Grève des Mères

La Grève des Mères

Puisque le feu et la mitraille,
Puisque les fusils les canons,
Font dans le monde des entailles
Couvrant de morts les plaines et les vallons,
Puisque les hommes sont des sauvages
Qui renient le dieu fraternité,
Femmes debout ! femmes à l’ouvrage !
Il faut sauver l’humanité.

Refuse de peupler la terre !
Arrête la fécondité !
Déclare la grève des mères !
Aux bourreaux crie ta volonté !
Défends ta chair, défends ton sang !
À bas la guerre et les tyrans !

Pour faire de ton fils un homme,
Tu as peiné pendant vingt ans,
Tandis que la gueuse en assome
En vingt secondes des régiments.
L’enfant qui fut ton espérance,
L’être qui fut nourri en ton sein,
Meurt dans d’horribles souffrances,
Te laissant vieille, souvent sans pain

Refuse de peupler la terre !
Arrête la fécondité !
Déclare la grève des mères !
Aux bourreaux crie ta volonté !
Défends ta chair, défends ton sang !
À bas la guerre et les tyrans !

Est-ce que le ciel a des frontières ?
Ne couvre-t-il pas le monde entier ?
Pourquoi sur terre des barrières ?
Pourquoi d’éternels crucifiés ?
Le meurtre n’est pas une victoire !
Qui sème la mort est un maudit !
Nous ne voulons plus, pour votre gloire
Donner la chair de nos petits.

Refuse de peupler la terre !
Arrête la fécondité !
Déclare la grève des mères !
Aux bourreaux crie ta volonté !
Défends ta chair, défends ton sang !
À bas la guerre et les tyrans !


Από το: noir... et rouge aussi un peu
των: les amis d' ta femme

Οι στίχοι είναι του Gaston Montehus (1872-1952)
H φωτογραφία είναι από την ταινία της Agnes Varda:
l' une chante, l' autre pas.

Φυλές του Όμο

Aιθιοπία. Ποταμός Όμο.
Φωτογραφίες Hans Sylvester.

Aγία μου δημοκρατία, σώσον ημάς!

το κουνούπι


Άγιος Λογγίνος, προστάτης των δεσμοφυλάκων!

Πώς να ονομάσουμε άραγε το παρακάτω πολίτευμα :
οι κυβερνήσεις εκλέγονται μεν με δημοκρατικές διαδικασίες,
τα μέσα καταστολής όμως που χρησιμοποιούν, θα τα ζήλευε
οποιοδήποτε απολυταρχικό ή φασιστικό καθεστώς.
Γιατί αν αυτό είναι δημοκρατία τότε εγώ είμαι θρήσκα
μέχρι τα μπούνια και αρχίζω πάραυτα να προσεύχομαι στον
Άγιο Λογγίνο, ή σε όποιον άλλον άγιο βρω εύκαιρο,
να ρίξει φωτιά και να τους κάψει.
Βάζω και τάμα μια λαμπάδα νά! (με το συμπάθειο)
εάν εισακουστώ και τους λαμπαδιάσει όλους!
Στο τέλος, νίπτω και τας χείρας μου..
σε αυτόν εδώ τον νιπτήρα

Putas asesinas

1953 Χιλή - 2003 Βαρκελώνη

.

... 24.Το 1973 επέστρεψα στη Χιλή κάνοντας ένα μακρύ χερσαίο και θαλάσσιο ταξίδι που παρατάθηκε χάρη στη φιλοξενία. Γνώρισα επαναστάτες διαφόρων ειδών. Ο πύρινος σίφουνας στον οποίο δεν θα αργούσα να τυλιχτεί η Κεντρική Αμερική ήδη διαφαινόταν στα μάτια των φίλων μου, που μιλούσαν για το θάνατο, όπως διηγείται κανείς μια ταινία. 25. Έφτασα στη Χιλή τον Αύγουστο του 1973. Ήθελα να συμμετάσχω στο χτίσιμο του σοσσιαλισμού. Το πρώτο βιβλίο με ποιήματα που αγόρασα ήταν το Obra gruesa του Πάρρα.

Το δεύτερο το Artefactos, και αυτό του Πάρρα. 26. Είχα λιγότερο από έξι μήνες περιθώριο για να απολαύσω το χτίσιμο του σοσσιαλισμού. Εννοείται πως τότε δεν το ήξερα. Ήμουν παρριανός στην αφέλεια. 27. Παραυρέθηκα σε μια έκθεση και γνώρισα πολλούς Χιλιανούς ποιητές, ήταν τρομακτικό. 28. Στις 11 Σεπτεμβρίου παρουσιάστηκα εθελοντής στον μοναδικό επιχειρησιακό πυρήνα της συνοικίας στην οποία έμενα. Ο επικεφαλής ήταν ένας κομμουνιστής εργάτης, χοντρούλης και μπερδεμένος, αλλά αποφασισμένος να παλέψει. Η γυναίκα του έμοιαζε πιο γενναία από αυτόν. Όλοι στριμωχνόμασταν στη μικρή τραπεζαρία με το ξύλινο πάτωμα. Ενώ ο επικεφαλής του πυρήνα μιλούσε, κοίταξα τα βιβλία που είχε πάνω στο ράφι. Ήταν λίγα, τα περισσότερα καουμπόικα μυθιστορήματα σαν αυτά που διάβαζε ο πατέρας μου.

....

54. Παιδιά του ισπανικού λέοντα, έλεγε ο Ρούμπεν Ντάριο, ένας εκ γεννετής αισιόδοξος. Παιδιά του Ουώλτ Ουίτμαν, του Χοσέ Μαρτί, της Βιολέτα Πάρρα: γδαρμένοι, λησμονημένοι, σε κοινούς τάφους στα βάθη της θάλασσας, με τα κόκκαλά τους ανακατωμένα σ' ένα τρωικό πεπρωμένο που τρομάζει τους επιζήσαντες. 55. Τους σκέφτομαι αυτές τις μέρες που οι βετεράνοι των Διεθνών Ταξιαρχιών επισκέπτονται την Ισπανία, γεροντάκια που κατεβαίνουν από λεωφορεία με τη γροθιά σηκωμένη. Ήταν 40.000 και σήμερα επιστρέφουν στην Ισπανία 350 ή κάτι τέτοιο. 56. Σκέφτομαι τον Μπελτράν Μοράλες, σκέφτομαι τον Ροδρίγο Λίρα, σκέφτομαι τον Μάριο Σαντιάγο, σκέφτομαι τον Ρεϊνάλντο Αρένας. Σκέφτομαι τους ποιητές που πέθαναν σε πάγκους βασανιστηρίων, που πέθαναν από έιντς, από υπερβολική δόση, όλους αυτούς που πίστεψαν στον λατινοαμερικάνικο παράδεισο και πέθαναν στην λατινοαμερικάνικη κόλαση. Σκέφτομαι αυτά τα έργα που ίσως επιτρέψουν στην αριστερά να βγει από την τάφρο της ντροπής και της αναποτελεσματικότητας. 57. Σκέφτομαι τα δικά μας μάταια και μυτερά κεφάλια και τον φρικτό θάνατο του Ισαάκ Μπάμπελ. 58. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω νερουδιανός στη συνεργασία.

.

Απόσπασμα από το Λίστα χορού που περιλαμβάνεται

στο Πουτάνες Φόνισσες του Ρομπέρτο Μπολάνιο.

Εκδ Άγρα, μετάφραση Έφη Γιαννοπούλου

Πού νά ναι η πασχαλιά;

Το καράβι που ήταν να ταξιδέψω σήμερα, πήρε φωτιά

και πάρκαρε στη Σέριφο.

Το επόμενο θα φτάσει με πολλές ώρες καθυστέρηση.

Πήγα με την ευκαιρία να ξεχορταριάσω λίγο τον κήπο.

Τόσες μέρες, πάνω στα μαρούλια, τ΄αντίδια, τα κουκιά,

κάθονται πασχαλίτσες.

Σκέφτηκα να φωτογραφήσω μία και να την βάλω να κάτσει

πάνω-πάνω στο μπλογκ, να λέει καλές γιορτές αυτή, μια που

εγώ θα λείπω. Πασχαλιές όμως σήμερα γιοκ!

Πήγανε φαίνεται σε άλλο μποστάνι!

Έτσι θα αφήσω πάνω πάνω τα κουκιά, τη γάτα μου και μερικούς

ανώνυμους κατοίκους του κήπου και θα σας πω

.

ΚΑΛΕΣ.. ΓΙΟΡΤΕΣ

(χωρίς την πασχαλιά..)

.

Voy a Portugal

Η Ώρα

Με αφορμή την ανάρτηση του Γούφα,
ωρολογά, ωρολογά τι ώρα είναι..

Η μοναξιά ακούμπησε το θεό
ο θεός έκλασε το σύμπαν
το σύμπαν έκλασε τον άνθρωπο
ο άνθρωπος έκλασε τις θεωρίες
οι θεωρίες δεν κατάφεραν να κλάσουν το θάνατο:
νά σου ο πολιτισμός!

Είστε και ή παρά;
..Θα περιμένω

Mientras

La cabalgata

Se viene por la noche
como un comienzo de aria;
se allegan unas vivas
trabazones de alas.
Me da en la cara un alto
muro de marejada,
y saltan, como un hijo,
contentas, mis entrañas.

Soy vieja; amé los héroes
y nunca vi su cara;
por habre de su carne
yo he comido las fàbulas.

Ahora despierto a un niño
y destapo su cara,
y lo saco desnudo
a la noche delgada,
y lo hondeo en el aire
mientras el río pasa,
porque lo tome y lleve
la vieja Cabalgata...

Gabriella Mistral
Τala
--------------------------------

Απόσπασμα από το Ιππικό

Έρχονται από τη νύχτα
σαν την αρχή μιας άριας∙
μαζεύονται ολοζώντανα
κάποια φτερά και σμίγουν.
Με χτυπάει καταπρόσωπο
ο ορυμαγδός της θάλασσας,
και σαν παιδί χορεύουν,
χαρούμενα τα σπλάχνα μου.

Είμαι γριά∙ αγάπησα τους ήρωες
και ποτέ δεν τους είδα∙
από πείνα για τη σάρκα τους
έφαγα τα παραμύθια.

Τώρα ξυπνάω ένα παιδί,
ξεσκεπάζω το πρόσωπό του
και το παίρνω γυμνό
στη λεπτοκαμωμένη νύχτα,
το κουνώ στον αέρα,
ενώ περνάει το ποτάμι
να το πάρει να φύγει
το παλιό Ιππικό...

Τα καλύτερα ποιήματά της

Gabriella Mistral
μετάφραση Ρήγας Καππάτος
εκδ. Εκάτη

H Άλλη κουκούλα

Η άλλη κουκούλα είναι αόρατη. Δεν διώκεται ποινικά.
Καπελώνει με ρυθμό επιδημίας τους πολίτες και τους κρατάει δεμένους πισθάγκωνα με τρομοσενάρια. Τους φιμώνει με μπουκιές οικονομικής κρίσης.
Η άλλη κουκούλα ξεχωρίζει από τη μυρωδιά της. Τη μυρωδιά του φόβου που ρίζωσε για τα καλά. Του φόβου που καλλιεργείται εντατικά. Μυρίζουν τα λεωφορεία, οι δρόμοι, τα σπίτια έχουν ποτίσει.. μα αντί ν' ανοίξουν τα παράθυρα, τα κλείνουν και κλειδώνουν για να κρατήσουν έξω αυτό που είναι ήδη μέσα. Κλεισμένο μέσα αυξάνεται, η μυρωδιά κατακάθεται σ' όλο το σπίτι σα τη σκόνη. Μόνο που δεν μπορείς να την τινάξεις όπως τη σκόνη γιατί ποτίζει όπως η υγρασία.
Η άλλη κουκούλα μετατρέπει τους πολίτες σε στρατιωτάκια της τάξης και της ασφάλειας.
Χωρίς μεζούρα, με τη σέσουλα. Χωρίς γλώσσα, με αφορισμούς. Χωρίς πρόσωπο, με λάβαρο το φόβο.

τη μάσκα! και γρήγορα..

Bγάλτε τις κουκούλες και φορέστε γρήγορα τις μάσκες!
Ποιος είπε πως τα καρναβάλια τέλειωσαν;
Τόσα και τόσα τριγυρνάν ανάμεσά μας αδέσποτα παριστάνοντας
τους πολιτικούς και τους ηγέτες.

Προς μια νέα συνείδηση

Gloria Anzaldua, 1942-2004

Aποσπάσματα από το
La conciencia de la mestiza (1): Προς μια νέα συνείδηση.
.

Por la mujer de mi raza

hablara el espiritu (2)

O Mεξικάνος φιλόσοφος Jose Vasconcelos οραματίστηκε μια raza mestiza, una mezcla de razas afines, una raza de color -la primera raza sintesis del globo. (3) Tην ονόμασε φυλή του κόσμου, la raza cosmica(4), πέμπτη φυλή που αγκαλιάζει τις τέσσερις βασικές φυλές της υφηλίου.

Σε αντίθεση με τη θεωρία του καθαρού Άριου και την πολιτική φυλετικής καθαρότητας που ασκεί η λευκή Αμερική, η θεωρία του Vasconelos μιλάει για το συνανήκειν. Στη συμβολή δύο ή περισσότερων γενετικών ροών, με την αέναη "διασταύρωση" χρωμοσωμάτων, το κράμα των φυλών δεν εκβάλλει στη δημιουργία κατώτερων όντων αλλά χαρίζει γενιά υβριδική, ένα μεταλασσόμενο, πιο εύπλαστο είδος με πλούσιο γονιδιακό απόθεμα. Από αυτή τη φυλετική, ιδεολογική, πολιτισμική και βιολογική διασταύρωση διαμορφώνεται συνείδηση "αλλογενής" -νέα μιγαδική συνείδηση, una conciencia de mujer. Eίναι συνείδηση της Μεθορίου.

.

...Ωστόσο , δεν αρκεί να στέκεσαι στην αντίπερα όχθη και να ρωτάς φωνάζοντας, να εξαπολύεις προκλήσεις στις πατριαρχικές συμβάσεις των λευκών. Με την αντιπαράθεση εγκλείεσαι στο σχήμα της μονομαχίας ανάμεσα σε καταπιεστή και καταπιεζόμενο - και οι δυο τους, φυλακισμένοι στη μέχρι θανάτου μάχη τους, ξεπέφτουν στον κοινό παρονομαστή της βίας, σαν τον αστυνόμο με τον εγκληματία. Η αντιπαράθεση απορρίπτει τις απόψεις και τις παραδοχές του κυρίαρχου πολιτισμού και, για το λόγο αυτό, είναι περήφανα ανυπότακτη. Κάθε αντίδραση όμως περιορίζεται αλλά και εξαρτάται από εκείνο στο οποίο αντιδρά. Επειδή η αντιπαράθεση πηγάζει από την προβληματική σχέση με την αυθεντία -την αυθεντία έξω από μας αλλά και μέσα μας-, συνιστά βήμα προς την απελευθέρωση από την πολιτισμική κυριαρχία. Δεν είναι όμως τρόπος ζωής. Κάποια στιγμή, στην πορεία προς μια νέα συνείδηση, θα χρειαστεί να αφήσουμε πίσω την αντίπερα όχθη, η τομή ανάμεσα στους δύο θανάσιμους αντιπάλους με έναν τρόπο επουλώνεται, κι έτσι βρισκόμαστε να πατούμε στις δυο όχθες ταυτόχρονα κι αρχίζουμε μεμιάς να κοιτούμε με βλέμμα φιδιού κι αετού μαζί. Μπορεί όμως και να αποφασίσουμε να απεμπλακούμε από την κυρίαρχη κουλτούρα, να την ξεγράψουμε εντελώς σαν χαμένη υπόθεση και να διαβούμε τα σύνορα που οδηγούν σε μια ολότελα καινούργια και ξεχωριστή επικράτεια. Κι΄ακόμη, μπορεί να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο. Μόλις αποφασίσουμε να δράσουμε αντί να αντιδράσουμε, εμφανίζονται πάμπολλες δυνατότητες.

.

Ανοχή στην αμφισημία.

Τούτες οι πάμπολλες δυνατότητες αφήνουν τη mestiza να παλεύει με τα κύματα σε θάλασσες αχαρτογράφητες. Καθώς προσλαμβάνει αλληλοσυγκρουόμενες πληροφορίες και οπτικές γωνίες, τα ψυχολογικά της σύνορα κατακλύζονται. Έχει κιόλας ανακαλύψει πως δεν μπορεί να κρατήσει έννοιες και ιδέες αυστηρά περιχαρακωμένες. Τα σύνορα και τα τείχη που δήθεν αναχαιτίζουν τις ανεπιθύμητες ιδέες είναι οχυρωμένες έξεις και τύποι συμπεριφοράς. Αυτές οι έξεις και οι τύποι συμπεριφοράς είναι ο εσωτερικός εχθρός. Ακαμψία σημαίνει θάνατος. Θα τανύσει την ψυχή της προς όλες τις κατευθύνσεις, μόνο αν παραμείνει ευέλικτη. ..

...Η νέα mestiza τα βγάζει πέρα αναπτύσσοντας ανοχή στις αντιφάσεις, ανοχή στην αμφισημία. Μαθαίνει να είναι Ινδιάνα στον μεξικανικό πολιτισμό, Μεξικάνα από τη σκοπιά του Αγγλοαμερικάνικου. Μαθαίνει να είναι ζογκλέρ των πολιτισμών. Έχει πληθυντική προσωπικότητα, λειτουργεί πληθυντικά -δεν πετάει τίποτα, το καλό και το κακό και το άσχημο, δεν απορρίπτει τίποτα, δεν εγκαταλείπει τίποτα. Όχι απλώς αντέχει τις αντιφάσεις αλλά μετατρέπει την αμφισημία σε κάτι άλλο.

.. Το εστιακό σημείο ή το υπομόχλιο, η κρίσιμη καμπή στην οποία στέκεται η μιγάδα βρίσκεται εκεί που τα φαινόμενα τείνουν στη σύγκρουση. Βρίσκεται εκεί που αναδύεται η δυνατότητα να ενωθούν όλα όσα είναι χωριστά. Η συνένωση αυτή δεν είναι από εκείνες στις οποίες τα αποκομμένα ή διαχωρισμένα κομμάτια απλώς συναντιούνται. Ούτε πρόκειται για εξισορρόπηση αντιτιθέμενων δυνάμεων. Ο εαυτός επιχειρώντας να επεξεργαστεί μια σύνθεση, έχει προσθέσει ένα τρίτο στοιχείο, μεγαλύτερο από το άθροισμα των ξεχωριστών συστατικών μερών του. Τούτο το τρίτο στοιχείο είναι μια νέα συνείδηση -συνείδηση μιγαδική- και, μολονότι είναι πηγή έντονου πόνου, ο δυναμισμός της αντλείται από την αδιάλειπτη δημιουργική κίνηση που επιμένει να κλονίζει την μονολιθική όψη κάθε νέου παραδείγματος...

...Έργο της μιγαδικής συνείδησης είναι να συντρίψει το δυϊσμό υποκειμένου-αντικειμένου, που την κρατά αιχμάλωτη, και να δείξει με σάρκα και οστά και με τις εικόνες του έργου της πώς αυτός ο δυϊσμός υπερβαίνεται. Η απάντηση στο πρόβλημα που υπάρχει ανάμεσα στη λευκή φυλή και την έγχρωμη, ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες, έγκειται στην επούλωση της τομής που έχει ως αφετηρία τα ίδια τα θεμέλια της ζωής μας, του πολιτισμού μας, των γλωσσών μας, των σκέψεων μας. Με τη ριζική εκθεμελίωση του δυϊστικού τρόπου σκέψης από την ατομική και τη συλλογική συνείδηση αρχίζει ένας αγώνας μακροχρόνιος -τρέφουμε όμως τη βαθιά ελπίδα πως ο αγώνας αυτός θα μας οδηγήσει εκεί που ο βιασμός, η βία, ο πόλεμος δεν θα υπάρχουν πια.

.

1. "Η συνείδηση της μιγάδας". Η λέξη "mestiza" αναφέρεται σε μιγάδες που προέρχονται από τους ιθαγενείς ινδιάνικους πληθυσμούς και τους λατινικής καταγωγής λευκούς.

2. "Για τη γυναίκα της φυλής μου/ θα μιλήσει το πνεύμα"

3. "Φυλή μιγαδική, μείγμα φυλών συγγενικών, φυλή έγχρωμη - η πρώτη φυλή σύνθεση της υδρογείου"

4. Vasconcelos Jose, La raza cosmica: Mission de la raza Ibero-Americana, Aguilar S.A. de ediciones, Mεξικό.

.

Το la concencia de la mestiza, σε μετάφραση Πελαγίας Μαρκέτου,

περιλαμβάνεται στο : Αθηνά Αθανασίου (επιμέλεια), Φεμινιστική θεωρία και πολιτισμική κριτική.

εκδ. Νήσος, 2006.

H φάκα

Ingeborg Bachmann, 1926-1973

..Γιατί ο καθένας πιάνει κάποτε σειρά στο παιχνίδι που βρίσκει να προϋπάρχει απ' αυτόν και που αναγκάζεται να κατανοήσει: αναπαραγωγή και αγωγή, οικονομία και πολιτική- κι έχει κάθε δικαίωμα ν' ασχοληθεί με χρήμα και με συναίσθημα και με δουλειά και με εφεύρεση και με την εξήγηση των κανόνων του παιχνιδιού που λέγεται σκέψη.
Μια όμως και αυξανόμαστε και πληθυνόμαστε με τόση εμπιστοσύνη, πρέπει μάλλον να συμβιβαστούμε. Το παιχνίδι χρειάζεται τους παίκτες (ή μήπως χρειάζονται οι παίχτες το παιχνίδι;). Στο κάτω-κάτω κι εμένα με είχαν φέρει με τόση εμπιστοσύνη στον κόσμο και τώρα είχα φυτέψει εγώ ένα παιδί στον κόσμο...

...Και τώρα; Παλιότερα είχα σκεφτεί πως πρέπει να του διδάξω τον κόσμο. Από τον καιρό των βουβών διαφωνιών κι έπειτα τα είχα χάσει και διδάχτηκα άλλα. Δεν ήταν, παραδείγματος χάρη, στο χέρι μου να του αποσιωπήσω την ονομασία των πραγμάτων, να μη του μάθω τη χρήση των αντικειμένων; Ήταν ο πρώτος άνθρωπος. Μαζί του άρχισαν όλα και δεν ήταν καθόλου σίγουρο πως θα ήταν δυνατό και ν' αλλάζουν μ' αυτόν. Μήπως θα έπρεπε να του παραδώσω τον κόσμο γυμνό και χωρίς νόημα; Δεν είχα καμιά υποχρέωση να τον μυήσω σε σκοπούς και στόχους, ούτε στο καλό και στο κακό, σ' αυτό που πράγματι είναι και σ' αυτό που κάνει πως είναι... Γιατί να τον τραβήξω προς το μέρος μου, να τον κάνω να γνωρίσει και να πιστέψει και να χαρεί και να υποφέρει! ...
Και ξάφνου ήξερα: όλα είναι θέμα γλώσσας και όχι μόνο μιας, αυτής της γερμανικής γλώσσας που δημιουργήθηκε μαζί με άλλες στη Βαβέλ με σκοπό ν' αναστατώσουν τον κόσμο. Γιατί από κάτω τους κουφοκαίει άλλη μια γλώσσα, που φτάνει ως τις χειρονομίες και τα βλέμματα, ως τη λειτουργία των σκέψεων και την πορεία των αισθημάτων και μέσα σ' αυτή ενέχεται ήδη όλη μας η δυστυχία. Όλα κατέληγαν στο ερώτημα αν μπορούσα να προφυλάξω το παιδί από τη γλώσσα μας, ώσπου να ιδρύσει αυτό μια καινούργια και να προλογίσει μια νέα εποχή...

...Ναι, βέβαια, τις Κυριακές έκανα μαζί του περιπάτους στο δάσος της Βιέννης, κι όταν φτάναμε κοντά στο νερό κάτι μου έλεγε μέσα μου: Μάθε του τη γλώσσα του νερού! Βαδίζαμε από πέτρα σε πέτρα. Από ρίζα σε ρίζα. Μάθε του τη γλώσσα της πέτρας! Ριζοβόλησέ τον από την αρχή! Τα φύλλα έπεφταν γιατί ήταν και πάλι φθινόπωρο. Μάθε του τη γλώσσα των φύλλων!
Αλλά, αφού εγώ από τέτοιες γλώσσες ούτε ήξερα ούτε έβρισκα λέξη, αφού ήξερα μόνο τη δική μου γλώσσα και δε μπορούσα να βγω έξω από τα όριά της, τον πήγαινα βουβά στους δρόμους πάνω-κάτω και ξανά στο σπίτι, όπου έμαθε να σχηματίζει προτάσεις και πιάστηκε στη φάκα.

Ινγκεμποργκ Μπάχμαν
Από το διήγημα, το Παν
Εξάντας, 21ος αιώνας.

Χωρίς

1936-1972

LA CARENCIA .
Yo no sé de pájaros,
no conozco la historia del fuego.
Pero creo que mi soledad debería tener alas.
.
Αlejandra Pizarnik
Las aventuras perdidas
.
Δεν ξέρω από πουλιά,
την ιστορία της φωτιάς δε τη γνωρίζω.
Όμως νομίζω πως θά'πρεπε η μοναξιά μου να έχει φτερά.

χρώματα

Σ' όλα τα χρώματα ακούμπησα τον κώλο μου
Άλλοτε με μουτζούρωσαν, άλλοτε με ομορφυναν
Μακιγιάζ, δε χρησιμοποίησα ποτέ.
Στ' αδέσποτα του χρόνου
που ανθίζουν στο κεφάλι μου λευκά,
λουράκι δεν θα φορέσω.

φωτιά και ανάπαυση

"Τι τους χρειάζονται τόσους σταυρούς;" ρώτησα τη μαμά

τη μέρα που πήγαμε να δούμε τα ξαδέρφια μου.
"Για ν' αναπαυθούν εν ειρήνη και να αναληφθούν στους
ουρανούς", είπε η μάνα κλαίγοντας με καυτά δάκρυα και τα-
χτοποιώντας ένα λουλούδινο στεφάνι σ' έναν σταυρό, λίγο πιο
πέρα. Εγώ, ξεπάτωσα εφτά, τους έχωσα κάτω απ' τη μασχάλη
και τους κουβάλησα σπίτι. Τους βόλεψα πάνω στο κρεβάτι μου
για να αναπαύομαι ήσυχος και να μην αισθάνομαι τίποτα,
ούτε καν τα τσιμπήματα από τα κουνούπια. Στα μέρη μας,
έχουν κάτι κεντριά χειρότερα κι απ' των σκορπιών.

"Αυτοί οι σταυροί είναι για να ξεκουραζόμαστε", είπα στη
γιαγιά όταν μπήκε στο δωμάτιο. Η γιαγιά μου είναι πολύ
γριά, σκέφτηκα καθώς ξάπλωνα. "Πάρε δύο σταυρούς να
σου βρίσκονται", είπα στη γιαγιά. Τους μάζεψε όλους.
"Δεν έχουμε ξύλα σήμερα", είπε. Στάθηκε μπροστά στο
φούρνο, τους έσπασε σε κομμάτια και τους πέταξε στη
φωτιά.
"Τι κάνεις εκεί, ξεκουτιάρα!" της φώναξα κι άρπαξα ένα
κομμάτι φλεγόμενου σταυρού να της το πετάξω να της κάψω
τα μάτια. Αλλά με τούτη τη γριά δεν τα βγάζει κανείς εύκολα
πέρα. Με το που μ' είδε, έπιασε την κατσαρόλα με το ζεματιστό
νερό και πήγε να με περιχύσει. Κι αν δεν τα κατάφερνα να της
ξεφύγω, τώρα θα' μουν σα βρασμένο γουρούνι.

Ρεϊνάλντο Αρένας
Ο Σελεστίνο πριν την αυγή
εκδ. Εξάντας

Alvar Nunez Cabeza de Vaca

Leaving the snakeskin of place after place

going on- after the trees

the grass, a bird flying after a song.

William Stafford, "For the grave of

Danie Boone".

.

Adventures in the Unknown Interior has never been widely read, and one cannot credit it with infuencing later American literature, or habits of mind.Cabeza de Vaca had become an American by the time he wrote it. He had been through an odyssey that was not possible in Europe, and by the end of it he no longer though or behaved like a European. In a sense he had been conquered by America...

...How permanent was his tranformation? What became of the failed conquistador in the end?

In 1537* Cabeza de Vaca returned to Spain and could not wait to leave. He felt uneasy and confined in walled cities, court gossip let him cold, and he never did get used to wearing shoes again. His only ambition was to return to the Americas.

In 1540, after three years of lobbying, he managed to get command of an expedition to Paraguay: the beleaguered Spanish outpost at Asuncion needed saving. He landed on the coast of Brazil, where ships were waiting to take him on the established sea route via Buenos Aires and up the rivers.

Instead, Cabeza de Vaca took off his shoes and led his men on a thousand-mile walk overland, through a tangled hell of jungle, mountains and cannibal villages that was thought impassable - killing no Indians and losing none of his men along the way. The next year he made another thousand-mile barefoot march, and would have kept going if his men hadn't threatened to mutiny.

In 1543 Cabeza de Vaca was sent back to Spain in chains for trying to prevent the exploitation of Paraguayan Indians. No monument stands to him in either continent.

.

Richard Grant

Ghost Riders

Travels with American Nomads

Abacus,UK

.

* Από το 1528 ως το 1536 ο Cabeza de Vaca, περπάτησε περί τα 6000 μίλια μέσα στη ζούγκλα..

λόγος και σώμα

cirque du soleil, dralion

αιώρηση

Είχε αέρα, έναν αέρα του ατλαντικού, κι έλεγα μέσα μου πως στο τέρμα της λεωφόρου υπήρχε η θάλασσα. Γλάροι πετούσαν από πάνω μου. Στην πλατεία Αλμά η μπόρα έγινε πιο δυνατή και κάθισα σ' ένα από τα λίγα αδειανά τραπεζάκια του Σε Φρανσίς, μεσ' απ' τη τζαμαρία. Ήρθε το γκαρσόνι για την παραγγελία. Δεν είχα πια πεντάρα στην τσέπη μου.

-Κάποιον περιμένω.

Κι' ήταν, στο κάτω-κάτω αλήθεια. Κάποιον περίμενα. Στην άλλη μεριά της πλατείας τα κάγκελα του μικρού κήπου άστραφταν κάτω απ' τη βροχή. Τώρα θα είχε σίγουρα ξυπνήσει. Αρκούσε να κάνω μερικά βήματα και να χτυπήσω το κουδούνι της εξώπορτας. Θέλησα όμως να μείνει η ζωή μου ακόμη μια στιγμή αιωρούμενη στο καφενείο τούτο, μέσα στις φωνές και στο κουβεντολόι και στις ανταύγειες της βροχής πάνω στο τζάμι και στο πεζοδρόμιο. Περίμενα να σκοτεινιάσει και ν' ανάψουν τα φώτα. Και νομίζω πως θα΄μενα για πολύ ακόμη στο τραπεζάκι εκείνο, μισοναρκωμένος, αν δεν υποκλινόταν ξανά το γκαρσόνι μπροστά μου:

-Εξακολουθείτε να περιμένετε κάποιον;

Είχε στη φωνή του τόση ειρωνεία, ώστε σηκώθηκα. Έξω δεν έβρεχε πια. Στάθηκα μπροστά στο κιόσκι και διάλεξα μια εφημερίδα. Αυτό το πρόσχημα είχα χρησιμοποιήσει για να μπορέσω να βγω απ' το διαμέρισμα και δεν ήθελα να φανώ ψεύτης.

Πατρικ Μοδιανό

Η Χαμένη Γειτονιά

Εκδ. Χατζηνικολή.

Κόψη αόρατου φτερού

Aποσπάσματα από το Β.Μελέτη Ψυχής

του Γιώργου Θέμελη.

.

ΙV

Ω πώς το φως μας αλλοιώνει

Από στιγμή σε στιγμή, από νύχτα σε νύχτα,

Μ' αιφνίδιους τοκετούς και με θανάτους.

.

Ως να μην έχουμε ήλιο να ζεσταθούμε.

...

.

V

Γέμισα χτύπους και τριγμούς,

Σαν κάποιος μέσα μου να θορυβεί,

Σαν κάποιος να στηθοδέρνεται.

.

Ίσως αυτό που λέμε τύψη

Νάναι ένας δαρμός,

Ένας κρυφός δαρμός ή θρήνος.

.

Κόψη αόρατου φτερού που παραδέρνει.

...

.

VII

Δε μας μένει ψυχή μου, τίποτ' άλλο,

Παρά να βάλουμε φωτιά, να κάψουμε το σπίτι μας,

Να μείνει πίσω η στάχτη να την πάρουμε.

.

Ό,τι κάναμε, κάναμε.

Ό,τι πήραμε, ό,τι δώσαμε.

.

Μια τελευταία ανάφλεξη, μια ανάληψη.

.

Γ. Θέμελη

Ποιήματα ΙΙ

Θεσσαλονίκη 1970.

Λώροι γύρω απ΄το σήμερα

-Kαι βρίσκετε πως τα παιχνίδια των ποετάστρων, αυτά έχουν βάρος;

-Είναι δύσκολη η τέχνη, είπε με απάθεια ο Στρατής, και πολλοί αποτυχαίνουν. Όμως δε βρίσκω άλλο τρόπο να πω τη συγκίνησή μου.

Το στόμα της κυρίας έμοιαζε τώρα απειροελάχιστο από την περιφρόνηση:

-Και ποιος σκοτίζεται για τη συγκινησούλα σας! Πραγματική ποίηση μπορεί να κάνει μονάχα ο προφήτης που θα δώσει στον κόσμο μια καινούργια πίστη.

-Έχω την εντύπωση, αποκρίθηκε ο Στρατής, πως αυτό είναι άλλο πράγμα. Όμως νομίζω πως αν επιτύχει κανείς να εκφράσει αληθινά τη συγκίνηση που του δίνει ο κόσμος, βοηθά τους άλλους να μη χάνουν την πίστη που πρέπει να έχουν μέσα τους.

-Μα ποιά συγκίνηση; οποιαδήποτε;

-Μου φαίνεται οποιαδήποτε.

-Ώστε δεν έχετε κοσμοθεωρία;

-Η κοσμοθεωρία μου θα βγει, αν κανένας τη χρειάζεται, όταν τελειώσει η εργασία μου.

-Δηλαδή από την ανάποδη, αποκρίθηκε η κυρία. Είναι φριχτό να υπάρχουν ακόμη νέοι που σκέφτονται έτσι, σήμερα. ΣΗΜΕΡΑ.

Ο αντίχειρας και ο δείχτης άρχισαν πάλι ν' ανοιγοκλείνουν και να κόβουνε σπάγγους και κλωστές, να κόβουνε λώρους γύρω από το σήμερα.

Απόσπασμα από το

Έξι νύχτες στην Ακρόπολη

Γιώργος Σεφέρης

εκδ. Ερμής.

με πεζά και κεφαλαία

O κύριος αυτός αποτελείται μόνον από γράμματα του αλφαβήτου. Πλήθος γραμμάτων, εννοείται, ο αριθμός των γραμμάτων είναι αστρονομικός. Πάντως είναι μόνο γράμματα.

Από δω η φίλη του. Αυτή αποτελείται, όπως μπορεί ο καθένας να δει, από σάρκα και οστά. Και τι σάρκα! Χάρμα οφθαλμών, χαίρεσαι να τη βλέπεις, πόσο μάλλον να την αγγίζεις!

Τώρα πάνε κι οι δυο μαζί στο πανηγύρι. Στη βαρκούλα και στον τεράστιο τροχό που γυρίζει, όλα πήγαν καλά. Να όμως που φτάνουν μπροστά στον πάγκο της σκοποβολής. Πρόκειτε βέβαια για έναν πάγκο σκοποβολής που διαφέρει από τους συνηθισμένους.

"Εξέτασε τον εαυτό σου!" λέει μια πινακίδα πάνω από τον πάγκο. Κι από κάτω οι κανόνες του παιχνιδιού. Είναι μόνο τρεις:

1. Κάθε βολή πετυχαίνει σίγουρα.

2. Για κάθε επιτυχία δίνεται μια βολή δωρεάν.

3. Η πρώτη βολή δεν χρεώνεται.

Ο άντρας με το χέρι περασμένο γύρω από τους γοφούς της φίλης του, μελετά προσεκτικά τον κανονισμό. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία, εκείνη όμως τον πίεσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία. Θέλει να δει πως τα καταφέρνει εκείνος στην σκοποβολή.

Ο κύριος όμως δεν θέλει.

"Γιατί όχι αγάπη μου; Τι σε πειράζει;"

Αυτό που τον πειράζει είναι ότι ο στόχος είναι κι αυτός ασυνήθιστος σαν όλα τ' άλλα σ' αυτό τον πάγκο. Πρέπει κανείς να πυροβολήσει τον ίδιο του τον εαυτό, δηλαδή την εικόνα του όπως φαίνεται μέσα στον καθρέφτη απέναντι. Και ο κύριος που αποτελείται από γράμματα δεν νιώθει αρκετά πραγματικός, ώστε να διακρίνει και μάλιστα τόσο τολμηρά ανάμεσα στον εαυτό του και την αντανάκλασή του.

"Ή θα ρίξεις ή θα χωρίσουμε!" τον απειλεί στο τέλος θυμωμένη η φιλενάδα του.

Εκείνος κουνάει το κεφάλι. Τότε κι εκείνη φεύγει, πιασμένη στο μπράτσο ενός χασάπη, που καταλαβαίνει από σάρκα και οστά.

Ο κύριος μένει πίσω και την κοιτάζει. Κι όταν εκείνη χάνεται πια ανάμεσα στο πλήθος και δεν την φτάνει με τη ματιά του, τότε διαλύεται κι αυτός σχηματίζοντας ένα μικρό σωρό κατάχαμα από πεζά και κεφαλαία, που οι περαστικοί ποδοπατούν.

Θα μπορούσε θαυμάσια και να πυροβολήσει, έτσι δεν είναι;

Μιχαελ Έντε

Ο καθρέφτης μες στον καθρέφτη

εκδ. Ψυχογιός.