Πέρκα Τανζανίας

ή, μια μικρή ιστορία για το πώς η πέρκα έφτασε συσκευασμένη
και φτηνή στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σας.



Κάπου στις αρχές του '60, η πέρκα βρέθηκε να κολυμπά στα ως τότε άγνωστα νερά της λίμνης Βικτώρια. Όχι, κανένας κίνδυνος δεν την παρέσυρε μακριά από τα φυσικά λιμέρια της, την έστειλε εκεί κάποιο επιστημονικό πείραμα εκτροφής.
Ξένη στα νερά της μεγαλύτερης Νοτιοαφρικανικής λίμνης και πολύ επιθετική από τη φύση της, η πέρκα εξαφάνισε μέσα σε μερικές δεκαετίες περίπου 400 είδη άλλων ψαριών που ζούσαν εκεί.
Η φυσική ισορροπία της λίμνης καταστράφηκε. Οι ψαράδες της περιοχής χάσαν τη δουλειά τους. Στο μεταξύ, η ζήτηση της πέρκας αυξήθηκε παγκοσμίως με αποτέλεσμα μεγάλες βιομηχανικές μονάδες κατεργασίας και εκμετάλευσής της να ξεφυτρώσουν -και να ριζώσουν για τα καλά- στα περίχωρα της λίμνης, ιδίως στην Τανζανία. Οι πρώην ψαράδες, γίναν εργάτες με αντάλλαγμα ένα δολλάριο την ημέρα. Το μόνο που μένει γι αυτούς από τους τόνους ψαριών που κατεργάζονται καθημερινά, είναι τα κεφάλια και τα κόκκαλα. Τα επεξεργάζονται σε χωματερές και τα μοιράζονται με τα σκουλήκια. Κατά τα άλλα, οι ίδιοι τρώνε ρύζι, όταν υπάρχει ρύζι γιατί η ανομβρία πλήττει άσχημα την περιοχή.

Πεντακόσιοι τόνοι φιλέτου πέρκας φτάνουν καθημερινά στην Ευρώπη με ειδικά ναυλωμένα αεροπλάνα. Για να μην πηγαίνουν τσάμπα τα καύσιμα του πήγαιν-έλα Ευρώπη Αφρική, κατεβαίνοντας, τα αεροπλάνα μεταφέρουν όπλα. Όπλα που ταϊζουν τους μύριους μικρούς και μεγάλους πολεμους που μαίνονται στα σπλάχνα της μαύρης ηπείρου...

Για περισσότερες λεπτομέρεις δείτε το : Ο εφιάλτης του Δαρβίνου του Hubert Sauper, βίντεο της συγκεκριμένης ταινίας υπάρχουν και στο youtube.
Επίσης διαβάστε: http://archive.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=19.03.2005,id=84795432
και http://culture.ana-mpa.gr/view2.php?id=3896
Για το φιλέτο πέρκας δεν χρειάζεται link, θα το βρείτε συσκευασμένο σε πλαστικά κουτάκια στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σας.
Καλή όρεξη σε όσους το προτιμήσουν!

Αφορμή γι αυτή την ανάρτηση στάθηκε το ότι περαστική από την Αθήνα, βρέθηκα Σάββατο μεσημέρι σε κάποιον Βασιλόπουλο του κέντρου της πόλης κι είδα τα πακετάκια πέρκας στο ψυγείο με ένδειξη: φιλέτο πέρκας, χώρα προέλευσης Τανζανία. .
Αυτός δεν ήταν ο πιο ανάλαφρος τρόπος να επιστρέψω στο διαδίκτυο μετά από τόσο καιρό, όμως μου ήταν αδύνατο να μη σχολιάσω. Κυρίως επειδή είναι πολλοί αυτοί που δε γνωρίζουν πώς έφτασε η πέρκα στο πιάτο τους και φαντάζομαι πως αν το γνώριζαν θα την απέφευγαν.

Καλώς σας βρήκα!

Επίκαιρο και διαρκές

Σύμφωνα με τον ορισμό του Τριανταφυλλίδη, Επίκαιρο είναι αυτό που αφορά το παρόν, την παρούσα κατάσταση.
Σύμφωνα με τον Ταμπούκι, το Επίκαιρο είναι κάτι που διέρχεται, που είναι τώρα και δεν είναι αμέσως μετά.
Σκέφτομαι πως επίκαιρο είναι αυτό που τέμνει το «συνεχές» του χρόνου μας στιγμιαία.
Κάποιες φορές μας προκαλεί ισχυρές αντιδράσεις όμως μετά το ξεχνάμε γιατί είναι στη φύση του επίκαιρου να προσπεράσει.
Επίκαιρες είναι και οι τελευταίες πυρκαγιές.
Τέμνουν την καθημερινότητα και τη συνείδησή μας, προκαλούν τις αντιδράσεις μας.
Θα μας αποσχολήσουν ως τη ΔΕΘ. Ίσως και ως τις εκλογές. Μετά, θα ξεχαστούμε με κάποιο άλλο εξίσου σοβαρό επίκαιρο.
Όμως η καταστροφή δεν είναι επίκαιρη, ούτε και σταματάει αν στρέψουμε τα μάτια μας αλλού. Έχει διάρκεια.
Πώς γίνεται να αντιμετωπίζουμε το διαρκές με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουμε το επίκαιρο;
Γιατί αυτό κάνουμε. Αλλιώς θα παίρναμε τσάπες, βαριοπούλες και τρακτέρ και θα γκρεμίζαμε όποιο νέο αυθαίρετο έκανε να ξεμυτίσει. Αλλιώς, με κάποιον τρόπο θα επιμέναμε.
Δεν επιμένουμε πραγματικά.
Η καθημερινότητα μας παρασύρει αλλού
Αφήνουμε την καταστροφή να εγκαθίσταται μέσα στο διαρκές,
επειδή ζούμε το «παιχνίδι που μας επιβάλλει το δικό μας Επίκαιρο».*

*Η φράση στα εισαγωγικά είναι από το Forbidden Games, που περιλαμβάνεται στο: Είναι αργά, όλο και πιο αργά, του Αντόνιο Ταμπούκι.
(Εκδ. Άγρα, μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης)

κοάλα

Λέξεις δεν έχω. Ούτε θα ψάξω να βρω.
Νοιώθω σαν κοάλα που του κάψανε το σπίτι.
Εύχομαι κάποια μέρα να λαμπαδιάσει αυτό που
εμείς τα δίποδα αποκαλούμε πολιτισμό.
Ίσως στα αποκαϊδια του βρει χώρο να γεννηθεί
κάτι άλλο, καλύτερο.

Βίσκοβιτς

Fernando de Szyszlo

Δεν είναι και πολύ εύκολο όταν είσαι μικρόβιο. Μάλιστα, μόλις που είχα αρχίσει να συνηθίζω το όνομά μου, χωρίστηκα σε δύο μικρόβια, τον ΒΙΣΚΟ και τον ΒΙΤΣ. Φαντάσου όταν χωρίστηκα στα τέσσερα: ΒΙ, ΣΚΟ, ΒΙ, ΤΣ. Είχα γίνει κομμάτια.
[…]
Όταν άρχισαν να με αποκαλούν Β,Ι,Σ,Κ,Ο,Β,Ι,Τ,Σ, κατάλαβα πως είχε έρθει η ώρα να κάνω κάτι. Τι όμως; Κι’ ύστερα ποιος; Ήμουν μειοψηφία ακόμα και με τον ίδιο μου τον εαυτό, ο κόσμος μου έλεγε «αυτοί».
Ήταν τότε που άκουσα τη φωνή: «Β,Ι,Σ,Κ,Ο,» μου είπε, «ήρθε η ώρα να γίνεις ζώο».
«Ζώο;» Στο σημείο που βρισκόμουν θα εξέταζα οποιοδήποτε ενδεχόμενο: αυτό που για κάποιον ήταν εκφυλισμός, για κάποιον άλλον θα μπορούσε να είναι εξέλιξη.
«Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω», ομολογήσαμε.
«Από το να είμαστε εγωιστές, γεμάτοι ιδέα για τον εαυτό μας. Γραπωνόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις στο μικρό μας εγώ, δεν πρέπει να’ ναι δύσκολο».
Δοκιμάσαμε. Ό,τι είχε απομείνει από μένα μέσα στα οκτώ μικρόβια, ένιωσε ένα ανατρίχιασμα υπερηφάνειας, μια αύξηση του κολλώδους και με μια ηρωϊκή προσπάθεια συγκεντρώθηκε σε ένα πλασμώδιο. Αυτός ήταν ο πρώτος πολυκυτταρικός οργανισμός, πιστεύω, αυτό ήταν το πρώτο πραγματικό εγώ. Δηλαδή εγώ, ο Βίσκοβιτς.
«Και τώρα;» ρώτησα.
«Χμ…. τώρα θα πρέπει να μάθεις να σκοτώνεις και να καταβροχθίζεις το πλησίον σου. Έτσι όπως έχεις χοντρύνει, δεν πρέπει να υπάρχει πρόβλημα».
«Δηλαδή άλλους ζώντες οργανισμούς;»
«Ζώντες μέχρι να τους σκοτώσεις, Βίσκο. Δεν υπάρχει τίποτα το κακό σ’ αυτό: ονομάζεται ετερότροφη ζωή».
Δεν φαινόταν επικίνδυνο.
[…]
«Και τώρα;»
«Τώρα θα πρέπει να κάνεις εκείνο το… πράγμα… Να, πώς να σ’ το πω… να ενώνεσαι μ’ έναν άλλον οργανισμό και να ανασυντίθεσαι. Βρες κάποιον που να σ’ αρέσει κι αντάλλαξτε λίγο DNA».
«Μα…»
«Δεν υπάρχει τίποτα το χυδαίο σε αυτό, Βίσκο, ακολούθησε την καρδιά σου».
Φαντάστηκα ότι αναφερόταν στον ΒΙΤΣ, στα τέσσερα κύτταρα που μετατοπιζόντουσαν στο κέντρο της σαρκίνης μου. Με λίγη φαντασία θα μπορούσες να το θεωρήσεις αυτό καρδιά. Άφησα ελεύθερο το Β και κοίταξα να δω πού θα πάει. Άρχισε αμέσως να προσπαθεί να την κοπανήσει, να απομακρυνθεί με συστροφές και κάμψεις του πλάσματος. Το ακολούθησα κωπηλατώντας με τους κροσσούς μέχρι τη στιγμή που το είδα να φτάνει σε μια λευκωματινοειδή ζελατίνη αργυρόχρωμων μυκοπλασμάτων που περιβάλλονταν από μακριούς κυματωειδείς κροσσούς και πορφυρές φούντες. Σ’ εκείνο το σημείο χάθηκαν τα ίχνη του.
«Ε! Εσύ, ζελατίνη!» φώναξα. «Κάνω λάθος ή μήπως μου έχεις πάρει την καρδιά;»
«Εδώ οι καρδιές πάνε κι ‘έρχονται», γέλασε σαρκαστικά η πλανεύτρα. «Πώς ακριβώς ήταν η δική σου;»
«Ένα σφαιρικό μυκόπλασμα, μάλλον ελαστικό και ευλίγιστο, τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε την τελευταία φορά που άκουσα τους παλμούς του».
«Μπορείς να την πάρεις πίσω, να θέλεις. Θα πρέπει όμως να έρθεις εδώ να την παραλάβεις πλασμώδιο».
«Πλασμώδιο είναι ο μορφότυπος μου. Το όνομά μου είναι Βίσκοβιτς».
Την πλεύρισα προσεκτικά και κόλλησα πάνω στην κολλώδη μάζα της, μετά γύρισα προς τα μέσα το Ι, το πότισα και το άφησα να βυθιστεί στο σώμα της τύπισσας μέχρι που να βρει τον δραπέτη σύντροφό του. Με τα πολλά, στο τέλος έχασα και το Ι, που πετάχτηκε έξω και βυθίστηκε, πλάσμα και περίπλασμα μέσα στο δικό της ΟΥ.
Έτσι ανακάλυψα το σεξ. Ήμουν βέβαια λίγο αδέξιος αλλά είχα βάλει όλη μου την καρδιά. Ρώτησα τη ζελατίνα πώς της φάνηκε.
«Πώς είπες, σεξ;» ξέσπασε σε γέλια, τρέμοντας ολόκληρη.
«Σεξ το λές εσύ αυτό;» Συνέχισε να ξεκαρδίζεται στα γέλια, μετά έκανε μια σύσπαση και απομακρύνθηκε δίχως ν’ αφήσει ίχνη, αφήνοντάς με εκεί, με την καρδιά κομμάτια.
Πόσο πονούσε εκείνο το κενό, εκείνη η δίνη στο κέντρο του είναι μου. Όχι βέβαια πως το Βίσκοβιτς ήταν άσχημο όνομα, να λέμε την αλήθεια. Ήταν όμως το όνομα ενός πληγωμένου πλασμώδιου, ενός ζώου που του είχαν στερήσει το ίδιο του το εγώ. Αποφάσισα να φτιάξω ένα κλουβί από μουρεϊνη γύρω από ό,τι είχε απομείνει από κείνη την καρδιά.
«Μην το κάνεις, Βίσκο», με προειδοποίησε η φωνή.
«Πάλι εσύ!» ξέσπασα. «Μπορώ να μάθω μια και καλή ποιος διάβολος είσαι;»
«Εγώ είμαι… το Πρωταρχικό Μικρόβιο, το Πρώτο κύτταρο, απ’ όπου γεννηθήκατε όλοι εσείς, το εγώ που σας συμπεριλαμβάνει όλους. Μπορείς να με λες Βι».
«Βι;»
«Ναι, το Β του ΒΙΣΚΟ, του μυαλού σου, το Βι του ΒΙΤΣ, της καρδιάς σου, το ΒΙ του σπόρου που έσπειρες, το ΒΙ όλης της ζωής, παιδί μου».
«Για δες, για δες…» Είχε κάποια λογική αυτό που έλεγε, ίσως είχε μείνει κάτι μέσα μου απ’ αυτό το πρώτο μικρόβιο. Ίσως είχε μείνει και στους άλλους.
«Δηλαδή το πλάσμα σου βρίσκεται μέσα σε όλους, ακόμα και μέσα σ’ εκείνη τη Λιούμπα, για να πούμε και ένα όνομα».
«Ακριβώς. Και σου υπόσχομαι κάτι. Θα την ξαναβρείς, Βίσκο, θα την ξαναβρείς. Και ίσως τα πράγματα πάνε λίγο καλύτερα. Ίσως.»
«Και ίσως βρισκόσουν και μέσα στον Τζούκοτιτς, τον Πέτροβιτς και το Λόπεζ».
«Ναι! Και συνεχίζω να είμαι. Θα τους συναντήσειςκαι αυτούς ξανά, Βίσκο, έχω φαντασία εγώ, ξέρεις…»
«Θέλεις να τους εξελίξεις κι’ αυτούς;»
«Όχι «εξέλιξη». Δε μ’ αρέσει αυτή η λέξη. Αυτό που είναι διασκεδαστικό είναι να «αλλάζεις», Βίσκοβιτς.
«Μια στιγμή, με φώναξες Βίσκοβιτς, αν και ξέρεις ότι αυτό το όνομα δεν έχει πια νόημα».
«Ξέρω εγώ τι λέω. Κοίταξε μέσα στην καρδιά σου και θα δεις ότι έχω δίκιο. Άντε, λοιπόν, μη φοβάσαι. Δεν είναι εξετάσεις…»
Διπλώθηκα πάνω στον εαυτό μου, υδρόλυσα τα πολυσακχαρίδια και κρυφοκοίταξα. Όπως ήταν φυσικό, είδα μόνο το Τ και τo Σ. Με τη μόνη διαφορά πως κατά τη διάρκεια της στενής εκείνης επαφής το Β και το Ι του ΒΙΣΚΟ άρχισαν να προσεγγίζουν το ένα το άλλο. Να διπλασιάζονται, να διλοβίζονται, να συνωμοτούν και να διχοτομούνται. Λίγα λεπτά αργότερα, η αναγέννηση είχε τελειώσει κι εγώ βρέθηκα μπροστά του, στον ΒΙΤΣ.
«Μήπως είμαι εγώ;» στρίγκλισα. Ήμουνα και πάλι εγώ, το παλιό γνώριμο ζώο κι ένιωθα καλύτερα από ποτέ. Ωραία, είπα. Μια χαρά, τώρα δε με σταματάει κανείς, ήρθε η ώρα να δώσω σε όλους ένα καλό μάθημα, οικοσύστημα κλέφτη. Ξέσπασα σε γέλια και σε κλάματα, σαν παιδάκι. Ήμουνα σίγουρος πως από τα αλμυρά μου δάκρυα θα ξεκινούσε η θάλασσα, μάλιστα κύριε, και από εκεί πάλι θα ξεκινούσε η ζωή, η πραγματική ζωή…
«Μπράβο, τώρα είσαι ένα ζώο», με συνεχάρηκε η φωνή.
«Μένει όμως να μάθεις κάτι ακόμα».
«Σαν τι, δηλαδή; Τη μίτωση; Τη ζύμωση; Την οντογέννηση;»
«Το θάνατο, Βίσκο».
«Θα αστειεύεσαι!»
«Δεν είσαι πια μικρόβιο, Βίσκο. Τα ζώα πεθαίνουν».
«Μια στιγμή, φίλε, μια στιγμή… Θες να πεις ότι πρέπει να παραιτηθώ από όλα;»
«Από όλα».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Alessandro Boffa
Eίσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς
Εκδ. Αιώρα
Μετάφραση Ρούλα Στράτου.

Συμπληγάδες

Από τη μία πλευρά, ο μονόλιθος της βλακείας
Από την άλλη πλευρά, ο συμπαγής βράχος της κερδοσκοπίας
Στη μέση, όλα όσα κινδυνεύουν να καταλήξουν πουρές.

Όπως και να την ονομάσεις, η "πανδημία",
έχει φέρει τα πρώτα της καταστροφικά αποτελέσματα:
οι φόροι μας, έχουν ήδη κατατεθεί στη βιομηχανία φαρμάκων.
Έρχονται τώρα και νέες ρυθμίσεις να προστεθούν στα μέτρα
"προστασίας" : τα εργασιακά δικαιώματα, ή για την ακρίβεια,
ό,τι έχει απομείνει από αυτά

Ποιος πουλί μου, θα περάσει ανάμεσα απ' τις πέτρες
χάνοντας μονάχα λίγα φτερά;
Στο περιστέρι φόρεσαν κλαδί ελιάς κι άσπιλο κρίνο,
αποβλακώθηκε
και κωπηλάτες μείναν λίγοι.


(μα ας έχουν όλα τα καράβια μας σημαία πειρατική
και πλήρωμα πολύχρωμο)

Καραβάνι

ΑΜΠΝΤΟΥΛ. -Σχετικά με το καράβι που ονειρευόμουν πάντα, επιτρέψτε μου να σας πω τούτο: θα συνεχίσω να το ψάχνω, ναι, και θα προσπαθήσω να το αποκτήσω, επειδή αισθάνομαι πως είναι κάτι που το οφείλω στον εαυτό μου. Όμως, αν αυτό δεν συμβεί και δεν βρω το καράβι μου, πάλι το ίδιο μου κάνει. Έχω μάθει πλέον και έχω συνηθίσει να κερδίζω από τα απραγματοποίητα όνειρά μου ισχυρούς λόγους για να συνεχίσω να ζω. Εξάλλου, Μακρόλ, εσείς σ' αυτό είστε μαιτρ. Μα τι κάθομαι και σας λέω; Το δικό μου ιδεώδες τραμπ στήμερ είναι εξίσου φανταστικό με τα υλοτομεία σας στο Ξουραντό και τους ψαρότοπους στην Αλάσκα.
ΜΑΚΡΟΛ. -Πράγματι, έχετε δίκιο. Πιστεύω ότι τόσο εσείς όσο κι εγώ γνωρίζαμε πάντα από την αρχή ότι ήταν εντελώς άπιαστος ο στόχος που κυνηγούσαμε χωρίς να υπολογίσουμε κινδύνους ή εμπόδια. Είναι κάτι σαν κι αυτό που είπα κάποτε για τα καραβάνια. Για να δούμε αν το θυμάστε: "Ένα καραβάνι δεν συμβολίζει και ούτε ενσαρκώνει κάτι συγκεκριμένο. Το λάθος μας είναι ότι θεωρούμε πως κατευθύνεται κάπου και έρχεται από κάπου. Το καραβάνι εξαντλεί το λόγο της ύπαρξής του στη μετακίνησή του και μόνο. Αυτό το γνωρίζουν οι καμήλες και το αγνοούν οι άνθρωποι που το απαρτίζουν. Πάντα έτσι ήταν".

Αlvaro Mutis
Αμπντουλ Μπασούρ
Ο ονειρευτής των καραβιών
εκδ. Άγρα,
μετάφραση Μανώλης Παπαδολαμπάκης

ΜΠΛΕ

μπαλόνια


μπουρμπουλήθρες


αερόστατα

και το κουτσό μας το ποδάρι

(To νοιώθω πάντα επίκαιρο και το αναδημοσιεύω

κοντά ένα χρόνο μετά.)

(πρώτη δημοσίευση 30/07/08)

Κάποιος Plume

Henri Michaux, 1899-1984.

Un homme paisible.

Etendant les mains hors du lit, Plume fut etonné de ne pas rencontrer le mur.
“Tiens, pensa-t-il, les fourmis l’ auront mangé…” et il se rendormit.
Peu après, sa femme l’ atrapa et la secoua: “Regarde, dit-elle, fainéant! Pendant que tu était occupé à dormir, on nous a volé notre maison.” En effet, un ciel intact s’ étendait de tout côtés. “Bah, la chose est faite”, pensa-t-il.
Peu après, un bruit se fit entendre. C’ était un train qui arrivait sur eux a toute allure. “De l’ air pressé qu’ il a, pensa-t-il, il arrivera sûrement avant nous” et il se rendormit.
Ensuite, le froid le réveilla. Il était tout trempé de sang. Quelques morceaux de sa femme gisaient près de lui. “Avec le sang, pensa-t-il, surgissent toujours quantité de désagréments; si ce train pouvait n’ être pas passé, j ‘ en serais fort heureux. Mais puisqu’ il est déjà passé…” et il se rendormit.
-Voyons, disait le juge, comment expliquez-vous que votre femme se soit blessée au point qu’on l’ ait trouvée partagée en huit morceaux, sans que vous, qui étiez à côté, ayez pu faire un geste pour l’ en empêcher, sans même vous en être aperçu. Voilà le mystère. Toute l’ affaire est là-dedans.
-Sur ce chemin, je ne peux pas l’ aider, pensa Plume, et il se rendormit.
-L’ exécution aura lieu demain. Accusé, avez-vous quelque chose à ajouter?
-Excusez-moi, dit-il, je n’ai pas suivi l’ affaire. Et il se rendormit.

Ηenri Michaux,
Plume,
éd.Poésie/Gallimard.
-----------------------------------------------------------------------------
Ένας φιλήσυχος άνθρωπος

Τεντώνοντας τα χέρια έξω απ' τα σκεπάσματα, ο Plume εξεπλάγη καθότι τα μέλη του δεν βρίσκαν τον τοίχο. "Πάει καλά, σκέφτηκε, θα τον έφαγαν τα μυρμήγκια..." και ξανακοιμήθηκε.
Λίγο αργότερα, η σύζυγός του τον πιάνει και τον σκουντάει: "Κοίτα δω, βρωμοκηφήνα!", του λέει. "Όσο εσύ έπαιρνες τον υπνάκο σου, μας κλέψαν το σπίτι!". Στην πραγματικότητα, έγερνε ο ουρανός στέγη και τοιχώματα από πάνω τους και γύρω. "Ό,τι έγινε, έγινε", σκέφτηκε εκείνος.
Λίγο αργότερα, ακούστηκε ένας θόρυβος. Ένα τρένο ερχότανε καταπάνω τους με όλη του την ταχύτητα. "Έτσι που τρέχει, σκέφτηκε, θα φτάσει σίγουρα πριν από μας", και ξανακοιμήθηκε.
Εν συνεχεία ξύπνησε από το κρύο. Κολουμπούσε ολόκληρος μες στο αίμα. Δίπλα του κείτονταν τα υπολείμματα της γυναίκας του. "Το αίμα, σκέφτηκε, μόνο μπελάδες φέρνει∙ αν γινόταν να μην είχε περάσει εκείνο το τρένο, θα ήμουν ιδιαιτέρως ευτυχισμένος. Αλλά μιας και πέρασε ήδη..." και ξανακοιμήθηκε.
-Λοιπόν, είπε ο δικαστής, πως εξηγείτε το γεγονός ότι η σύζυγός σας χτυπήθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε να βρεθεί διαμελισμένη σε οχτώ κομμάτια, δίχως εσείς, που βρισκόσασταν δίπλα της, να μπορέσετε να κάνετε την παραμικρή κίνηση για να εμποδίσετε το κακό, και κυρίως δίχως καν να αντιληφθείτε το παραμικρό. Ιδού το μυστήριο. Ολόκληρη η υπόθεση συνοψίζεται σε τούτη τη λεπτομέρεια.
-Δυστυχώς, επ' αυτού δεν δύναμαι να σας βοηθήσω, σκέφτηκε ο Plume, και ξανακοιμήθηκε.
-Η εκτέλεση θα λάβει χώρα αύριο. Κατηγορούμενε, έχετε τίποτα να προσθέσετε;
-Συγχωρείστε με, είπε, δεν παρακολούθησα τη διαδικασία. Και ξανακοιμήθηκε.


H συγκεκριμένη, ανέκδοτη, μετάφραση είναι του Ζήση Αϊναλή.
Το κάποιος Plume, κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Χατζηνικολή.

UPDATE : Το διήγημα έχει γυριστεί σε ταινία μικρού μήκους.Το έμαθα με καθυστέρηση μόλις σήμερα. Μπορείτε να τη δείτε : http://www.tvxs.gr/v12836

Πώς είπατε;

Σύμφωνα με τις πρόσφατες δηλώσεις Μαρκογιαννάκη, η αστυνομία έχει τον τελευταίο καιρό "Μεγάλες, σημαντικές και αρκετές επιτυχίες"

Ποιο από τα παρακάτω θεωρείτε σεις επιτυχία κύριε αναπληρωτή υπουργέ;;

• Βασανισμός και ξεγύμνωμα Πακιστανών από αστυνομικούς στη Σύμη, η είδηση εδώ και εδώ
• Κατεδάφιση καταυλισμού προσφύγων στην Πάτρα, η είδηση εδώ και εδώ
• Eθνικιστές και αστυνομία εναντίον αντιρατσιστικής διαδήλωσης, η είδηση εδώ και εδώ
  
• Αστυνομική πολιορκία στο παλιό Εφετείο της Σωκράτους, η είδηση εδώ και εδώ
• Συμπλοκές και συλλήψεις στο Γραμματικό επειδή οι κάτοικοι εναντιώνονται στην κατασκευή ΧΥΤΑ. (συνελήφθη και ο Προέδρος της κοινότητας ο οποίος προπηλακίστηκε!) Να σημειωθεί ότι η Ε.Ε. έχει ανακοινώσει τη διακοπή της χρηματοδότησης του συγκεκριμένου έργου γιατί η κυβέρνηση απέτυχε να μειώσει τον όγκο των απορριμμάτων, όπως επιβάλει η κοινοτική νομοθεσία (Οδηγ. 1999/31/ΕΚ), η είδηση εδώ και εδώ
  

...Αυτά μόνο τις τελευταίες μέρες, κύριε Μαρκογιαννάκη, χωρίς να συνυπολογίσουμε τη συμμετοχή εν ενεργεία αστυνομικών σε κύκλωμα trafficking γυναικών από την Ανατολική Ευρώπη

και φυσικά χωρίς να συνυπολογίσουμε την τεράστια επιτυχία της ελληνικής αστυνομίας, να ΜΗΝ εντοπίσει τους δράστες της δολοφονικής επίθεσης εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα, με αποτέλεσμα να κλείσει ο φάκελος της υπόθεσης.
Κύριος οίδε, με πόσα παχυλά φακελάκια επιβραβεύτηκαν οι επιτυχημένοι σας αστυνομικοί για να ΜΗΝ κάνουν τη δουλειά τους.

Να τους χαίρεστε κύριε Μαρκογιαννάκη!
Πώς είπαμε ότι ονομάζεται το πολίτευμα που εκπροσωπείτε; ; ;

η σημασία μιας υπογραφής

Aπό τη διεθνή αμνηστία:


...

και από το keli.gr

Η Χριστίνα Κυριμοπούλου είναι ένα εικοσάχρονο λαβωμένο παιδί του σωφρονιστικού συστήματος. Βρίσκεται στη φυλακή από τα 15 της και ο ιδρυματισμός της έχει στιγματίσει το σώμα και την ψυχή. Η Χριστίνα, φυλακίστηκε για μικροποσότητα και τα τελευταία 5 χρόνια παραπατά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο γιατί αυτοτραυματίζεται καταπίνοντας αιχμηρά αντικείμενα και χαρακώνοντας το κορμί της. Αυτές τις μέρες ήταν να περάσει την πόρτα της φυλακής για τελευταία φορά, όμως τα βάσανά της με απόφαση του Εισαγγελέα θα συνεχιστούν άγνωστο για πόσο. Το περασμένο Σαββατοκύριακο έκοψε της φλέβες της και πλήρωσε τις αυτοκαταστροφικές της τάσεις με πειθαρχική ποινή. Το Συμβούλιο της Φυλακής αποφάσισε να μην επιτρέψει την υφ’ όρων απόλυσή της και διέταξε τη μεταγωγή της σ’ άλλη φυλακή. Η απόφαση αυτή είναι εγκληματική αφού η ψυχολογία της Χριστίνας είναι κλονισμένη και η περαιτέρω φυλάκισή της αποτελεί για αυτό το κορίτσι θανατική ποινή. Το σωφρονιστικό σύστημα δεν χρειάζεται άλλα θύματα για να αποδείξουν την αποτυχία του. Το κράτος οφείλει να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στην Χριστίνα και να πάψει να την στερεί το δικαίωμα στη ζωή.

Υπογράφουμε ζητώντας την άμεση αποφυλάκισης
της κρατούμενης Χριστίνας Κυριμοπούλου


Υπογράφουμε με μειλ στο christina_kyrimopoulou@yahoo.gr
Γράφουμε όνομα, επάγγελμα, περιοχή

Τούτο μόνο

Μια κοιλάδα και πιο ψηλά τα δάση στα χρώματα
του φθινοπώρου.
Ένας ταξιδιώτης φτάνει, ο χάρτης τον έφερε εδώ.
Η πιθανώς η μνήμη. Κάποτε, πριν από χρόνια, μέ-
σα στον ήλιο,
Όταν έπεφτε το πρώτο χιόνι και ταξίδευε εδώ
Ένιωσε χαρούμενος, δυνατός, δίχως λόγο,
Χαρά των ματιών. Τα πάντα ήταν ρυθμός
Από το σάλεμα των δέντρων, το πέταγμα ενός
πουλιού,
Το τραίνο στη γέφυρα, μαγεία της κίνησης.
Επιστρέφει μετά από χρόνια, τίποτα δεν απαιτεί.
Ένα μόνο θέλει, το πιο πολύτιμο πράγμα:
Να δει, καθαρά και απλά, δίχως όνομα,
Δίχως προσδοκίες, ελπίδες ή φόβους,
Στο άκρο εκεί που δεν υπάρχει εγώ ή μη-εγώ.

Τσεσλαφ Μίλος (1911-2004)
Ποιήματα
Μετάφραση, Αντώνης Μακρυδημήτρης
εκδ. Γαβριηλίδη

Ρενέ Τσαρ - Πωλ Βαλερύ, σκέψεις παράλληλες

René Char, 1907-1988

Je vois l’ homme perdu de perversions
politiques, confondant action et expiation,
nommant conquête son anéantissement.

Bλέπω τον άνθρωπο να πελαγώνει μέσα
στις διαστροφές της πολιτικής. Συγχέει
πράξη με εξιλέωση και ονομάζει κατά-
κτηση τον εκμηδενισμό του.
-----------------------------------------
Viendra le temps où les nations sur la
marelle de l’ univers seront aussi étroi-
tement dépendantes les unes des autres
que les organes d’ un même corps, so-
lidaires en son économie. Le cerveau,
plein à craquer de machines, pourra-t-il
encore garantir l’ existence du mince
ruisselet de rêve et d’ évasion? L’ homme,
d’ un pas somnambule, marche vers les
mines meurtières, conduit par le chant
des inventeurs…

Θα έρθει ο καιρός που τα έθνη στο παι-
χνίδι του κόσμου θα εξαρτιώνται τόσο
στενά, το ένα από το άλλο όπως τα όργα-
να ενός σώματος, αλληλέγγυα στην οι-
κονομία του. Ο εγκέφαλος, ασφυχτικά
γεμάτος από μηχανές, θα μπορεί ακόμα
να εγγυηθεί το λεπτό ρυάκι ονείρου και
φυγής, την ύπαρξή του; Ο άνθρωπος πο-
ρεύεται με βήμα υπνοβάτη προς νάρκες
θανατηφόρες. Οι εφευρέτες τραγουδούν
και τον οδηγούν…
----------------------------------------
Nous devons surmonter notre rage et
notre dégoût, nous devons les faires
partager, afin d’ élever et d’ élargir notre
action comme notre morale.

Πρέπει να ξεπεράσουμε την οργή και την
αποστροφή μας, πρέπει να τις μοιρα-
στούμε με τους άλλους ώστε να εγείρου-
με και να διευρύνουμε την πράξη μας όπως
και το ηθικό μας.
--------------------------------------------
La lucudité est la blessure la plus rap-
prochée du soleil.

Η διαύγεια είναι η πληγή η πιο κοντινή
στον ήλιο.

------------------------------------------------------------

Ρενέ Τσαρ
"...To δέντρο είναι που βλέπει"
μετάφραση Κατερίνα Τρακάκη- Σωτήρης Γουνελας
εκδ. Αρμός.

Οι παράλληλες σκέψεις του Βαλερύ

Δίπολο

Πίνα Μπάους, 1940-2009

Βουλευτής στην Πορτογαλία παραιτήθηκε γιατί παραφέρθηκε : έκανε κερατάκια(!) σε συνάδερφό του της αντιπολίτευσης την ώρα που ο τελευταίος επέκρινε την πολιτική της κυβέρνησης σχετικά με τα ορυχεία ψευδάργυρου.
Η παραίτησή του έγινε δεκτή!

Πώς είπατε;

Όχι , όχι, ούτε Παυλίδη, ούτε Παυλόπουλο τον λεν τον βουλευτή
και παραιτήθηκε από σήμερα κύριε Μανώλη, όχι από Σεπτέμβρη
και παραιτήθηκε απλώς γιατί έκανε κερατάκια κύριε Σουφλιά,
φανταστείτε δηλαδή τι θα συνέβαινε αν "τακτοποιούσε" όπως εσείς με νόμο την παρανομία
ώστε να μαζέψει φραγκάκια για ένα κράτος που θα τα φάει σε μίζες, στρατόπεδα και εξοπλισμούς.

Τι σχέση έχει η Πίνα Μπάους με όλα αυτά;
Τιμής ένεκεν η παρουσία της σ' αυτή την ανάρτηση
γιατί το πέρασμά της απ΄τον κόσμο ομόρφυνε -και ομορφαίνει- την ασχήμια

Για να μην ξεχνιόμαστε..

"Ε, ρε, πουτσαρά Θεέ, τι όμορφη πλάση μας εχάρισες και πως την καταντάνε"
(Γιάννης Ρίτσος από το οι λέξεις. Εικονοστάσιο Ανώνυμων Αγίων 6).

Το μποστάνι. Χωρίς χημικά.
Νερό κοπριά και σπόροι αρκούν.


από πιο κοντά, καρπούζι τεσσάρων ημερών


το άνθος της κολοκυθιάς


το μωβ λουλούδι της μελιτζάνας.
(Σήμερα έσκασε η πρώτη αλλά δεν πρόλαβα
να τη φωτογραφήσω)


ντομάτες πράσινες και κόκκινες,
ταλαιπωρημένες από τον Μαϊστρο


φωτοσκιάσεις


Η νέα γενιά πάει σχολείο


μαθαίνει να κατουράει και να χέζει
να τρώει και να λιάζεται
Αρκεί.

DIVIDED WE FALL

Xατζάρι χούντας κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας
κι εμείς ακόμα κοιμόμαστε τον ύπνο μας.
Ο Καρατζαφέρης έβαλε πλώρη να γίνει ο νέος έλληνας Μπερλουσκόνι
και φλερτάρει ανοιχτά με τον Ε.Τ.
Οι δημοσιογράφοι τι θα κάνουν τότε;
Μάλλον αυτό που κάνουν και σήμερα. Θα μουλώσουν.
Παραιτήθηκε μήπως κανείς από το Έθνος ή το Βήμα και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Όχι. Πρώτα απ΄όλα ο επιούσιος. Ο φόβος για το μεροκάμματο. Ο φόβος για την κρίση.
Ποια ελευθερία λόγου και ποια δημοσιογραφική δεοντολογία όταν καταντάς υπαλληλάκος του φόβου σου;

Πάνω στο φόβο στήσαν όλοι τους χορό και μας χορεύουν στο ταψί πριν μας βάλουν στο φούρνο των νέων φόρων με γαρνιτούρα τα άκρως αντιδημοκρατικά μέτρα που αυτές τις μέρες ψηφίζονται σωρηδόν.
Το Πασοκ, τρίβει στη γωνία τα χέρια του και περιμένει.
Ξέρει ότι πολλοί θα στραφούν προς τα εκεί για να σωθούν.
Τρομάρα τους.
Τρομάρα μας.
Θα ξηλώσει μήπως ο Γιωργάκης τις φρεσκοστημένες κάμερες; θα περάσει καινούργιο νομοσχέδιο για το μεταναστευτικό; θα βάλει χέρι στις τράπεζες, θα εναντιωθεί στο μπαμπούλα της εκκλησίας; Θα μειώσει τους άμεσους και έμμεσους φόρους; Θα φτιάξει τέλος πάντων ένα πιο ανθρώπινο κράτος;
Όχι προφανώς.

Τι περιμένουμε;

Πρόσφατα αποκτήσαμε και έναν νέο μπαμπούλα: μια σέχτα ανεγκέφαλων τραμπούκων
που μεταξύ άλλων δηλώνει πως θέλει να δει τανκς και τεθωρακισμένα στους δρόμους,
υποστηρίζει την τυφλή βία, μετατρέπεται στο δεξί χέρι του καθεστώτος..
Σφίγγει ο κλοιός.

Τι περιμένουμε;

Δεν είμαστε πολλοί, αλλά δεν είμαστε και λίγοι.
Και δε μιλάω εδώ για αριστερούς, οικολόγους, ή όποια υποομάδα
στην οποία μπορεί να θεωρεί ότι ανήκει ο καθένας από μας.
Μιλάω γι αυτούς που έχουν συνείδηση του τι συμβαίνει γύρω.
Πρέπει να παραμερίσουμε τις διαφορές και πρέπει να το κάνουμε τώρα.
Πρέπει να υπάρξει συσπείρωση, να δημιουργηθεί μια ομάδα πίεσης με όπλο τη σκέψη
και την κοινή επιθυμία για ένα πιο ανθρώπινο κράτος. Ούτε με πέτρες, ούτε με άγονες συζητήσεις πάνω στη λεπτομέρεια της λεπτομέρειας γυρνάει ο τροχός.
Βασικές ελευθερίες και δικαιώματα καταποντίζονται με ρυθμούς που προκαλούν ίλιγγο.
Δεν γίνεται να περιμένουμε άλλο
Κανείς δεν θα έρθει να μας σώσει.
Πρέπει να βρούμε τρόπους, να δράσουμε, ν΄αντισταθούμε σε αυτή τη διάλυση.

Τι περιμένουμε πια;

DIVIDED WE FALL

Μήπως να φτιάξουμε μιαν αποικία στον Άρη;

Το είδα και ενθουσιάστηκα!
Τι να προσθέσω εγώ; τα λέει όλα!

Το σκίτσο είναι του Βαγγέλη Χερουβείμ και θα δημοσιευτεί στη Γαλέρα του Ιουλίου.
Βαγγέλη, ευχαριστώ για την άδεια προδημοσίευσης :)

Ο Ντόναλντ πάει διακοπές

Tι συνέβη στον Ντόναλντ ενώ έκανε ήσυχα τις διακοπές του στην Ελλάδα;
Επιγραμματικά τα εξής:

• Παρακολούθησε τις ευρωεκλογές σε Ελλάδα και Ευρώπη
• Είδε την, εν ριπή οφθαλμού, ακροδεξιά στροφή της κυβέρνησης
• Αφουγκράστηκε την αυξανόμενη ρατσιστική υστερία
• Ήταν μάρτυρας επιχείρησης σκούπα-σκουπόξυλο-βρωμόξυλο
• Βλέπει τον Σύριζα να τρώει τις σάρκες του..

τον έπιασε κατάθλιψη τον Ντόναλντ και είπε να την κάνει κατά Ευρώπη μεριά, όμως..

• Στη Γαλλία, ψηφίζεται νομοσχέδιο για την κουκούλα
• Στην Ιρλανδία, διαβάζουν σε ρουμάνους μετανάστες αποσπάσπατα του ο "αγών μου"
• Στην Ιταλία, φοράν στολές που θυμίζουν την εποχή του Μπενίτο και περιπολούν
• Στη Γερμανία και την Αυστρία, βάζουν φωτιές σε σπίτια μεταναστών, τους καίνε σα ποντίκια.
• Στο Βέλγιο, η αστυνομία συλλαμβάνει γνωστό ποδοσφαιριστή επειδή έχει λάθος χρώμα
• Στην Ολλανδία, την Ουγγαρία και την Τσεχία, πώς διάολε να πάει; Ξέρει ο Ντόναλντ να διαχωρίζει τα παιδιά ανά φυλή και ράτσα για να τα διασκεδάσει;

Ο κατάλογος μακραίνει.. Στρέφει το βλέμμα αλλού..

• Στο Ιράν...
• Στη Σομαλία...
• Στο Αφγανιστάν...
• Στο Πακιστάν...

Τι να κάνει; Τα έχασε ο καψερός και πάει για φούντο.

Δεν είναι εποχές αυτές ρε Ντόναλντ να φουντάρεις,
τώρα είναι που πρέπει να επιμείνουμε, να συνεχίσουμε
όλοι μαζί.

Μες στο καζάνι

Βάσκο Πόπα, 1922-1991

Στη μέση της καρδιάς φιλύρα

Στη μέση της καρδιάς φιλύρα ανθισμένη
Κάτω από τη φιλύρα θαμμένο καζάνι
Μες στο καζάνι σύννεφα δώδεκα
Μέσα στα σύννεφα ο νέος ήλιος

Για το καζάνι κάναμε άνω κάτω την καρδιά μας
Ξεσκάψαμε δώδεκα σύννεφα
Εκείνο με τον ήλιο ξέφευγε
Από βυθό γλιστρώντας σε βυθό

Στηλώσαμε τα μάτια στον στερνό βυθό
Βαθύτερον απ' τη μονάκριβη ζωή μας
Απ' την ανασκαφή παραιτηθήκαμε

Κόψαμε τη φιλύρα για να μας ζεστάνει
Έκανε κρύο γύρω απ' την καρδιά μας

Βάσκο Πόπα
Ποιήματα
μετάφραση Έλλη Σκοπετέα
εκδ. Κέδρος.

Φεύγουμε ;

Χάρολντ Πίντερ


-Παιδιά ελάτε. Γύρω γύρω μου όλοι.
Η Ηλέην σαλτάρισε σε μια καρέκλα, με τη φούστα σηκωμένη ως τη μέση της.
-Σας το είχα τάξει.
Άρχισε να βογγάει και να στριφογυρνάει στο ρυθμό της μουσικής, οι ζαρτιέρες πολύ σφιχτές. Σκύψανε όλοι ομαδικά, γρυλίσματα γύρω της, στο πάτωμα. Το δωμάτιο έγινε μουντό τώρα, κακοφωτισμένο από δύο γλόμπους του τοίχου, που έλουζαν με φως τα μπούτια της πάνω από τα σκυμμένα κεφάλια.
-Μπαλλέτο αφιερωμένο σε όλους σας, τσίριγμα η φωνή της.
-Τη γουστάρεις απ' αυτή την οπτική γωνία;
-Έλα έξω, είπε ο Πητ.
-Τώρα!
Η φούστα ανέμισε.
-Αααααααααααα!
Το φως κρουστό, καυτό, προσπαθούσε να διατρήσει τα βλέφαρα του Μαρκ. Η Ηλέην κατέβηκε από την καρέκλα. Δίπλα στον γλόμπο του τοίχου άρχισε να λικνίζεται. Έβγαλε σε αργό ρυθμό τη μπλούζα της.
-Εγώ κάνω κουμάντο στο πάρτυ.
-Την κάνεις κέφι; Θα τη γουστάριζες; ρώτησε η Σόνια.
-Τσάκωτο!
Το σουτιέν της τινάχτηκε προς το σκοτάδι.
-Χώσε με, μωράκι μου, χώσε με στην μπρούτζινη κρεβατάρα σου.

Χόρευε μονάχη της, μια στο μισόφωτο και μια στο φως της λάμπας. Γέλια κακαριστά ακούστηκαν, πνίγηκαν. Τα πόδια στο πάτωμα χτυπούσαν τον ρυθμό. Χάιδεψε τα στήθη της. Τα χέρια της γλίστρησαν κάτω, στην κυλλότα της, στα πισινά της, στριφογύριζε. Κάποιος που δεν ξεχώριζε μέσα στο μισοσκόταδο την τράβηξε πάνω του, έπεσαν κάτω. Ο Μαρκ πάτησε ένα ποτήρι που είχε πέσει απ' το μπαρ. Αρπάχτηκε από τη Σόνια. Κάθησαν. Ο καναπές έτριζε.

Δος ημίν, δος ημίν
γουρουνοπόδαρο και τζιν,
τζιν και βότκα δώσε κι άλλο
και το κρίμα μου μεγάλο,
σφάξε με, θυσίασέ με
δώσε τζιν ημίν και μέθυσέ με.

Το δωμάτιο γρύλισε, το δωμάτιο έδωσε γροθιά. Φως κλαψούρισε πάνω στα κορμιά.
-Αααααααχ, φώναξε η Ηλέην, πεθαίνω. Αααααα, φώναξε ο Μαρκ, πάψε, μονάχα ο Θεός ξέρει το πότε. Ο Μπάξτερ χτύπαγε τον τοίχο. Σφάξε με, σφάξε με, σφάξε άραξε θρηνώντας στη γωνιά μου με μεθάς με σβήνεις ξέρω πως ξέρεις πως όποιας και να' ναι τον καβαλλιέρο προστυχιές σε μένα γιατί έτσι πάρ' τα πόδια σου από πάνω μου, με μέθυσε, φουλαρισμένος να δω το μωρό μου ανασκέλωσέ με παρθενικό πραματάκι σου γουρουνοπόδαρο να κοκκινήσει ανασκέλωσέ με.
-Έξω!
Ο Μαρκ αποτίναξε τα κυματίζοντα σχήματα απ' το δωμάτιο, βγήκαν με τη Σόνια σκουντουφλώντας έξω στον διάδρομο.
-Εδώ.
Έσπρωχνε φουριόζος κάποια πόρτα, αυτοί κλεισμένοι μέσα.
-Εδώ.
Το κρεβάτι βούλιαξε. Ο Μαρκ σκαρφάλωσε.
-Τι έγινε. Γαμώτο μου.
Ο Πητ και ο Μαρκ ανασηκώθηκαν, το κεφάλι στητό, οι ματιές αντιμέτωπες.
-Μάλιστα, είπε ο Μαρκ.
-Μάλιστα.
-Πώς πάει;
-Ε, ας μην γκρινιάζουμε κιόλας.
-Κομματάκι στριμωχτά σ' αυτό εδώ το παταράκι.
-Γεγονός.
-Όχι και πρώτης κατηγορίας ιδέα, ε;
Η Σόνια αποτραβήχτηκε, προχώρησε κατά την πόρτα.
-Περίμενέ με, είπε η Μπρέντα.
Η πόρτα μισάνοιξε σαν ραγισματιά, χλωμά κεφάλια ψιθύρισαν μέσα στα σκοτεινά, το κόκκινο φως τραυμάτισε τη μαυρίλα, έκλεισε.
-Έριξες τον προσωπικό σου οβολό για τη Δημοκρατία;
-Η σημαία μας είναι μεσίστια, είπε ο Πητ. Εσένα;
-Εγώ να δεις!
-Πώς σου φαίνεται η ιδέα να βγούμε από δω μέσα.
-Έγινε, άντε να φεύγουμε.

Χάρολντ Πίντερ
Οι νάνοι
εκδ. Καστανιώτη
μετάφραση Πάυλος Μάτεσις.

Nέες φωνές fado, ana sofia varela

Πορτογαλία ξανά.
Κάτι σαν παρηγοριά
από τη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα
που δεν επικράτησε η δεξιά