θορυβεί,

Σαν κάποιος να στηθοδέρνεται.

.

Ίσως αυτό που λέμε τύψη

Νάναι ένας δαρμός,

Ένας κρυφός δαρμός ή θρήνος.

.

Κόψη αόρατου φτερού που παραδέρνει.

...

.

VII

Δε μας μένει ψυχή μου, τίποτ' άλλο,

Παρά να βάλουμε φωτιά, να κάψουμε το σπίτι μας,

Να μείνει πίσω η στάχτη να την πάρουμε.

.

Ό,τι κάναμε, κάναμε.

Ό,τι πήραμε, ό,τι δώσαμε.

.

Μια τελευταία ανάφλεξη, μια ανάληψη.

.

Γ. Θέμελη

Ποιήματα ΙΙ

Θεσσαλονίκη 1970.

Το τέλος της παρτίδας

Italo Calvino,1923-1985

...Τώρα πια ο Κουμπλάι Χαν δεν είχε ανάγκη να στέλνει τον Μάρκο Πόλο σε μακρινές αποστολές: τον κρατούσε να παίζει ατελείωτες παρτίδες σκακιού. Η γνωση της αυτοκρατορίας ήταν κρυμμένη στο σχέδιο που χάραζαν τα απότομα άλματα του αλόγου, τα διαγώνια περάσματα του τρελού, το σερνάμενο και επιφυλακτικό βήμα του βασιλιά και του ταπεινού στρατιώτη, οι αδυσώπητες εναλλακτικές λύσεις του κάθε παιχνιδιού.

Ο Μεγάλος Χαν προσπαθούσε να ταυτιστεί με το παιχνίδι: αυτό όμως που τώρα του διέφευγε ήταν ο ίδιος ο λόγος ύπαρξης του παιχνιδιού. Το τέλος της κάθε παρτίδας είναι μια νίκη ή μια ήττα: αλλά τίνος; Ποιος ήταν ο αληθινός στόχος; Κάθε φορά που γίνεται ματ, κάτω από το πόδι του βασιλιά που το χέρι του νικητή έχει πετάξει χάμω, παραμένει ένα μαύρο ή λευκό τετράγωνο. Από το πολύ να εξαϋλώνει τις κατακτήσεις του προκειμένου να φτάσει στην ουσία των πραγμάτων, ο Κουμπλάι είχε καταλήξει στο άλλο άκρο: η οριστική κατάκτηση, της οποίας οι πολυποίκιλοι θησαυροί της αυτοκρατορίας δεν ήταν παρά απατηλά περιβλήματα, τώρα συρρικνωνόταν σε ένα κομμάτι πλαναρισμένου ξύλου: στο τίποτα...

.

Οι Αόρατες Πόλεις

Ιταλο Καλβίνο

εκδ. Καστανιώτη.

Gouvernants et Gouvernes

henri michaux, mouvements

LA VIE DE L' ARAIGNEE ROYALE

L’ araignée royale détruit son entourage, par digestion.
Et quelle digestion se préoccupe de l’ histoire et des
relations personnelles du digeré? Quelle digestion pretend
garder tout ca sur des tablettes?
La digestion prend du digeré des vertus que celui-là
même ignorait et tellement essentielles pourtant qu’ après ,
celui-ci n’ est plus que puanteur, des cordes de puanteur
qu' il faut alors cacher vivement sous la terre .
Bien souvent elle approche en amie. Elle n’ est que
douceur, tendresse, désir de communiquer, mais
si impaisable est son ardeur, son immense bouche
désir tellement ausculter les poitrines d’ autrui (et sa
langue aussi est toujours inquiète et avide), il faut
bien pour finir qu’ elle dégloutisse!
Que d’ étrangers déjà furent engloutis!
Cependant, l’ araignée ensuite se désespère. Ses
bras ne trouve plus rien à étreindre. Elle s’ en va
donc vers une nouvelle victime et plus l’ autre se
débat, plus elle s’ attache à le connaître. Petit à petit
elle l’ introduit en elle et le confronte avec ce qu’elle
a de plus cher et de plus important, et nul doute qu’ il
ne jaillisse de cette confrontation une lumière unique.

Cependant, le confronté s’ abîme dans une nature
infiniment mouvante et l’ union s’ achève aveuglément.

Henri Michaux, La nuit remue

------------------------------------

Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ

Η βασιλική αράχνη καταστρέφει τους γύρω της
χωνεύοντάς τους.Και ποια χώνεψη νοιάζεται για
την ιστορία και τις προσωπικές σχέσεις του χωνε-
μένου; Ποια χώνεψη διατείνεται πως κρατά
για όλα αυτά σημειώσεις;
Η χώνευση παίρνει από τον χωνεμένο αρετές που
και ο ίδιος αγνοούσε ,τόσο όμως ουσιαστικές που
μετά δεν απομένει απ αυτόν παρά μπόχα,δύσοσμες
χορδές που πρέπει πάραυτα να θαφτούν.
Πολύ συχνά πλησιάζει φιλικά. Είναι όλο γλύκα,
τρυφερότητα, επιθυμία επικοινωνίας, τόσο ασίγαστο
είναι όμως το πάθος της, το τεράστιο στόμα
της θέλει τόσο πολύ ν' αφουγκραστεί τα στήθια
των άλλων ( το ίδιο κι η γλώσσα της είναι πάντοτε
ανήσυχη κι άπληστη), που τελικά πρέπει οπωσδήποτε
να καταπιεί!
Πόσους και πόσους ξένους δεν έχει ήδη καταβροχθίσει!
Στη συνέχεια ωστόσο η αράχνη απελπίζεται. Δε βρίσκει
πια τίποτα να σφίξει στην αγκαλιά της. Πλησιάζει λοιπόν
ένα καινούργιο θύμα κι όσο πιο πολύ ο άλλος αντιστέκεται,
τόσο πιο πολύ επιμένει να τον γνωρίσει.
Σιγά-σιγά τον βάζει μέσα της και τον αντιπαραβάλλει με
ό,τι πιο σημαντικό, ό,τι πιο πολύτιμο έχει και δεν υπάρχει
καμιά αμφιβολία πως από τούτη την αντιπαράθεση
αναβρύζει φως μοναδικό.

Όμως αυτός που αναμετριέται βυθίζεται στην άβυσσο
μιας φύσης αδιάκοπα κινούμενης και η ένωση τελειώνει
στα τυφλά.

μετάφραση melen