ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ

Ζούνε στην Κρήτη κάτι πλατάνια υπεραιωνόβια
Κάποιο περασμένο φθινόπωρο καθόμουν ώρες μόνη
και τ' αφουγραζόμουν
Την ίδια εποχή διάβαζα την ιστορία του νησιού
ρωμαίοι άραβες-σαρακηνοί βενετσιάνοι βυζαντινοί

οθωμανοί έλληνες
γλώσσες θρησκείες έθιμα πολιτισμοί
πήγαν ήρθαν

κατέκτησαν κατακτήθηκαν
αλληλοσπαραχτηκαν αλληλοσυμπληρώθηκαν

ξανά και ξανά και ξανά
Στο μεταξύ οι αιώνες περνούσαν τα πλατάνια συνέχιζαν

να πίνουν νερό και να ριζώνουν όλο και βαθύτερα

μέσα στο χώμα της Κρήτης
με μόνη γλώσσα τον άνεμο μόνη θρησκεία τη φωτοσύνθεση
μόνο πολιτισμό τον τρόπο που έχουνε να πλέκουν τα κλαδιά τους
σαν βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο

MOYΣΙΚΗ ΓΕΦΥΡΑ

Τον Yair Dalal μου τον έφερε στο νου, η τελευταία ανάρτηση του
τουκιθεμπλομ, (όχι τόσο το ίδιο το ποίημα όσο η ζωή και η δράση του Samih al Kasim).
Ο Yair Dalal, είναι εβραίος με καταγωγή απ' το Ιράκ.
Η μουσική του -παίζει ούτι, βιολί και τραγουδάει-
συνεχίζει την αραβική-εβραϊκή μουσική παράδοση.
Θεωρώ πως είναι από τους πιο σημαντικούς ακτιβιστές για την ειρήνη.
Επειδή, ακτιβισμός δε σημαίνει να γκρεμίζεις
ακτιβισμός σημαίνει να χτίζεις με τις επιλογές και τον τρόπο σου
τις γέφυρες που χρειάζονται για να οδηγηθούν τα πράγματα,
έστω με αργό ρυθμό αλλά με στέρεα βήματα, στο στόχο: μια ειρήνη που να μπορεί να διαρκέσει γιατί οι πληγές γιατρεύτηκαν.

ΑΠ' ΤΗ ΣΤΕΡΙΑ ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ..

vincent van gogh,1853-1890, sky

στα όρη της μυουπόλεως ΙΙΙ

κοσμώ το μέτωπό
μου με

ψάρια κι' ομπρέλλες

βάζω μεσ' στα

μαλλιά μου

φωνές

φωτιάς

τα χέρια μου

γίνονται

οι σκουριασμένες

άγκυρες των

ναυαγίων

κι' ενώ απλώνεται

-βαθμηδόν-

στ' ακρογιάλι

η ερημιά

κι' η νύχτα

βλέπω να χάνωνται μακριά

-πάνω στη θάλασσα

στα βάθη του ορίζοντα-

τα τελευταία φώτα

τ ο υ

χ α μ ο ύ

από τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής

Νίκος Εγγονόπουλος

Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος.

AΣΦΥΞΙΑ

gustave courbet, 1819-1877, autoportrait

Τι να σου κάμει ο άνθρωπος;

Δεν τού φταναν οι ανθρωπιστικές ρυθμίσεις Αλογοσκούφη

τού ρθε καπάκι το Βατοπέδι,
οι αντισημίτες μαθητές της Ρόδου,

το πόρισμα για την κατάργηση των βαρέων-ανθυγιεινών
(εφημ. Αυγή, 30/08)

και κοντεύει να πάθει εγκεφαλικό.

ΜΙΑ ΚΟΡΔΕΛΙΤΣΑ ΦΑΝΤΑΙΖΙ..

edward hopper, 1882-1967

ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Νάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί

προς ένα δρόμο φιδωτό που σβει στα χάη

και σένα του καπέλου σου πλατειά και φανταιζί

κάποια κορδέλα του, τρελά να χαιρετάει.

Και ναν΄σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά

γι' άστρα, τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων

κι αυτός ο άνεμος τρελά-τρελά να μας σκουντά

όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.

Κι' όλο να λες, στα βάθη της νυκτός

για ένα -με γυάλινα πανιά- πλοίο που πάει

όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο που πέφτει εκτός:

οξ' απ΄τον κύκλο των νερών - στα χάη.

Κι' όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί

περ' από τόπους και καιρούς εώς ότου -φως μου-

(καθώς τρελά θα χαιρετάει κειν΄η κορδέλα η φανταιζί)

βγούμε απ' την τρικυμία αυτού του κόσμου...

Γιάννης Σκαρίμπας

ουλαλούμ

εαυτούληδες

βοϊδάγγελοι

εκδ.Κακτος,1976

ΑΙΝΙΓΜΑ

fernando pessoa, 1888-1935

Απέτυχα στα πάντα.
Όπως δεν είχα κανένα σκοπό, ίσως τα πάντα δεν ήταν τίποτα.
Η εκπαίδευση που μου έδωσαν,
κατέβηκα από αυτήν από το πίσω παράθυρο του σπιτιού.
Πήγα μέχρι τα χωράφια με μεγάλα σχέδια,
αλλά εκεί συνάντησα μονάχα χόρτα και δέντρα,
κι' όταν υπήρχαν άνθρωποι ήταν ίδιοι με τους άλλους.
Φεύγω απ΄το παράθυρο, κάθομαι σε μια καρέκλα. Τι θα
μπορούσα να σκέφτομαι τώρα;


Μικρό απόσπασμα από το κατάστημα ψιλικών
Άλβαρο ντε Κάμπος
Η "θαλασσινή ωδή" και άλλα ποιήματα
μετάφραση Μαρία Παπαδήμα
εκδ. Εξάντας

HOMO HOMINI LUPUS

Η παγκόσμια πραγματικότητα:
http://jungle-report.blogspot.com/2008/08/yin-yang.html



Η ευρωπαϊκή πραγματικότητα


του Ulrich Seidl (2007)







η αφρικανική πραγματικότητα


του Hubert Sauper (2004)








και η ελληνική πραγματικότητα
http://roides.wordpress.com/2008/08/09/2party_liberalism/

ΤΟ ΑΒΓ....Ω

Για τον locus solus που λείπει

…Εκείνο το πρωϊ έκανε κρύο κι εκείνη κοίταζε τα άδεια σπίτια και το τοπίο που φαινόταν θολό μες την καταχνιά. Την είδα από το παράθυρο της κουζίνας, όπου έφτιαχνα μια ομελέτα με πατάτες. Για να ακριβολογώ, ετοιμαζόμουν να σπάσω ένα αυγό στο χείλος ενός πιάτου, αλλά μόλις είδα τη Λάουρα βγήκα να την υποδεχτώ με την ίδια κατάπληξη που θα έδειχνα αν είχε εμφανιστεί μπροστά μου η Αφροδίτη του Μποτιτσέλλι με την αχηβάδα της υπό μάλης. Εκείνη χαμογέλασε χωρίς να πει τίποτα κι έπειτα έτριψε τα χέρια της και με κοίταξε με αγωνία. Εγώ περιοριζόμουν στη διαπίστωση ότι πράγματι επρόκειτο για τη συγγραφέα. Τόσο η Λάουρα όσο κι εγώ δεν ξέραμε ποτέ πώς ν’ αρχίσουμε μία συζήτηση, γι’ αυτό και η στιγμή της γνωριμίας μας υπήρξε μάλλον αμήχανη. Έπειτα από μερικά τραυλίσματα αποφάσισα να σπάσω τον πάγο με μια σύντομη επίσημη δήλωση. Της είπα ότι είχα σκοπό να ετοιμάσω φαγητό και ως απόδειξη της παρουσίασα το πιάτο και το αυγό. Κατάλαβε ότι ήξερα ποια ήταν κι’ όλα έγιναν πιο εύκολα. Δέχτηκε να έρθει μέσα στο σπίτι. Κάθησε στο τραπέζι της κουζίνας και κοιταχτήκαμε για μια στιγμή. Τότε βάλθηκα να ψάχνω για το πιάτο και το αυγό που είχαν εξαφανιστεί από τα χέρια μου. Η Λάουρα στάυρωσε τα πόδια της κι άναψε τσιγάρο. Έδειχνε λιγότερο αβέβαιη τώρα, αλλά καθώς άρχισε να μιλάει οι άκρες των χειλιών της τρεμούλιασαν.
«Τα άφησες πάνω στη σόμπα στο διάδρομο».
Βγήκα να τα βρω και γύρισα με τη σκέψη ότι ήταν πραγματικά απίστευτο να βρίσκεται εκείνη εδώ, καθισμένη στην κουζίνα μου να καπνίζει. Η Λάουρα κάπνιζε λίγο αλλά με ένταση. Τα μόνα αχαλίνωτα βίτσια της ήταν τα χάπια και ο καφές….
.…εγώ δεν το ξερα, οπότε της πρόσφερα μια μπύρα. Εκείνη κοίταξε ανήσυχη την παλιά καφετιέρα και απάντησε ότι θα προτιμούσε ένα φλιτζάνι κρύο καφέ. Της σέρβιρα μια κούπα γεμάτη ως απάνω. Ύστερα της έδωσα τη ζαχαριέρα. Εκείνη τη στιγμή ανακάλυψα πως κρατούσα μόνο το αυγό στο χέρι μου κι΄άρχισα να ψάχνω για το πιάτο παντού. Η Λάουρα ανακάτευε τη ζάχαρη και στο πρόσωπό της διαγραφόταν ένα ντροπαλό χαμόγελο.
«Το χρησιμοποίησες για να μου ακουμπήσεις την κούπα»
Ένιωσα λίγο μπερδεμένος. Έστρεψα το βλέμμα μου στη μικρή ασπρόμαυρη τηλεόραση που καταλάμβανε τιμητική θέση ανάμεσα στα συμπράγκαλα του τραπεζιού. Ήταν πάντα ανοιχτή γιατί άναβε μαζί με το φως της κουζίνας, αλλά δε λειτουργούσε ο ήχος της. Η Λάουρα ακολούθησε το βλέμμα μου και για λίγα λεπτά μείναμε να χαζεύουμε έναν άντρα που μιλούσε χωρίς να κινεί σχεδόν καθόλου τα χείλη. Τότε σήκωσε την κούπα από το πιάτο κι άπλωσε το χέρι για να της δώσω το αυγό. Σκέφτηκα ότι δεν έπρεπε να δεχτώ να χτυπήσει αυγό στην κουζίνα μου κι ότι θα ήταν καλύτερα να τη γνώριζα σ’ ένα εστιατόριο φτιαγμένο με σανίδες σε καμιά ιταλική παραλία, σ΄έναν μικρό όρμο το σούρουπο και να τρώγαμε στρείδια και πεταλίδες μ’ ένα πολύ απαλό λευκό κρασί, ενώ ένα βαριεστημένο αγόρι θα έπαιζε μελαγχολικές μελωδίες σ’ ένα εξαιρετικά νωχελικό ακορντεόν. Της το έδωσα όμως το αυγό της Λάουρα κι εκείνη άναψε κι άλλο τσιγάρο και με κοίταξε στοχαστικά. Σήκωσε το χέρι στο οποίο κρατούσε ταυτόχρονα το τσιγάρο και το αυγό , αλλά δε βρήκε τις λέξεις κι έμεινε αμίλητη. Σκέφτηκα πως οι μεγάλες ιστορίες δεν έπρεπε να αρχίζουν σε κουζίνες, αν και σχεδόν πάντα κατέληγαν εκεί. Σκέφτηκα πως υπήρχαν εκατομμύρια μέρη στα οποία ένα ζευγάρι θα θεωρούσε ευτυχία να έχει γνωριστεί, και όχι στην κουζίνα του σπιτιού τους μια μέρα τόσο ελεεινή σαν κι εκείνη. Ένιωσα προδομένος από τις περιστάσεις αλλά όταν θέλησα να βρω καμιά πρωτότυπη ιδέα, το μόνο που μού κοψε ήταν να δώσω στη Λάουρα ένα πηρούνι για να μπορέσει να χτυπήσει το αυγό. Εκείνη το πήρε και είπε με ορμή ότι η ζωή της Γου Τσε-Τιεν ήταν από τα πιο διεγερτικά πράγματα που είχε διαβάσει ποτέ και ότι ήθελε να μείνει μαζί μου για να γράψει ένα μεγάλο ανατολίτικο ποίημα. Εγώ την κοίταξα με όλη την έκπληξη που είμαι ικανός να νιώσω. Τότε ακριβώς η Λάουρα έβγαλε ένα γέλιο γρήγορο σα βήχα κι άρχισε να κοιτάζει γύρω-γύρω. Στο ένα της χέρι κρατούσε το πιάτο. Στο άλλο, το τσιγάρο και το πηρούνι.
Πού στο διάολο ήταν το αυγό;

Pedro Zarraluki
Ο υπεύθυνος των βατράχων
Εκδ. Σέλας.

ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ ΒΑΛΣ ΚΥΡΙΕ MACLEISH ;

Joan Mirό (1893-1983)

The End of the World

Quite unexpectedly, as Vasserot
The armless ambidextrian was lighting
A match between his great and second toe,
And Ralph the lion was engaged in biting
The neck of Madame Sossman while the drum
Pointed, and Teeny was about to cough
In waltz-time swinging Jocko by the thumb
Quite unexpectedly the top blew off:

And there, there overhead, there, there hung over
Those thousands of white faces, those dazed eyes,
There in the starless dark, the poise, the hover,
There with vast wings across the cancelled skies,
There in the sudden blackness the black pall
Of nothing, nothing, nothing -- nothing at all.


Archibald MacLeish (1892-1982)

---------------------------------------------

TO ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ολότελ' αναπάντεχα ακριβώς την ώρα
που ο Βασερότος αμφιδέξιος κουλοχέρης
ανάμεσα στου ποδαριού του το μεγάλο
δάχτυλο και το δεύτερο άναβε σπίρτο
και κάτω από το χτύπο του ταμπούρλου
ο Ραλφ ο λέοντας δάγκανε το σβέρκο
της κυρα-Σόσμαν και που βήχοντας ο Τήνυ ο νάνος
σε χρόνο βαλς γυρόφερνε το χιμπατζή τον Τζόκο
κρατώντας του τα δάχτυλα τότε την τέντα
ολότελ' αναπάντεχα την πήρε ο αέρας:

Κι'εκεί εκεί πάνω εκεί ψηλά από πάνω
από χιλιάδες πρόσωπα χλωμά κι' έκθαμβα μάτια
εκεί μες το άναστρο σκοτάδι κρεμασμένη
εκεί ν' αεροζυγιάζεται ν' αεροσαλεύει
μες στους χαμένους ουρανούς με διάπλατες φτερούγες
μέσα στην ξαφνικιά μαυρίλα εκεί το μαύρο κρέπι
του τίποτα του τίποτα του τίποτα του απόλυτου.

Μετάφραση Δημ.Σταύρου

Από την Ανθολογία της Ευρωπαϊκής και
Αμερικάνικης Ποίησης (επιμέλεια Κλέων Παράσχος)
εκδ. Σίμος Συμεωνίδης, Αθήνα 1962.

HOMO UNIVERSALIS 2

Από το ντοκιμαντερ BARAKA(1992) του RON FRICKE

HOMO UNIVERSALIS

άνθρωποι

homo politikandis


homo sub-politikandis


homo naturalis


homo philosophicus

..και καταστάσεις

όμως αυτοί, δε φόρεσαν στη Γη

κουλούρα

ΤΟ ΚΟΥΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΒΥΘΙ

Η βέρα της γης

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο homo sapiens.
Αγάπησε πολύ μια γαλανομάτα με όμορφα
πράσινα καπούλια που την έλεγαν Γη .
Θέλησε να την παντρευτεί πριν τον προλάβει κάποιος
άλλος και την χάσει.
Έτσι την έζωσε με μια βέρα μεγάλη όσο η αγάπη του.
Η βέρα αυτή δεν ήταν σαν τις άλλες, ήταν φτιαγμένη
από πολλές χιλιάδες μάτια για να κοιτά τη Γη από παντού.
Τα μάτια-δορυφόροι, αγκάλιαζαν
την αγαπημένη του και της κρατούσαν συντροφιά
όταν εκείνος έλειπε στη δουλειά.
Η Γη όμως ένιωθε να ασφυκτιά :
με τέτοια βέρα γύρω της δεν άκουγε τ΄αστέρια.
Ζήτησε του άντρα της να χαλαρώσει λίγο τον
κλοιό του, μα εκείνος δε χαμπάριασε.
Ποτέ εδώ που τα λέμε δεν την άκουγε, μονάχα
την κοιτούσε σκεφτικά, μισόκλεινε τα μάτια γκαβλωμένος
ψάχνοντας νέους τρόπους να την πηδήξει.
Στο να τη γαμάει ήταν πραγματικά ευρηματικός.
Που λέτε η Γη, εδώ και κάποιο καιρό, σκέφτεται
σοβαρά να πάρει διαζύγιο, να τον χωρίσει τον μπαγάσα,
να τον στείλει να κάνει παρέα με τον πρώην της το Δεινόσαυρο.
Του τό πε , του το λέει κάθε μέρα,
μα όπως χωλαίνει η ακοή του δε σκαμπάζει τίποτα.
Έτσι η Γη, δεν το πάει πια συναινετικά το πράγμα,
τον μπούχτισε τον άνθρωπο και θα του κάνει έξωση
κι αν της ξεμείνει αμανάτι η βέρα, τι πειράζει;
Με τον καιρό θα την πετάξει κι΄αυτήν
είναι άλλωστε γνωστό πως των παραμυθιών οι πρωτα-
γωνιστές ζήσαν μετά καλύτερα..

ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ

paul klee, 1879-1940

Ξερίζωσε την εικονολατρία απ' το τοπίον σου
και πλούτισε την ουτοπίαν με φαντάσματα
που δεν αναγνωρίζονται από συγγενείς
ούτε από συντρόφους. Αλλιώς
πώς θ' αντιμετωπίσεις το άγνωστόν σου Εγώ
άμα βγεις από το μετρό ή την Σαχάρα;
Ο Ιουλιανός κι ο Μαρά φωτογραφήθηκαν
απ' τη νεότητά σου. Τους αντιτύπους των
βλέπεις παντού. Αυτοί που σε βλέπουν
ας είναι εικονοκλάστες. Αντιμετωπίζονται
στο άτοπον, στον περίβολον της Πανθέας
-Ναός του ονείρου και άλλων μυστικών.
Πού αλλού; Όχι στην αγορά ή στο συνέδρειο
κι όχι στο κελί, μπροστά σ' έναν καθρέφτη
που σου προσφέρει μια Mέδουσα.

Νικόλαος Κάλας

Οδός Νικήτα Ράντου,

εκδ. Ίκαρος

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ! ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ!

To κείμενο που ακολουθεί το πήραμε από εδώ

"Τον βρηκαμε βαρεια κακοποιημενο την Τριτη το μεσημερι 15 Ιουλιου στο Νεωρειο, στον Πορο Τροιζηνιας. Οι φωτογραφιες που στελνουμε ειναι αποκαλυπτικες. Αργοτερα μαθαμε πως ηταν ενα χαρουμενο αδεσποτο σκυλι που ακουγε στο ονομα Ληο (Leo). Δεν πιστευαμε στα ματια μας για το τι βλεπαμε. Το ΣΟΚ ηταν οδυνηρο, απολυτο. Καμμενη σαρκα, κομματια ολοκληρα δερματος και σαρκας να λειπουν απο το προσωπο, τα ματια, το στομα, τα αυτια, το σωμα, και το δυστυχο ζωο να τρεμει ασταματητα με λυγμους που σου σπαραζαν την καρδια και την ψυχη... Τον ειχαν περιλουσει πολυ προσφατα, ισως εκεινο το πρωι, με βαρειας μορφης χημικα, καποιο δραστικοτατο οξυ, σαν βιτριολι, σαν ακουαφορτε, η κατι τετοιο τελος παντων που να προξενησει αυτη την αποτροπαιη και ανηκουστη βλαβη σε μια ζωντανη υπαρξη. Ειναι προφανες οτι καποιον η καποιους «ενοχλησε» το σκυλι και σαν «τιμωρια» ξεσπασαν τα απανθρωπα τερατωδη ενστικτα τους σε μια αβοηθητη υπαρξη με αυτον τον κακουργηματικο τροπο. Η λυπη και η αγανακτηση μας ατελειωτη. Καποιος που κυκλοφορει αναμεσα μας στο ομορφο νησι, ειναι ενας αδιστακτος βασανιστης ενας υπανθρωπος που λογικα δεν εχει θεση στην κοινωνια μας και θα επερεπε να βρισκεται καπου αλλου κλεισμενος.Το λυπηρο ειναι οτι στις εκκλησεις μας για βοηθεια σε φιλοζωικες oργανωσεις,σε ιατρεια, ιατρους, ακομη και σε καποιο καναλι συναντησαμε μια παραξενη αδιαφορια που μας ξενισε.Ετσι μερικοι, ελαχιστοι ανθρωποι ξεκινησαμε αμεσως με προσωπικες προσπαθειες να χορηγησουμε καποια θεραπευτικη φροντιδα αλλα και παροχη τροφης. Ακολουθωντας τηλεφωνικες συμβουλες απο κτηνιατρο πλυναμε τις πληγες, χορηγησαμε αντιβιοτικα φαρμακα, και τροφη (μονο με συριγγα και με μεγαλη δυσκολια), ολο το περασμενο εικοσιτετραωρο. Ομως ειναι φανερο οτι το ζωο χρειαζεται αμεση νοσοκομειακη περιθαλψη την οποια δεν μπορεσαμε να πετυχουμε χθες παρα τις προσπαθειες μας.Σημερα παντως θα τον μεταφερουμε οπωσδηποτε στην Αθηνα, αναγκαστικα σε ιδιωτικη κλινικη γιατι ειναι ακρως απαραιτητη η ιατρικη του παρακολουθηση και περιθαλψη.Ο ΛΗΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ, σε πεισμα εκεινων που θελησαν να τον θανατωσουν με τοσο βαρβαρο τροπο.Επισης, απο πληροφοριες που συγκεντρωσαμε, την περασμενη εβδομαδα αλλο ενα αδεσποτο σκυλι πεθανε με σπασμους μπροστα στα ματια περιοικων στην ιδια περιοχη απο δηλητηριασμενο φαγητο (φολα).Θελουμε λοιπον να καταγγειλουμε την υπαρξη καποιου η καποιων αδιστακτων υπανθρωπων στο νησι του Πορου οι οποιοι αβιαστα προβαινουν σε απαραδεκτες, απανθρωπες, κακουργηματικες πραξεις εις βαρος ανυπερασπιστων ζωων.

" Μπορειτε να μας βρειτε στο κινητο τηλεφωνο : 6983936194
Παρακαλουμε θερμα να διαδωσετε το μηνυμα μας σε ολα τα blogs.

-----------------------------------------------------------------------

Να προσθέσω εγώ πως παρόμοια περιστατικά, κυρίως με φόλες, συμβαίνουν συχνότατα παντού στο Γιουνανιστάν και εξαντλούν όλα τα φιλειρηνικά μου αποθέματα, με οδηγούν σε αυτοαναίρεση γιατί καταργούν κάθε θεωρία μου περί δικαιωμάτων των θητών... εάν έβλεπα να καίνε τον τύπο που τό κανε αυτό με βιτριόλι, δεν θα κουνούσα ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι για να τον σώσω, θα καλούσα και τα κανάλια -που τα σιχαίνομαι- για να το δουν και οι λοιποί εγκληματίες μπας και συμμαζευτούν.
Υπάρχουν φόνοι που δεν "ξεχρεώνονται" ποτέ, ούτε καν με χρηματικό πρόστιμο.
Στη φυλακή μπορεί να καταλήξεις για το κακό που έκανες στον εαυτό σου και σε κανέναν άλλον ως χρήστης ναρκωτικών, γιατί αρνήθηκες να πιάσεις όπλο και να υπηρετήσεις τη μαμά-πατρίδα, αλλά σιγά μη σε μαντρώσουνε γιατί σκότωσες σκύλο.
Κι' όταν καις δάση -και όλη την πανίδα τους- με τους νόμους που κάθε φορά έρχονται να οριστικοποιήσουν πως η καμένη γη, καμένη θα παραμείνει, μόνο παράσημο δε σου φορούν στο πέτο που άνοιξες το δρόμο για να παρελάσει ο πολιτισμός της μπουλντόζας και του μπετόν.
Ωραία η δικαιοσύνη μας!
Πού διάολο την βρίσκουνε την εθνική περηφάνεια τόσοι και τόσοι ήθελα νά ξερα,
τους τη μοιράζουνε άραγε μαζί με τη φουρκέτα ή άνευ..
..μάλλον άνευ, γιατί όλο και κάποιος θα είχε βρεθεί να ακολουθήσει τη συμβουλή του Καρυωτάκη..

...ή να βυθομετρούσατε και σεις
με μια φουρκέτα το άδειο σας κεφάλι!

δε μπορεί, όλο και κάποιος θα είχε βρεθεί
βυθομετρώντας ν' ανοίξει τα μάτια του και
να κοιτάξει πέρα απ' την "αρχαιοελληνική" μύτη του.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΣΟ ΚΑΙ ΤΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ;

las dos fridas, frida kahlo


Eγώ να ξεχειλίζω και οι λέξεις όχι-
πείσμωσαν, δε λεν να βγουν
Αν με κόψεις στα δυο θα ξεπηδήσουν ποιήματα
που ολόκληρη δε μπόρεσα

ALSO SPRACH BUTT (1)

ο butt

... Kαι μετά την αρνίσια σπάλα με φασολάκια και αχλάδια, μου
έδωσε διορία εννιά μηνών να ξεγεννήσω τις μαγείρισσές μου.
Ισότιμοι γινόμαστε όταν πρόκειται για προθεσμίες. Ό,τι και να'
χω μαγειρέψει, η μαγείρισσα μέσα μου βάζει κι άλλο αλάτι.

Για τι πράγμα γράφω

Για το φαγητό, τη γεύση που αφήνει.
Εκ των υστέρων, για καλεσμένους που ήρθαν απρόσκλητοι
ή κοντά έναν αιώνα καθυστερημένοι.
Για το λεμόνι που ζητάει το σκουμπρί.
Απ' όλα τα ψάρια γράφω για τον Μπουτ.

Γράφω για την αφθονία.
Για τη νηστεία και γιατί την ανακάλυψαν οι άσωτοι.
Για τη θρεπτική αξία που έχουν τα ψίχουλα
πάνω στο τραπέζι των πλουσίων.
Για το λίπος και τα κόπρανα, το αλάτι και την έλλειψη.
Καθιστός πάνω σ' ΄ένα βουνό από κεχρί σας δασκαλεύω,
πώς χολώθηκε το πνεύμα και
πώς τρελάθηκε το στομάχι.

Γράφω για τα στήθη.
Για την εγκυμοσύνη της Ιλζεμπιλ
(και τη βουλημία για αγγουράκια τουρσί),
όσο πρόκειται να κρατήσει.
Για την τελευταία μοιρασμένη μπουκιά,
την ώρα που περνάς με κάποιο φίλο
τρώγοντας ψωμί, τυρί, φουντούκια και κρασί.
(Με το στόμα γεμάτο συζητούσαμε για το θεό,
το σύμπαν και το φαγητό, που δεν είναι παρά σκέτος φόβος.)

Γράφω για την πείνα,
πώς την περιέγραψαν, πώς τη διέδωσαν γραπτώς.
Για τα μπαχάρια, την ώρα που πηγαίνω στην Καλκούτα
(τότε που ο Βάσκο ντε Γκάμα κι εγώ
ρίξαμε την τιμή του πιπεριού)

Κρέας. Κρέας ωμό ή μαγειρεμένο,
που κουρελιάζεται, ξεφτίζει, μαραίνεται και λιώνει.
Μετράω τον καθημερινό χυλό
κι όσα άλλα μας έχουνε ταϊσει μέχρι τώρα:
τις ιστορικές ημερομηνίες,
τις μάχες στο Τάνενμπεργκ, το Βίτστοκ, το Κολίν,
και ότι περίσσεψε από δαύτα:
κόκαλα, τσόφλια, έντερα και λουκάνικα.

Για την αηδία που προκαλεί το γεμάτο πιάτο,
για το καλό γούστο,
για το γάλα (και πώς πήζει)
για τα παντζάρια, τα λάχανα, τη νίκη της πατάτας,
για όλα αυτά θα γράψω αύριο
ή αφού πρώτα γίνουν απολιθώματα του σήμερα
τα υπολείμματα του χτες.

Για τι πράγμα γράφω: για το αυγό.
Το λίπος των βασάνων, το σαράκι της αγάπης,
το καρφί και το σκοινί, τον καυγά για την παραπανίσια
κουβέντα, την τρίχα στη σούπα.
Για τους καταψύκτες και τι τους συνέβη
όταν σταμάτησε να’ ρχεται ρεύμα.
Γράφω για όλους εμάς τους φαγωμένους
γύρω απ’ το άδειο τραπέζι.
μα και για σένα και μένα και το ψαροκόκαλο στο λαιμό.


Εννέα και πλέον μαγείρισσες

Η πρώτη μαγείρισσα μέσα μου –καθότι μπορώ να μιλήσω μόνο
για μαγείρισσες που κάθονται μέσα μου και θέλουν να βγουν έ-
ξω- λεγόταν Άουα και είχε τρία στήθη. Αυτά συνέβαιναν τη Λί-
θινη Εποχή. Εκείνο τον καιρό εμείς οι άντρες δεν είχαμε πολλά
δικαιώματα, αφού η Άουα ήταν αυτή που μας έφερε τα τρία α-
ναμμένα κάρβουνα που’ χε κλέψει από τον ουράνιο λύκο κρύ-
βοντάς τα κάπου (μπορεί και κάτω απ’ τη γλώσσα της). Στη συ-
νέχεια, η Άουα εφεύρε, παρεπιπτόντως θαρρείς, τη σούβλα και
μας δίδαξε να ξεχωρίζουμε το ωμό απ’ το ψημένο. Η βασιλεία
της Άουα ήταν ήπια. Οι γυναίκες της Λίθινης Εποχής, αφού τε-
λείωναν το θηλασμό των βρεφών, έπαιρναν στο βυζί τους άντρες,
μέχρι να τους κοπούν οι ζωηράδες κι οι έμμονες ιδέες και να ησυ-
χάσουν υπνωτισμένοι και χρησιμοποιήσιμοι για κάθετι.
Έτσι ήμασταν όλοι χορτάτοι. Ποτέ ξανά, όταν αργότερα έφτασε
το μέλλον, δε χορτάσαμε τόσο πολύ. Γιατί τότε θηλάζαμε αδιάκο-
πα. Συνεχώς έρεε η αφθονία μες στο στόμα μας. Ποτέ δεν άκου-
γες: «σου φτάνει τόσο» ή «δεν κάνει άλλο». Κανένα λογικό μπι-
μπερό δε δινόταν ως υποκατάστατο. Πάντα ήταν ώρα θηλασμού.
Επειδή η Άουα είχε καθιερώσει ως τροφή για τις μητέρες μια
κρέμα από κοπανισμένα βελανίδια, αβγοτάραχο και πύαρ από
τους ιδιαίτερους αδένες της άλκης, τα θηλυκά της Λίθινης Εποχής
κατέβαζαν γάλα ακόμα κι όταν δεν είχαν μωρά. Αυτό μας δημιου-
ργούσε ένα αίσθημα ασφάλειας και μας έκανε ειρηνικούς, ενώ
ο θηλασμός έφτιαξε την πρώτη διαίρεση στο χρόνο της ημέρας.
Θρεμμένοι με τόση ακρίβεια διατηρούμασταν ακμαίοι ακόμα κι
όταν είχαμε χάσει τα δόντια μας, πράγμα που’ χε σαν συνέπεια
να περισσεύουν αρκετοί άντρες, ενώ οι γυναίκες καταναλώνο-
νταν γρηγορότερα και πέθαιναν νεότερες. Εμείς οι άντρες δεν
είχαμε να κάνουμε και πολλά πράματα ανάμεσα στους θηλασμούς:
κυνήγι, ψάρεμα, κατασκευή στουρναριών∙ κι όταν μετά από αυ-
στηρούς κανόνες προτεραιότητας ερχόταν η σειρά μας για το θη-
λασμό, οι γυναίκες (που βασίλευαν με τη φροντίδα τους) επέτρε-
παν μερικές φορές να μπούμε και στην αγκαλιά τους.
Σημειωτέον ότι ήδη από τη Λίθινη Εποχή οι μανάδες έλεγαν
στα μωρά τους «Λα λα», ενώ οι άντρες (όταν τους φώναζαν να
δουν τα παιδιά) έλεγαν «Χμμ!» Πατέρες δεν υπήρχαν. Ίσχυε μό-
νο το μητριαρχικό δίκαιο.
Ήταν μια ευχάριστα άχρονη εποχή. Κρίμα που κάποιος, άντρας
φυσικά, αποφάσισε ξαφνικά να λιώσει μέταλλο από πετρώματα
και να το χύσει σε φόρμες από άμμο. Ο θεός ξέρει ότι δεν ήταν
γι’ αυτό που είχε κλέψει η Άουα τη φωτιά. Μα όσο κι’ αν απεί-
λησε να μας αποστερήσει το βυζί, την επερχόμενη Εποχή του
Χαλκού και τις αντρικές φρικαλεότητες που την ακολούθησαν
δεν μπόρεσε να τις σταματήσει. Κατάφερε, πάντως, να τις ανα-
βάλλει λίγο.


Γκύντερ Γκρας ,Ο ΜΠΟΥΤ ΤΟ ΨΑΡΙ

μετάφραση Θ. Κοκκορογιάννης
Εκδ. Οδυσσέας

ΚΑΘΑΡΟ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ

Paul Klee, 1879-1940


Τις γλάστρες να τις βάλεις
γύρω-τριγύρω στο πηγάδι
σε ωραία διάταξη
όπως τα ποιήματα
γύρω στο τίποτα.
Δεν έχει σημασία
που είναι άδειες -
αυτή' ναι η πρώτη μας ευγένεια
κ' η τελευταία.


Γιάννης Ρίτσος
Χάρτινα, εκδ. Κέδρος.

L' OMBRE DE QUELQUES VERITES

Paul Valery, 1871-1945.

… Οι φοβερότερες από τις μηχανές δεν είναι ίσως εκείνες
που γυρίζουν, κυλούν, μεταφέρουν ή μετασχηματίζουν την
ύλη ή την ενέργεια. Υπάρχουν άλλοι μηχανισμοί, φτιαγμένοι
όχι από χαλκό ή από ατσάλι, αλλά από άτομα στενά
εξειδικευμένα: οργανισμοί, διοικητικές μηχανές,
που η κατασκευή τους είναι απομίμηση ενός πνεύματος
σε ό,τι πιο απρόσωπο έχει…



… Όλη η κοινωνική δομή είναι θεμελιωμένη στην πίστη ή
στην εμπιστοσύνη. Κάθε εξουσία εγκαθίσταται πάνω σ’ αυτές
τις ψυχολογικές ιδιότητες.Μπορούμε να πούμε ότι ο
κοινωνικός κόσμος, ο δικαστικός κόσμος, ο πολιτικός κόσμος
είναι ουσιαστικά κόσμοι μυθικοί, δηλαδή κόσμοι που οι νόμοι,
οι βάσεις, oι σχέσεις που τους συνιστούν δεν έχουν δοθεί,
προταθεί, από την παρατήρηση των πραγμάτων, από μια
διαπίστωση, από μια άμεση αντίληψη∙ αλλά, αντίθετα,
αποκτούν από μας την ύπαρξή τους , τη δύναμή τους, τη δράση
ώθησης και καταναγκασμού∙ κι αυτή η ύπαρξη, αυτή η δράση
είναι τόσο ισχυρότερες, όσο περισσότερο αγνοούμε ότι
προέρχονται από μας, από το πνεύμα μας…



Ιδέες, εκτιμήσεις, καθαρά εθνικές οδηγούν τα έθνη στο χαμό τους.
Θα ήθελα ένα έθνος να ήταν βουβό για τη δόξα και για τα
πλεονεκτήματά του και να μη μιλούσε ποτέ για τον εαυτό του.
Θα ήθελα ένα έθνος να είχε την πολιτική του πιθανού του μέλλοντος
και όχι του παρελθόντος του.
Η Ευρώπη είναι γεμάτη από ταυτόχρονες αψίδες του θριάμβου
που το άθροισμά τους είναι μηδέν. Όχι όμως και το άθροισμα των
μνημείων στους νεκρούς.



Η πιο απαισιόδοξη κρίση για τον άνθρωπο και για τα πράγματα,
για τη ζωή και για την αξία της, εναρμονίζεται θαυμάσια με τη
δράση και την αισιοδοξία που η δράση απαιτεί.
Αυτό είναι ευρωπαϊκό.

Paul Valery, Στοχασμοί

εκδ. Στιγμή, μετάφραση

Χαρά Μπανάκου-Καραγκούνη

ΥΠΕΧΩΣΕ

Ανακοινώθηκαν επικείμενες αυξήσεις (εως 30%) στα τιμολόγια της ΔΕΗ..
Μην ανησυχείτε! Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν! Φρόντισε γι' αυτό το καλό μας το ΥΠΕΧΩΔΕ, που -όπως πάντα- νοιάζεται τόσο για το περιβάλλον όσο και για την τσέπη μας!

Ιδού τι χρειάζεται να κάνετε για να έχετε ένα φωτοβολταϊκό συστηματάκι σπίτι σας και την οικολογική σας συνείδηση ήσυχη
(απόσπασμα από ανακοίνωση της greenpeace)

2. Στην περίπτωση που ένας οικιακός καταναλωτής θέλει να εγκαταστήσει ένα φωτοβολταϊκό σύστημα ισχύος 1 κιλοβάτ (kW) στην κατοικία του, το σύστημα αυτό κοστίζει μαζί με τα έξοδα εγκατάστασης και σύνδεσης περί τα 6.500 € (+Φ.Π.Α.). Τα ετήσια έσοδά του από την πώληση της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας ανέρχονται σε 520-700 € (ανάλογα με την ηλιοφάνεια της περιοχής που εγκαθίσταται το σύστημα και το αν η σύνδεση γίνεται στο ηπειρωτικό δίκτυο ή σε μη διασυνδεδεμένα νησιά). Προκειμένου να μπορεί αυτός ο οικιακός καταναλωτής να πουλά ηλεκτρική ενέργεια στον ΔΕΣΜΗΕ (ή τη ΔΕΗ κατά περίπτωση) θα πρέπει:

• Να ανοίξει βιβλία στην εφορία.

• Να εγγραφεί στον ΟΑΕΕ (ελάχιστο κόστος εισφορών 1.500-2.000 € ετησίως).
• Να εγγραφεί στο Εμπορικό Επιμελητήριο (κόστος περίπου 50 € ετησίως).
• Να υποβάλλει δηλώσεις Φ.Π.Α. για μία εικοσαετία.

Να διευκρινίσουμε ότι
α. Ένα ΚW είναι αρκετό για να καλύψει τις ανάγκες σε ενέργεια τετραμελούς νοικοκυριού που σημαίνει ότι το κόστος εγκατάστασης - σύνδεσης θα μπορούσε να αποσβεστεί σχετικά γρήγορα εάν υπήρχαν λογικές ρυθμίσεις και δεν εξισωνόταν το απλό νοικοκυριό με επιχείρηση!
β. ο οικιακός καταναλωτής είναι υποχρεωμένος να πουλά το ρεύμα που του περισσεύει στη ΔΕΗ, δεν έχει δικαίωμα να αποσυνδεθεί απ το δίκτυο και να αποθηκεύει την περίσσια ενέργεια για δική του μελλοντική χρήση. Θα πουλάμε δηλαδή με το στανιό 500-600 ευρώ ρεύμα το χρόνο και θα πληρώνουμε ένα διχίλιαρο συν λογιστές για Φ.Π.Α., βιβλία κλπ.

Ακόμη κάθεστε; Σπεύστε! Συμφέρει!

Και ως να βάλουμε τα φωτοβολταϊκά μας θα είναι έτοιμες και οι βιλίτσες στη Ζαχάρω για να πηγαίνουμε τις διακοπές μας και ν΄αναπνέουμε τον καθαρό αέρα των κλιματιστικών.... Χάρμα... 2000 στρέμματα για "ήπια τουριστική ανάπτυξη"... με πισινούλα και φυσική σκιά ομπρελίτσας ... Εγώ το περιμένω πώς και πώς!
Τι να τα κάνουμε άλλωστε τα δάση; Να μας ξανακαούνε και να τρέχουμε;

Μπορούμε πάντως να κοιμόμαστε ήσυχοι, γιατί ακόμη και όταν η καϋμένη μας κυβέρνηση δεν προλαβαίνει - τι να σου πρωτοκάνει κι αυτή- στέκει άγρυπνος φρουρός πλάϊ της η αντιπολίτευση.Τι νομίζετε δηλαδή πως κάνει αυτή τη στιγμή στο Λαγονήσι; Ετοιμάζει με προσοχή και σοσιαληστρικό ζήλο τα σχέδια για τις βιλίτσες της Ζαχάρως και για τις άλλες, της Πάρνηθας...

Τα στοιχεία για τα φωτοβολταϊκά είναι από την greenpeace, το ΚΑΠΕ και το περιοδικό energy point,τεύχος Mαϊου.

ΤΟ ΕΝΑ ΡΕΕΙ, ΤΟ ΔΥΟ ΑΠΟΡΡΕΕΙ..

Egon Sciele, four trees

ΑΠ’ ΤΙΣ ΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΜΟΥ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(απόσπασμα)

Κοπέρνικος 9: Συναντούμε δυσχέρειες.
Δεν κάνουν έρωτα στην Αφροδίτη.

VENUS..............ΔΕΝ
ΑΡΗΣ.................ΔΕΝ
ΔΙΑΣ .................ΔΕΝ
Ω, ΜΗ................ΔΕΝ
ΜΗΔΕΝ
ΟΛΟΝΕΝ
Βραζιλία-Αγγλία 1-0

Έξω-μέσα:
Ούτε-ούτε.

Τηλεόραση. «Φορέστε τα καλά σας.
Ο ρόλος της εκφωνήτριας είναι κυριακάτικος».

Πρέπει να θανατώσουμε τις κοσμοθεωρίες.
Είναι όλες μητρομανείς.

Νίκος Καρούζος,
Τα ποιήματα Α΄ (1961-1978)
Εκδ. Ίκαρος